Στο ποίημα


   Στο ποίημα σχηματίζονται οροσειρές γραμμάτων,
   που τις διαβαίνω πρόθυμα με προσοχή μεγάλη,
   για την επιθυμία μου να κάτσω να αγναντέψω
   απ' τις κορφές τους το κενό που μένει στη σελίδα.

 

Advertisements

Το αστείο


 Καιρό τώρα θαρρείς πως τα γέλια δείχνουν πάντα εσένα
 Ανακατεύεσαι και τρέμεις ολόκληρος όταν στο διπλανό τραπέζι ένα αστείο σκάει
 Καθώς αυτόματα οι υποψίες σου πυροδοτούνται
 Πως πιθανώς το αστείο να είσαι εσύ
 Πως δείχνεις αστείος
 Με τα μελαγχολικά σου μάτια και τα αμήχανα δάχτυλα
 Τα επίμονα σφιγμένα χείλη σου
 Ίσως γελάνε μαζί σου
 Κι είναι κάθε φορά μια τέτοια στιγμή
 Που η καρδιά σου ζητά να σπάσει
 Και ευθύς σε κλάματα πικρά ποθείς να ξεσπάσεις
 Και γοερές ασυνάρτητες κραυγές να εκτοξευτούν
 Και να κλαίς με χίλια μάτια
 Και κάθε δάκρυ να καίει όσο χίλιες φωτιές
 Και να φύγεις τρέχοντας μες στους δρόμους 
 Κλαίγοντας ουρλιάζοντας και κλωτσώντας
 Και όταν πια χωρίς ανάσα μείνεις
 Στο πεζοδρόμιο να ξαπλώσεις
 Κι αφού κλάψεις όσα δάκρυα υπάρχουν ακόμη
 Να κλείσεις τα μάτια 
 Και ήρεμα να κοιμηθείς.

Δευτέρα ατζέντας


 Αριθμίες ασήμαντες, μοναχικά σημάδια αποδοχής του χρόνου 
 Οι υποχρεώσεις συνεχίζουν να απαγγέλουν το αλφάβητο
 Το δίκιο της η νύχτα απεγνωσμένα ζητά
 Μέσα στην αστική ευταξία ατέλειωτες αποστάσεις
 Πόσο θα ήθελα να ήμουν η φωνή μας
 Καμουφλάζ η ησυχία να μην νευριάσει το ταβάνι και με πλακώσει
 Άλλο ένα βράδυ που κοιμάσαι με ένα ερωτηματικό στο σβέρκο 
 Η ίδια σου η ζωή
 Που σου ψιθυρίζει στο αυτί πόσο μαλάκας είσαι
 Και πως αν συνεχίσεις έτσι θα σε χωρίσει.