Απόσταση


Η πλατυτέρα των γραμμών
αυτή νεκρών και ζωντανών.
Κι οι εικασίες κι οι ικεσίες
παριστάνουν ένα βήμα
που δεν γίνεται ποτέ.
Μονάχα αιωρείται 
και στάζει απ’ τα δάχτυλα 
η ψυχή στη γη
με την ελπίδα να μικρύνει
η απόσταση.

 

Advertisements

Επιτέλους συνείδηση


Επιτέλους συνείδηση.
Με όσα θραύσματα κι όσα δόντια
καρφωμένα στο σβέρκο μας
κι ας μπάζουν τα μυαλά μας
επιτέλους μπορούμε να ξέρουμε 
ποιος είσαι
μέσα κι έξω απ τις γραμμές
μέσα στα μάτια σου
και επιτέλους ξεχωρίζουμε
τα λόγια σου
τη μέρα σου
τη νύχτα σου
και επιτέλους πορείες διαγράφουν
το σχήμα αυτής της ζωής.

Διάττοντες αστέρες


Εμένα σε μένα ολοένα και επιστρέφουν
με βουβές αποστροφές
γιατί φοβούνται
μη μάθουν τα μάτια τα μάτια
μη πάθουν τα χέρια στα χέρια
μη χρειαστεί.
Διασφαλίζονται συντηρώντας λίγες γραμμές
πάνω στα χείλη τους
ως παροχή ευκαιριακού ορίζοντα διαφυγής
όταν καμιά φορά τύχει να μικρύνει η απόσταση.
Προσωπικά μεγάλωσα σε μια μικρή σκιώδης πόλη
και αισίως διδάχτηκα 
το savoir vivre των διαττόντων αστέρων.

 

Αμέτρητες ζωές


Στον Φόρη

Αμέτρητες ζωές
με ένα πρόσωπο κι ένα όνομα
μια αγκαλιά και χώρια
συγκρούονται βάναυσα
ερωτεύονται ακαριαία
σπαράσσονται κι αλληλοκατηγορούνται
αναβοσβήνουν βιαστικά
διαιρούν τη μοναξιά
μοιράζονται τον ίδιο πόνο και τα ίδια ψέματα
ζητάνε περισσότερο χρόνο 
λιγότερες ενοχές
σκορπίζουν τη καρδιά και το μυαλό
γεννάνε τις ώρες τις μέρες τα χρόνια
και κάποιες στιγμές
που κρυφά αναρωτιέσαι
ποιος είσαι.