Τι έγινε;

Τι έγινε; Ενώ απολαμβάνεις καφέ, τσιγάρα, ψυχισμούς, κάποιος χάνει την ζωή του. Το βλέμμα σου αποστρέφεται και με μικρά νεύματα δυσαρέσκειας προσπαθείς να αρχειοθετήσεις το γεγονός. Μα αυτό επιμένει και ζητά το μερίδιο του. Αδιαφορεί για το πόσο προετοιμασμένος είσαι.

Τι έγινε; Χωράς το γεγονός στο κορμί σου. Στο σβέρκο, στα μάτια, στα γόνατα, στο στομάχι. Η πραγματικότητα αναπροσαρμόζεται.

Τι έγινε; Με μια μικρή παύση, φυλαγμένη ειδικά για την περίσταση, το γεγονός επιβεβαιώνεται, επιβάλλεται. Τώρα ξέρεις.

Τι έγινε; Ομόκεντροι κύκλοι που μεγαλώνουν ως τον αφανισμό τους. Η αλήθεια και το ψέμα, ο έρωτας και η αποξένωση, σημάδια πολέμου και κάμποσο λίπος από τον καιρό της ειρήνης. Παρηκμασμένες κοινωνίες σε χειμερία νάρκη. Ένα μούδιασμα.

Advertisements

the cost


believe or not we've left all your stars die
once again we brought to life all your beloved cries
once again we're glad to bleed your mind
once again we're glad to set on fire everything you thought you owned 
everything
life's too long with no particular reason 
specifically this season
so sense the rain 
a curle of pain 
hear 
the sun is calling back

Γωνίες


Πόσο μπορεί να κρατήσει μια πορεία
δίχως γωνίες;
Κοιτάς, περπατάς, μαθαίνεις,
κοιτάς, βαριέσαι, μαθαίνεις καλύτερα.
Κάποτε θα σταματήσεις να θες
να κοιτάς και να μαθαίνεις,
θα πέσεις κάτω,
θα κλείσεις τα μάτια
και θα αρχίσεις να ονειρεύεσαι.
Γέμισαν οι δρόμοι ονειροπόλους.
Κάποιοι κάνουν λόγο 
για την πρώτη γωνία.

Δισεκατομμύρια καρδιές


 Πετάν καρδιές από παντού
 δισεκατομμύρια καρδιές
 κι η δική σου καρδιά
 κι η δική μου καρδιά
 κι ο βόμβος αυτός
 επιστρέφει συλλήβδην
 μέσα στο νου
 ακερμάτιστος από ονόματα
 νοήματα και ιδέες
 πληρεξούσιος της γης
 του ουρανού και της θάλασσας
 σημαίνοντας
 τον δρόμο που διανύεται
 τις θέσεις που καταλαμβάνονται
 τις επιλογές που παίρνονται
 τη ζωή που ζούμε
 τον θάνατο που θα γνωρίσουμε
 αυτή τη στιγμή
 και κάθε στιγμή
 που θα συναντιόμαστε εδώ
 κι εκεί.

 

σιωπή


Η σιωπή βρυχάται 
όταν γνωρίζεις τη μοναξιά σου.
Η σιωπή μονολογεί 
όταν γνωρίζεις πως δεν μπορείς κάτι
να πεις.
Η σιωπή οξύνει
τις διαστάσεις του χώρου,
το φως, τα βλέμματα.
Εκφυλίζει.
Φοβάμαι 
γιατί δεν υπάρχω μόνος,
ποτέ δεν υπήρξα,
όπως ποτέ δεν υπήρξες και συ.
Φοβάμαι 
κι ένα ταμπούρο χτυπώ
σαν προσευχή.

Aναφορά ( ή νέο έγγραφο του word )


Υποθέτω λέξεις,
τυχαία να λύσω
την εξίσωση της μοναξιάς μου.

Γνωρίζω πως μ’ αγαπάς
και αβίαστα ναρκώνω
την ροή των ποταμιών.

Εφευρίσκω
την σωστή προφορά
για να αξιώθούν οι καλημέρες
του ξένου αυτού τόπου.

Το σώμα μου
αδυνατεί να ανταπεξέλθει
στους αντικατοπτρισμούς
του μυαλού μου.

Από το θεωρείο
η θέα είναι πανοραμική
και με τρομάζει.

Η έκβαση 
του πολέμου
δεν διακυβεύτηκε ποτέ,
παρά μονάχα
το soundtrack.

Αγόρι Εργοστασίου


Αφοπλισμένος μέσα σου
βουή από φώτα
και ο ήλιος να ραγίζει
σε απεγνωσμένες ευχές.
Καθώς η πληρωμή πάλλεται 
η θλίψη ξεγλιστρά 
απ’ τα κλειστά σου σκέλια
και μ’ αρέσει να κλαίω για σένα.
Το αληθινό λιποτακτεί σιγά σιγά
αφήνοντας 
τη θέα να πλησιάσει
θηρευτικά.

μαζί σου ποιητή


Ω μακάρια αποπλάνηση
της αναξιοπαθούς ευαισθησίας μου
που μου επιτρέπεις αυτόματα
να πεθαίνω
αναπότρεπτα ευδαίμων
σε κάθε μια σου λέξη 
εκ της πανταχού απώλειας 
εκπορευόμενος 
μαζί σου 
λοξευμένε μου ποιητή 
ευγνωμονώντας τα θρύψαλα 
που σκίζουν το μυαλό σου 
και τις πυρακτωμένες γαίες 
που πάντα σε εξορίζουν.

 

φόβος 2000


Κατάρα να σαι 
το εκτελεστικό απόσπασμα
και συνάμα ο κρατούμενος.
Μα μεγαλύτερη κατάρα είναι
να ζεις διαρκώς 
με τον φόβο
της εκπυρσοκρότησης.

ΥΓ: Η καταστροφή δεν είναι το φαινόμενο
    μα ο φόβος του φαινομένου.