πρόχειρο ακροτελεύτιο


Με όλη τη χημεία στο στόμα μου
κι όλη την απόγνωση
που χει ο θάνατος 
όταν έρχεται απρόσκλητος
ομιλώ χωρίς επιλογή
δίχως το πρόσχημα της ζωής μου
για αυτό που είναι
να ανέχεσαι αυτή τη ζωή.
Περίλυποι και σκεπτικοί
στη σειρά 
υπομένοντας την φλυαρία του αδιέξοδου
αγώνα να κατορθώσουμε
μια στιγμή εξαίρεσης
χειραφέτησης μια στιγμή
ένα χαμόγελο απερίσπαστο
απ τη χαρά του
απαρέμφατο
ενορατικό
υπέροχο.

μες στη στιγμή


Με εκκίνηση απ’ το όνειρο
πετιέμαι στη μέρα
κι όλα να γίνουν αδημονούν
σαν από πάντα πρόσφορα
μες στη στιγμή
που συγκρούομαι
με τη νομοτέλεια μου
κι η σάρκα βαραίνει
και γειώνεται ο νους
και ξεκινά η αναπότρεπτη 
φθίνουσα πορεία της διαβίωσης 
ως τον βαθύ ύπνο.

μια άλλη μέρα


Καπρίτσιο είναι η ευχή
πως κάτι καλύτερο θα ρθεί
και αυτός που είναι να το φέρει.
Κουρνιαχτός και αντάρα
απαράλλαχτη κατάρα
ίσαμε το σήμα
πυρηνικής καταστροφής η αλήθεια.
Έτσι το συνονθύλευμα της ιδιοτέλειας
περιφέρεται με ένα πλαστικό χαμόγελο
και μια πλαστική καρδιά
στις πλατείες και στις αγορές
ασθμαίνοντας τη σιωπή του
ξερνώντας τέρατα
ακούσια κι απέριττα
να καταβροχθίσουν έτοιμα
την φερέλπιδα υπόθεση
πως αναγκαία
ο κόσμος αυτός
θα διεκδικήσει την αφήγηση του.

μια μέρα στη ζωή


Φεύγοντας για την σχολή με άφησες να προσπαθώ να σκοτώσω μια μύγα, 
καθώς πίστευα πως αν τα καταφέρω θα μου χαριστεί η αθανασία. 
Γενικότερα, σε κάθε γωνιά του σπιτιού έχασκαν σκουληκότρυπες 
αλλά φοβόμουν αρκετά να τις πλησιάσω. Το κυνήγι της μύγας διέγειρε
την φύση μου κι έτσι βάλθηκα να ψάχνω για μια καλοκαιρινή φωτογραφία 
της αδελφής σου, στην οποία δέσποζε ηλιόλουστο και τρυφερό το αριστερό
της στήθος. Ανέκαθεν πίστευα πως η μαλακία είναι ιδιαίτερα κατευναστική 
σε στιγμές παροξυσμού. Το ότι δεν την βρήκα δεν με αποθάρρυνε, απλά με 
ανάγκασε να επανέλθω ολοκληρωτικά στο μίσος μου για την μύγα. Η καριόλα 
είχε και την μαγική ιδιότητα να εξαφανίζεται σε στιγμές και να 
εμφανίζεται σε ένα πιο μακρινό σημείο του σπιτιού. Αφού πάλεψα αρκετή 
ώρα, ακόμη και με την ιδέα πως όλα αυτά είναι λεκέδες στο μυαλό μου, 
αποφάσισα να ξαπλώσω και να προσπαθήσω να ηρεμήσω. Μα πριν καλά καλά 
βολευτώ στα παπλώματα, το κρεβάτι άρχισε να χτυπιέται μανιασμένα λες 
και προσπαθούσε να με πετάξειαπό κάτω. Όταν σηκωνόμουν η σεισμική του
δραστηριότητα σταματούσε και ξανάρχιζε ευθύς μόλις οριζοντιωνόμουν 
πάνω του. Απηυδισμένος και με μια μικρή αίσθηση τρόμου απέναντι 
στα επιπλα του σπιτιού αποφάσισα να την κάνω. Μπήκα στο αμάξι και 
οδήγησα μέχρι την παραλία. Έκατσα σε κάτι βραχάκια δίπλα στην θάλασσα 
κι άρχισα να καπνίζω. Η θεώρηση πως σε ένα γαλήνιο μέρος σαν κι αυτό 
δεν μπορεί να συμβεί κάτι ενοχλητικό καταρρίφθηκε με ένα ζευγάρι γλάρων
που πετούσε από πάνω μου και γελούσε. Όσο έκανα πως δεν δίνω προσοχή 
τόσο πιο σαρκαστικό γινόταν το γέλιο τους. Μέτα κι από αυτό με έπιασε 
το παράπονο. Έφυγαν και κάτι δάκρυα. Μπήκα στο αμάξι, γύρισα σπίτι, 
ήσουν εκεί και συμφωνήσαμε πως πρέπει να ζητήσω βοήθεια.

Πες το όνομα σου


Η συνθηκολόγηση έριξε το βλέμμα στο τσιμέντο.
Βρώμικο κι αδιάλλακτο.
Τα χείλη επίμονα σφραγισμένα και νευρικά
υποθάλπουν ένα λυγμό.
Κι όλο τιθασεύεις το ανέλπιστο.
Κι όλο ένα ψέμα που ανακυκλώνεται
για να μειωθεί το κόστος.
Χωρίς εκείνο μαθαίνεις να ζεις.
Κάνεις τα πάντα για να ξεχάσεις τα πάντα
ως το ξημέρωμα.
Όταν δυσκολεύεσαι αποτροπιάζεις απαλά.
Ισοσταθμίζεις την ανωμαλία.
Εξημερώνεις τα φωνήεντα.
Ανίατος ο λόγος.
Η σκίαση του προσώπου σου 
μπροστά στην οθόνη
φημολογεί το αύριο.

Η φάρσα του χρόνου


Αλέθουν τα μάτια τους περαστικούς.
Πρόζα με βήμα γοργό
Φυλλορροεί σε μια σκηνή
Αιώνιας προμνησίας.
Ήμασταν πάντα εκεί.
Όπως έπρεπε.
Ήμαστε πάντα εκεί.
Όπως πρέπει.
Ξέρω πως θα έρθεις
Ξανά και ξανά
Ξέρω πως θα φύγεις.
Πλέον είναι
Τόσο απλό και τόσο εύκολο
Να ζω.