ΔΕΝ ΞΕΡΩ


Δεν ξέρω. Αν αυτό σου φαίνεται ανόητο ή το πιο πιθανόν αδύνατο τότε οφείλω να στο καταστήσω πιο βέβαιο. Ως το σημείο που ακόμα πιθανώς μπορώ να γνωρίζω, δεν ξέρω. Μακάρι έτσι να γινόμαστε και οι δύο πιο σίγουροι για την άγνοια μου. Μήπως οφείλω να προσθέσω ότι είμαι ηλίθιος? Η ηλιθιότητα αρκεί να με δικαιολογήσει? Ή μήπως είμαι τάχα κουρασμένος πνευματικά? Αδιάφορος? Έχει σημασία? Όλα αυτά δεν είναι παρά η δικιά σου ωφελιμιστική θεώρηση για το που πιθανόν να οφείλεται η επικαλούμενη άγνοια μου? γιατί απλούστατα αδυνατείς ή αρνείσαι να αποδεχτείς ότι η άγνοια είναι υπαρκτή και δικαιωματικά δικιά μου. Είμαστε άρρηκτα δεμένοι μαζί, κάπως σαν τον πιστό με την προσευχή του.
Τρομάζω στην σκέψη πως καταφέραμε να ενοχλούμαστε, πομπός και δέκτης, από την παραδοχή της άγνοιας που πλέον μας είναι αρκετά δύσκολο τόσο να την εξωτερικεύουμε όσο και να την αποδεχόμαστε σαν ισότιμο κομμάτι οποιασδήποτε συζήτησης. Ο μεν κινδυνεύει να ντροπιαστεί κι ο δε, ακόμα κι αν δεν καταχραστεί το αίσθημα κατωτερότητας του συνομιλητή του, παραμένει εναγωνίως κρεμασμένος στο ερώτημα του σαν από φόβο μην το χάσει. Σαν να έγινε απαραίτητο το να απαντάμε στην κάθε ερώτηση που μας τίθεται. Στις περισσότερες βεβαία περιπτώσεις δεν έχει τόση σημασία η απάντηση καθαυτή όσο το γεγονός ότι κατάφερες να απαντήσεις. Αρκεί να φαίνεται ότι γνωρίζεις. Κι όντως οι περισσότεροι θα προτιμήσουν μια εσφαλμένη απάντηση από δήλωση άγνοιας, παρακινούμενοι από το αίσθημα πληρότητας αυτού που γνωρίζει, γεμίζοντας στην ουσία την αυταρέσκεια τους λέγοντας ψέματα εις γνώσιν τους .Είναι σύνηθες να συμβαίνει αυτό με εθελοντικό εθελοτυφλισμό ανάμεσα και στους δύο συνδιαλεγόμενους αρκεί φυσικά να υπάρχει αμοιβαία επιβράβευση. Σαφέστατα κωμικοτραγικό αλλά και άκρως επικίνδυνο για τυχόν παρατηρητή τέτοιου διαλόγου, ιδιαίτερα αν αυτός προσδοκεί την εύρεση της αλήθειας. Σκεπτόμενος την πολυπλοκότητα και την περιπλοκή των δεδομένων σήμερα παρόμοιες σκέψεις σε κάνουν να μην θες να πιστέψεις κανέναν. Σε έναν κόσμο που φοβάται την άγνοια του είναι πραγματικά δύσκολο να πιστέψεις στην επικαλούμενη γνώση του. Πάραυτα η ανθρωπότητα θέλει να γνωρίζει. Μέσω της γνώσης που κατέχει ορίζει την ύπαρξη της. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι πολλά από τα γνωστικά αντικείμενα που απασχολούν τους ανθρώπους δεν έχουν τελεσίδικα σταματήσει την εξέλιξη τους. Είναι αρκετό να γνωρίζουμε έστω και διαισθητικά ότι κάθε συνέχεια μιας πορείας εμπεριέχει αναπόφευκτα ένα μερίδιο άγνοιας.
Η ισχύ μας στη γνώση, σε κάθε πιθανό πεδίο, έχει μετατραπεί σε μια μορφή κοινωνικής υπεροχής, καθολικά αποδεκτής. Σαν σε τηλεπαιχνίδι γνώσεων οι καλοί παίκτες μπορούν να χαίρουν υλικής και πνευματικής καταξίωσης. Κάθε στιγμή και μια νέα πληροφορία είναι παντού και τρέχει, με την βοήθεια όλων μας ολοένα και πιο γρήγορα, δημιουργώντας ένα σύστημα στο οποίο η μη συμμετοχή μπορεί αυτόματα να σημάνει και απόρριψη. Ο καθένας μας εντελώς αβίαστα μετατρέπεται σε ότι γνωρίζει ολοκληρωτικά. Φοράει το μερίδιο του στην γνώση πάντα και παντού μεταλλασσόμενος σύμφωνα με τις αριθμίες και την πεποίθηση των όσων γνωρίζει . Όλοι αυτοί οι δρόμοι που τρέχουν μοναχικοί και παράλληλοι, ενίοτε σταυρωμένοι, δεν οδηγούν κάπου συγκεκριμένα. Δεν έχουν μια τερματική έξοδο. Ο λαβύρινθος αρχίζει να ξεμπλέκει μόνο αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσεις πως είσαι κάπου μέσα του. Ίσως τότε αρχίσουμε να τον κατανοούμε δημιουργώντας μια τουλάχιστον ευφάνταστη πορεία.
Η σημαντικότερη απώλεια της μη παραδοχής της άγνοιας σου είναι η διατάραξη της ισορροπίας με το άγνωστο κομμάτι σου, που εν δυνάμει εμπεριέχει τον τρόπο για κάθε επόμενο βηματισμό. Όταν δεν είσαι πεπεισμένος πως γνωρίζεις κάτι είναι δυνατό το μέλλον σου σε αυτό. Δεν τελειώνεις ποτέ πραγματικά με οτιδήποτε γι αυτό και είναι άσκοπο να το κατατάσσεις, να το αρχειοθετείς σαν ένα τούβλο στον τοίχο που σε περιβάλλει. Όλοι δημιουργούμε παρόμοια τεχνάσματα μα πάντα η δίοδος της επικοινωνίας μας θα είναι τα άδεια κομμάτια. Τα στέρεα τμήματα του οικοδομήματος είναι αναγκαία, είναι αυτά που το μετατρέπουν σε χώρο, μα χαίρουν φροντίδας ώστε να εξακολουθούν να λειτουργούν. Πάντα θα ενυπάρχει ο λόγος της αναδόμησης, μα είναι το μόνο μέτρο ενάντια στις συμφορές. Κάθε νέο κομμάτι δεν ήταν μέχρι πρότινος δικό σου. Κι αυτό είναι μια πρόσθεση που θα πρέπει να καλωσορίζεις με ειλικρίνεια, τιμιότητα και ταπεινότητα ώστε αυτόματα να δέσει το νέο μέρος μαζί σου. Το να γνωρίζω πως δεν ξέρω σηματοδοτεί την ετοιμότητα μου να μάθω. Αντί να τερματίζει την είσοδο σε κάτι νέο λειτουργεί σαν το έδαφος που πάνω του θα ανθίσουν οι νέες σοδειές. Όλες οι απέραντες παρθένες εκτάσεις είναι το απόθεμα της προόδου μας, οι αναρίθμητοι ορίζοντες της εξέλιξης μας.


 

 

 

Advertisements