χέρι με χέρι


Χέρι με χέρι
στόμα με στόμα
μετριόμαστε ξανά και ξανά
στο ασταμάτητο πηγαινέλα της μέρας
σε τροχιά με το φως και τη σκιά του
την αναδίπλωση της ιστορίας
ψελλίζοντας τους γρίφους
της επιβίωσης μας
συναρτώντας την σιωπή των δρόμων
με τις μελλοντικές μάχες
σχεδιάζοντας το προνόμιο
του να σχεδιάζεις
ελεύθερα.

Advertisements

χίλιοι τρόποι να αγαπήσεις


Αχνοχαράζουν τα χαμόγελα μας
λίγο πριν λείψει η στιγμή
σε μια γουλιά και μια τζούρα
που καπαρώνει την αιωνιότητα
με ένα απόλυτο τίποτε
με μια ματιά στο κενό
ανάμεσα στα πράγματα
με χίλιες λέξεις που δεν σημαίνουν
παρά χίλιους τρόπους να αγαπήσεις
και την πεποίθηση πως
θα το καταφέρουμε.

ευκολόγια


Έχεις δοκιμάσει ποτέ να επαναλαμβάνεις
τις ίδιες λέξεις;
Ξέρεις πόσο ξεκούραστο είναι!;
Ξέρεις πόσο ξεκούραστο είναι!;
Ξέρεις πόσο ξεκούραστο είναι!;
Ξέρεις πόσο ξεκούραστο είναι!;
Ξέρεις πόσο ξεκούραστο είναι!;
Ξέρεις πόσο ξεκούραστο είναι!;

what a wonderful world


I see trees fall down, red roses too
I see them crush like me and you
And I think to myself what a wonderful world.

I see skies crack and clouds go black
The misty days,the dark vicious nights
And I think to myself what a wonderful world.

The fires of rage, so pretty in the sky
Are glooming on the faces of people going by
I see friends raising fists, saying we want it all
They're really saying this is our world.

I hear babies cry, I watch them grow
They'll deal with much more than I'll never know
And I think to myself what a wonderful world
Yes I think to myself what a wonderful world.

γράφω


Είμαι πολύ μεγάλος για να γράφω 
ψέματα
κι είμαι πολύ μικρός για να γράφω
την αλήθεια.
Οπότε δε μένει
παρά ο αντικατοπτρισμός
μιας φωνής σαν τη φωνή μου
πάνω στις λέξεις
που γράφω.

Μέγα χορηγοί


Επιχορηγούμε
τον μηρυκασμό της ιστορίας
κατουρώντας το φιτίλι 
της αναπότρεπτης σύγκρουσης
με μπύρες απ τις προσφορές του market,
απολείποντας τα ονόματα
των πεσόντων 
του λυσσαλέου ολοκληρωτισμού
από κάθε αφήγηση,
μιμούμενοι την αναλγησία
των μηχανών,
αγνοώντας τον φόρο αίματος
της αφάνειας μας.

έκτακτη εισφορά


Έκτακτη εισφορά παράρτημα δυσκοίλιου υπονόμου. 
Καθένας χρειάζεται κάποιον. 
Καθένας κάτι ψάχνει. Καθένας κάτι θέλει. 
Περαιώνουμε την απουσία μας με ψιλά ξεχασμένα εκτάκτως 
καθώς περισσεύει η άποψη και πρωτίστως μια άγρια 
αδιαφιλονίκητη ραδιενεργή μανούρα. 
Γουστάρω ψυχογκρεμίλα με τις κωλοαναλύσεις σας 
τρόικες με τη ρόμπα σουπερ ηρώα και τη κάλτσα ζητιάνου. 
Μικροί μεγεθυμένοι πανταχού παρόντες 
παράσχοντες της νευρωτικής μας καθημερινότητας. 
Ήμασταν εδώ και παραμένουμε σαν από αφέλεια 
χαιρετίζοντας την ανιδιοτελή μας βλακεία 
στο μεγαλύτερο ξεφτιλίκι των τελευταίων χρόνων. 
Μπορούμε και καλυτέρα. 
Μπορούμε να λιανίσουμε κάθε δέντρο 
μπορούμε να ακρωτηριάσουμε κάθε ποταμό 
μπορούμε να βολέψουμε κάθε πουτάνα επιθυμία 
και έπειτα να αμολήσουμε μια κλανιά 
σαν ύστατο χαιρετισμό στ’ αστέρια. 
Είμαστε εδώ τα ακριβέστερα δείγματα καρκίνων
τα πληρέστερα παθογόνα δείγματα συνείδησης.

Η ανέλπιστη μοναξιά της λευκής ανεργίας


Κυλάνε απουσίες μέσα στα σκέλια μου.
Το κεφάλι συμπαραστέκεται
αντηχώντας ολοένα και πιο ανόητα.
Το κορμί μου μεγαλώνει
αναληθώς. Εξαντλητικά
απερίσπαστο.
Είμαι τόσο ανεπαρκής
που χωράνε
ολόκληρες χώρες
στις άκρες των δακτύλων μου.
Κι αυτή η ησυχία
που ευδοκιμεί
και εξαπλώνεται ως το
πέρας 
είναι δόλος.
Δόλος δικός μου και δικός σου.

αναχώρηση


Από τη μύτη μου δραπετεύουν οι μνήμες
μέσα σε παχιές σταγόνες αίματος
απαλλάσσοντας με
από αναφορές και αποσαφηνίσεις
μιας ζωής 
που δικιά μου δεν ήταν.
Ασυναίσθητα τις παρατηρώ
να κυλάνε ως το σιφόνι
και να χάνονται.
Έτσι ελάχιστα κάποιος πια
φυσικά και εύκολα 
θα περάσω
έξω από τα μάτια σας
έξω από τα χέρια σας
έξω από τα στόματα σας.
Θα μπω
μες στον ορίζοντα.
Ανέφικτος κι ιδανικός
οριστικά.

άσκηση


Αλίμονο σε αυτόν που δεν γνωρίζει
πόνο.
Αλίμονο σε αυτόν που δεν αντιλαμβάνεται
του πόνου το αίτιο.
Κι αλίμονο σε αυτόν που
στο αίτιο αυτό δεν εναντιώνεται.
---------------------------------------------------------------------------------->
Το αίμα σαλπίζει.
Ο καιρός ακονίζεται.
Στα χέρια μας στα μάτια μας
στην καρδιά μας
υπάρχει ο κόσμος όλος.

μπούκλα


Μοιάζει με κύκλο 
καθώς στο τέλος στέκει απέναντι η αρχή
έτσι που βλέπεις καθαρά στρίβοντας το κεφάλι
όλη τη διαδρομή
μα δεν είναι παρά ένα ακόμα ιδιόμορφο κομμάτι
της ευθείας.
Ανασαίνει βαριά από κάτω η άβυσσος.

τώρα


Υπάρχουν στόματα που διασφαλίζουν την κάθε τους λέξη.
Δεν έχω αυτή τη δυνατότητα.
Δεν έχω παρά την προσφορά της αγάπης σου.
Όσο κι αν ολοένα και δεν πληρώ.
Μα δεν υπάρχω 
όταν δεν είμαι κει για σένα.
Όταν δεν σ΄ αγαπώ.
Έτσι θα αρχίσω να καλώ
τις λέξεις που θα ταιριάξουν
τις λέξεις που θα φτιάξουν
μαζί με μένα
ότι σε σένα νε ποθώ.
Είναι μια γη ο κόσμος μου
με σένα νε συνάμα
πως θα γινόταν άλλωστε
αν δεν ήμασταν εδώ.