Άτιτλο


Η κίνηση είναι ο φορέας της πραγματικότητάς μας. Κανείς μας δεν γνωρίζει την ακινησία. Πιθανώς αυτή είναι ο τόπος όπου όλα συγχωνεύονται. Καταλύοντας την σημειολογία που η κατεύθυνση επιβάλλει, η ακινησία ξεκινά και επιστρέφει στο στιγμιότυπο της δημιουργίας των πραγμάτων.


 

Υπεράσπιση


Και τυχαίνει μερικές φορές ο χρόνος να μετριέται με μια ανάμνηση. Μια γοργή μικρή παλίρροια που βρέχει τα πόδια σου μέσα στο ξηρό σαλόνι. Αυτόματα σκέφτεσαι τη θάλασσα. Εκείνη που είχαμε αγαπήσει παράφορα. Όλο το τοπίο, τους ήχους, τα χρώματα, τα ονόματα. Κι έπειτα κοιτάς γύρω σου κι είσαι στο σημείο όπου προσπαθείς να εφεύρεις μια θάλασσα απ’ την αρχή κι ακόμα να πείσεις όσους μπορείς πως θα το καταφέρεις και πως σύντομα θα φύγετε όλοι μαζί πάνω στο κύμα. Αυτή τη φορά σ’ αρέσει να σκέφτεσαι πως το ταξίδι θα ‘ναι μακρύ και πλούσιο. Πως θα φέρει τη ζωή που βαθιά ποθείς. Κι έτσι σιγά σιγά αρχίζεις να μαθαίνεις όλα της τα ονόματα κι όσες λέξεις την συνοδεύουν. Την ακούς να πλησιάζει και να χάνεται κι ολοένα προσπαθείς να την συναντήσεις. Την κοιτάς με μάτια κλειστά κι αυτή τη φορά, γνωρίζοντας πως ίσως να είναι η τελευταία σου ευκαιρία, της μιλάς γλυκά και της υπόσχεσαι πως αναλαμβάνεις όλο το κόστος. Της ορκίζεσαι πως το όνειρο της είναι και το δικό σου όνειρο, πως ότι σημαίνει αυτή θα είναι ο ορισμός σου. Μαθαίνεις να την αγαπάς. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα προσπαθείς να αναγνωρίσεις τον ερχομό της στο πρόσωπό σου, στο πρόσωπο όλων μας. Ξέρεις πια πως μονάχα στη θάλασσα ανήκεις. Πως αυτή είναι και πρέπει να είναι το μέλλον σου. Ξέρεις πια πως σύντομα, πιθανότατα μόνος μα ίσως κι όχι, θα τη βρεις παντού ολόγυρα, θα είσαι μαζί της, πάνω της, μέσα της κι αυτή τη φορά δεν θα την αποχωριστείς ποτέ. Σιγά σιγά θα υπάρχεις για τη θάλασσα, θα υπάρχεις μόνο στη θάλασσα κι  αυτή ολοένα θα απλώνεται και θα μακραίνει ωσότου γίνει και δική μας.


 

0011100011001111


Πλήρης θανατικών καταδικών
Έμαθα πια πως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν
Το αντίτιμο
Μιας πορτοκαλιάς
Καθώς και το χρόνο που πρέπει
Να δαπανηθεί
Για ένα πρόσωπο
Να γίνει κάτι το ανεξήγητο.
Φυσικά αυτά αποτελούν επαρκείς
Εξηγήσεις γιατί
Εξακολουθούμε να συναντιόμαστε
Να μιλάμε και να γελάμε.


 

0


Ένας σταυρός στο μέτωπο
Κι άλλοι δυο στις φτέρνες
Είναι η αιτία που λιποθυμώ
Ολοένα στις λέξεις

Δεν ενδιαφέρομαι
Για τον καπνό που ψηλώνει
Μονάχα τις στάχτες
Πενθώ κι αγαπώ

Τα δόντια κι η γλώσσα
Απομακρύνονται συνέχεια
Κι αυτό είναι μια κάποια απόδειξη

Κύριε
Εσύ είσαι η μετάφραση
Του μίσους μας


 

Βουβός


Με τόση καλή ποίηση γύρω μου
Θα μπορούσα να παραμένω βουβός
Ασάλευτος
Ποθώντας τις μόνες στιγμές
Που αυτή η σιωπή
Θα γινόταν
Η επιβεβαίωση
Πως υπήρξε πράγματι η ζωή μας
Μα ποθώ
Τον λόγο
Την κάθε ευκαιρία να προφέρω
Το όνομα σου
Την υποψία
Μιας δικής μου φωνής
Όχι σαν κάτι άλλο
Μα σαν εσένα
Που αγαπώ
Κι είναι τόσο, μα τόσο υπέροχο να το λέω
Κάθε φορά
Μια μία λέξη
Να συνεχίζουμε μαζί
Απ’ το μηδέν
Ως το άπειρο
Κ.τ.λ. κ.τ.λ.


 

πλειοψηφία


Οι περισσότεροι αγαπούν τις αλήθειες των ποιητών
αντί τον εαυτό τους.
Οι περισσότεροι γοητεύονται από την ομορφιά των στίχων
αντί απ’ την τιμή του αίματος.
Οι περισσότεροι προασπίζονται τη ζωή τους με λέξεις
αντί πράξεων.
Οι περισσότεροι είμαστε σκατάδες αναντίρρητα.


 

Για κείνον


Για κείνον το στίχο
δε θα κοιμηθώ κι απόψε.
Για κείνον το στίχο
που πρέπει να γραφτεί.
Για κείνον το στίχο
που ξέρω πως υπάρχει.
Για κείνον το στίχο
που όλα θα τα αλλάξει.
Για κείνον το στίχο
που χρόνια περιμένω.
Για κείνον το στίχο
μάταια πάλι ξαγρυπνώ.


 

Μέθοδος


Γράψε, ανάρτησε και ξέχνα το ευθύς.
Γράψε ξανά, ανάρτησε το και πάλι ξέχνα το ευθύς.
Επανέλαβε την διαδικασία πολλές φορές.
Τελικά, ίσως καταφέρεις να εφεύρεις τη λήθη σου,
τη σιωπή σου
κι ίσως και κάνα ποιητή.


 

απροσδιόριστο


Μπούκωσε το
Να μην μείνει πείνα να πει τίποτα
Κλειδαμπάρωσε το
Να μην μείνει φόβος να πει τίποτα
Πρόδωσε το
Να μην μείνει πόνος να πει τίποτα

Είναι αυτή η επίταξη του τέλους
Που φανερώνει το μέλλον μας

Είναι η αγάπη που φανερώνεται
Μονάχα ως θάνατος

Διάλεξε την κατάλληλη πορεία στη ζωή σου
Και μπορεί να γίνεις ποιητής
Θα το μάθεις όταν συνειδητοποιήσεις
Πως αυτό που κερδίζεις είναι κι αυτό που χάνεις
Ή τέλος πάντων κάτι παρόμοιο
Ή ίσως την ευκολία να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη

Μην ενημερώσεις για τις προθέσεις σου
Καθώς αυτές πρέπει να διατηρούν το προσωπικό τους όφελος
Μην επιτηρείς τις προθέσεις σου
Καθώς μονάχα ελεύθερες μπορούν να αποβούν μοιραίες
Μην συντονίζεσαι
Καθώς μονάχη είναι η αλήθεια σου
Όσο κι αν ελπίζεις το αντίθετο

Αν σώνει και καλά θες να υπερασπίσεις κάτι
Ας είναι μονάχα αυτή η διάθεση
Που σε ‘κανε να πεις ότι είπες
Αφού και συ ξέρεις πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο

Καληνύχτισε γλυκά τους πάντες
Και ξύπνα


 

Πι τι μπόινγκ

στον Νίκο


Αρχικά, τεντώνουμε τα δάχτυλα του αριστερού μας χεριού. Έπειτα με τον δείκτη του δεξιού μας χεριού ακουμπάμε το μικρό δάχτυλο του αριστερού και αναφωνούμε την φράση ‘’πι τι μπόινγκ’’. Συνεχίζουμε προς τον αντίχειρα του αριστερού μας χεριού, επαναλαμβάνοντας σε κάθε δάχτυλο την παραπάνω φράση. Ο δείκτης του δεξιού χεριού είναι απαραίτητο να ακουμπάει το κάθε δάχτυλο. Όταν τελικά φτάσουμε στον αντίχειρα, ο δείκτης τον ακουμπά επανειλημμένα και η φράση μας μετατρέπεται σε κάμποσα ‘’πι τι’’ και ακολούθως σε πολλαπλά ‘’μπόινγκ’’.

Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε όσο και εμείς.


Υγ: Αριστερόχειρες μπορούν να το εφαρμόσουν απλά αντιστρέφοντας τα χέρια.

Write it, post it, forget all about it.


Υπέροχα διογκωμένες οι κόρες μου
σφήνωσαν στο άδειο κουτάκι της μπύρας
εδώ και καμιά δεκαετία.

Η χειρότερη πανσέληνος ever ever
αρκεί για να μεταμορφωθείς
σε μισάνθρωπο.

Ω, μακάρια ηδυπαθής μου ματαιοδοξία
μην βρεις ποτέ το άλλο σου μισό.
Ορκίσου μου.

Ω, είναι η νεότητα μια πορδή,
λίγο πριν αρχίσει το χέσιμο.


 

άκυρο


Εξορύσσοντας ότι καλό μου ‘χει μείνει και δωρίζοντας το εις το διηνεκές, κατανοώ πως γρήγορα πρέπει να εφεύρω την διαχείριση της μοναξιάς μου.

Να βαυκαλιστώ με την πιθανότητα ενσωμάτωσης μου σε ένα προσχέδιο μεταγενέστερο μου.

Κατακρημνισμένος απ’ την επευφημία των ειδώλων μου, ακολουθεί η αυτοεξορία μου στην φυγόκεντρη ανωνυμία του χάους.

Επάρατος και βδελυρός πια, συμπίπτω μονάχα με την εύνοια του θανάτου μου.


Άσχημη πόλη

Στο Αγρίνιο


Άσχημη πόλη, δεν μπορώ να ζω μαζί σου. Ήλπιζα πως θα τα καταφέρω και για το σπίτι που θα μέναμε μαζί, μα το νοίκι ολοένα κι αυξάνεται. Το σπίτι αυτό δεν είναι δικό μας, καθώς φιλοξενεί τις τσιρίδες του μπάσταρδου από τον πάνω όροφο και τις λαϊκό r’n’b’ μαλακίες των διδύμων απέναντι. Τα χασμουρητά του από κάτω και την σχιζομοναξιά του απέναντι σε μορφή χορτοκοπτικού που δουλεύει όλη μέρα. Ο θόρυβος που παράγει κάθε άνθρωπος είναι κριτήριο της αρετής του.

Άσχημη πόλη, με κατατροπώνεις. Έχεις φάει φίλους και στέκια, στέκια και φίλους κι όσα κρατάν ακόμα, τρων απ’ τη σάρκα τους. Μας καταπίνεις όλους μες στο σουξέ της δημοκρατίας σου, όπως πέντε γορίλες τα βάζουν με μια μαϊμού. Επεκτείνεσαι προς τα πάνω, αφήνοντας τα πόδια σου να μαραζώσουν. Να βρωμίσουν μοχθηρία κι αγένεια. Να πήξουν στις πλαστικές σακούλες σκουπιδιών που σκάνε με ορμή από ψηλά κι ανοίγουν τα σωθικά τους στα κεφάλια μας, ενώ ταυτόχρονα ο καλλωπισμός σου γδέρνει και ξηλώνει κάθε ευκαιρία ανταπάντησης από μέρους μας.

Άσχημη πόλη, σε σιχάθηκα. Έλεγα να βολτάρω μέσα στους δρόμους σου μα είναι γεμάτοι συντριβές. Χωροταξικός σωβινισμός και φαλλοκρατική αισθητική. Σκατόφατσες, σκατόφρονες, ευφραίνοντες το σκατό τους, που θέλουν να χώσουν τα κεφάλια μας μέσα στην κωλοτρυπίδα τους και περιχαρείς να φωνάξουν αλληλούια. Η έλευση του θεού τους περνά απ’ την δική μας υποταγή. Στην αδυναμία μας να συνθλίψουμε το καλοκουρδισμένο τους πορτοκάλι αντί της φερέφωνης μας συνδιαλλαγής.

Άσχημη πόλη, δεν έχω κάτι άλλο να κάνω μαζί σου. Είμαι ορκισμένος εχθρός σου μέχρι να δω τις στάχτες σου να αναβλύζουν την πρώτη μου και μοναδική ανάσα. Αποσκοπώ τον αφανισμό σου. Την κατοχή σου από μια οργασμική πανδαισία χρωμάτων. Απ’ τους ήχους των ζώων που βίαια εξημέρωσες. Απ’ την άνοιξη των αισθήσεων που χρόνια τώρα προβοκάρεις. Θέλω να σε δω να γεύεσαι τους καρπούς σου και να ασφυκτιάς, ρημαγμένη κι αβοήθητη, μπροστά στο χαμογελαστό πρόσωπο της λευτεριάς μας.


Μια ευκαιρία ακόμα


Μονάχα εσύ ξέρεις αν έχω γράψει έστω και ένα ποίημα. Εγώ δεν θα μπορέσω να έχω ποτέ αυτή τη γνώση. Γιατί αν κατάλαβα κάτι για την ποίηση είναι ότι θέλει πάντα να κοιτάει μπροστά. Γιατί πρωτίστως η ποίηση είναι αυτό που περιμένουμε να συμβεί.

Κοιτώντας τον εαυτό σου διαρκώς μέσα απ’ το πρίσμα παρελθοντικών αναφορών δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα καλύτερο πέρα από ιδιοτροπίες. Παρόλες τις γενικές εντυπώσεις δεν θα γίνεις ποτέ σοφότερος, μα αντιθέτως θα σε τσακίσει η επιθυμία σου να αγαπηθείς. Για κάτι που και συ ο ίδιος δεν θα είσαι ποτέ σίγουρος ότι αξίζεις. Για κείνες τις στιγμές που ενώ ήταν χορτασμένες τώρα πρέπει να ταϊστούν ξανά και συ δεν αρκείς.

Οι αντανακλάσεις ενός σώματος που αναπόφευκτα γερνά κι ενός μυαλού που προσπαθεί να φύγει απλά εντείνουν τις καταστάσεις αυτές, δίχως την παραμικρή παρακαταθήκη δημιουργίας.

Διαβάζω τον εαυτό μου σημαίνει πως χάνω την πίστη μου στο να αρθρώσω τον εαυτό μου.

Καθώς η μέρα χαράζει πόσο λιπόψυχο είναι να κρύβομαι πίσω απ’ κλειστά παράθυρα. Ακόμη κι αν ονειρεύομαι πως έξω είναι μια πλάση υπέροχη, άραγε πόσο τελικά μπορώ να κρατηθώ μακριά απ’ την απόλυτη συντριβή κάθε παραπετάσματος. Άραγε, δεν πρέπει να ζω;

Αυτή είναι η ευκαιρία μου λοιπόν. Να, τώρα μόλις ίσως καταφέρω να πω αυτό που θέλω να πω. Ίσως, έστω για μια στιγμή, πειστώ πως αυτό είναι αυτό που έχω να πω. Κι ύστερα ας γίνω ότι θέλει.


κατανόηση


Σου μιλώ
Είναι το έδαφος αυτό που δείχνω
Όπως με κοιτάς
Μου θυμίζεις τον ουρανό
Δεν σε κοιτώ
Γιατί φοβάμαι το άγνωστο
Δεν μου μιλάς
Γιατί δεν βρίσκεσαι εδώ


 

νέα


Αλυσοπρίονα
Νικηφόρες ιαχές
Λευκές σελίδες
Τρύπες στα σύννεφα
Διακόπτες που ανοιγοκλείνουν
Καταμέτρηση σεντς
Απανωτά ξυρίσματα
Απανωτά τσιγάρα
Παιδιά που πρέπει να με μισήσουν
Νέες προσθήκες στο ιατρικό μου ιστορικό


 

Λαλά λαλιά


Γνώρισα τον H. πίσω το 2003 σε βραδινές κούρσες που γυρόφερναν στους δρόμους του Καΐρου. Θυμάμαι καθίσαμε σ’ ένα αμμόλοφο για να χαζέψουμε ένα σκοτεινό κομμάτι του Νείλου κι έπειτα στον 15ο όροφο του Marriott Hotel όπου παρέα με κάτι καρχαρίες προσπαθούσαμε να μαντέψουμε αν οι ταράτσες των σπιτιών έχουν ή δεν έχουν δορυφορικά πιάτα. Τελικά οι φωτογραφίες απάντησαν καταφατικά. Μα το αξιομνημόνευτο στη συνάντηση μου με τον H. ήταν όταν μια νύχτα, που ακολούθησε το πιώμα ως την άκρη της, χάνοντας την υφιστάμενη αγγλόφωνη επικοινωνία μας, αρχίσαμε να ανοιγοκλείνουμε ήχους με τα στόματα μας που ενώ δεν ανήκαν σε καμιά γνωστή γλώσσα κατόρθωσαν να μας κάνουν να πούμε πράγματα που ούτε καν φανταζόμασταν. Μεταξύ αυτών, ο H. μου εκμυστηρεύτηκε πως είμαι κι εγώ ο David Bowie και πως ήδη έχω καταφέρει να αιχμαλωτιστώ στην αιωνιότητα. Αν και καταλαβαίνω πως είναι κάπως παράλογες ιδέες, αναγνωρίζω πως στην τελική με γαληνεύει όταν σκέφτομαι πως κατά πάσα πιθανότητα είχε δίκιο.


Η Σφραγίδα


Έπαιζα στην αυλή της γιαγιάς μου, μικρούλης σαν όνειρο, μες στα χώματα και τα χαλίκια. Έτσι όπως αλαμάνιαζα με βρήκε ένα καρφί πάνω απ’ το γόνατο. Έτρεξα στο κατώι να δει η γιαγιά τι έγινε, γιατί εγώ δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Βλέποντάς με, έμπηξε αμέσως τις φωνές και τότε κατάλαβα πως κάτι κακό συνέβη. Την κοιτούσα αποσβολωμένος καθώς αυτή με παρακαλούσε να κλάψω. Πείστηκα εύκολα, γιατί την αγαπώ και πήρα ένα παράπονο που πρώτη φορά ένιωθα. Βγάλαμε έπειτα το καρφί κι αφού ηρεμήσαμε, η καλή μου έσφαξε μια κότα για με ευχαριστήσει. Τη θυμάμαι να γυρνά ολόγυρα δίχως κεφάλι και τη γιαγιά μου να χαίρεται και να γελά σαν σε γιορτή.


Ακροαματικά


Ωρέ μαλάκηδες,
υπάρχουν τόσα ξενόγλωσσα τραγούδια
που ταράσσουν τις καρδιές μας,
χωρίς να ‘χουμε την παραμικρή ιδέα
του τι λένε
κι όμως ακόμα δεν μπορούμε,
όπως στεκόμαστε ολονυχτίς στη μπάρα,
να πούμε ο ένας στον άλλον
ένα γειά.
Γειά,
ωρέ μαλάκηδες.


 

Νισάφι


Κλωτσιά στο μουνί
Γροθιά στον κώλο
Το στόμα στραπατσαρισμένο
Κομμάτια
Οι ρομαντίκες σου
Τα μπιμπελό σου
Οι μεγάλες εποχές
Επιπλέουν μες στα σκατά
Ολοένα νεκροί
Ολοένα νεκροί
Με αγκυλωμένα τα άκρα
Προσευχόμαστε στους σπινθήρες


 

Θα ήθελα ένα κείμενο


Θα ήθελα ένα κείμενο. Για τα τσιγάρα που πνίγηκαν το τελευταίο εικοσιτετράωρο και
δεν κατάφεραν να αρθρώσουν ούτε μια λέξη.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για τα πρωινά ξυπνήματα που αλέθουν το όνειρο, την επιτάχυνση
της ανάσας και του βήματος στα σφιγμένα δόντια.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για όσα πεθύμησα να ακούσω δίχως το ψευδεπίγραφο φορτίο των λέξεων.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την υπεράσπιση όλων αυτών που ορκίστηκαν στη σιωπή για να
μάθουν να μιλάνε.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την δόξα όλων αυτών που ποτέ δεν θέλησαν να διαλέξουν τις λέξεις
που ξεστόμισαν και κυρίως δεν απαίτησαν το ίδιο από κανέναν.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την πορεία των κριτικών λογοτεχνίας απ’ το γραφείο τους ως το
κρεβάτι τους.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για το χαμόγελο που επανεφεύρει το αλφάβητο και στη συνέχεια το
καταλύει σε χρώματα.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για την επιστροφή της σιωπής στο πάνθεο των ηρώων.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για όσα ξέρουμε πως δεν θα πούμε ποτέ μεταξύ μας κι ας υποψιαζόμαστε
πως είναι ήδη αργά.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για αυτό που δεν θα καταφέρει ποτέ να εννοηθεί όταν σου
λέω πως σε αγαπώ.

Θα ήθελα ένα κείμενο. Για αυτό που δεν θα καταφέρει ποτέ να εννοηθεί όταν πια
μάθεις πως είσαι άνθρωπος.


 

το λένε


το λένε magic
κι ας τελειώνει το τσιγάρο σε μια ανάσα
το λένε magic
κι ας είναι η  λα μείζονα όσα έχω να πω
το λένε magic
κοπελάρα μου εσύ
το λένε magic
και να που διασχίζω το σύμπαν σε μια νύχτα
το λένε magic
μα το έλεος είναι ο πιο ιδιόρυθμος τρόπος να ζεις
το λένε magic


 

Ποτέ δεν ακούς


Ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να τους ζητάς συγνώμη
καθώς κάνεις ντους
καθώς πλένεις τα πιάτα
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να προσεύχεται
καθώς κοιτάς τα μάτια της
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να απαγγέλει
εκείνο το πρώτο φιλί
καθώς περιμένεις το φανάρι να πρασινίσει
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να ουρλιάζει
καθώς αλλάζεις κανάλια
καθώς παίρνεις τα ρέστα
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να σιωπά
καθώς απαντάς στο τηλέφωνο
ποτέ δεν ακούς τον εαυτό σου
να τον ευχαριστεί
καθώς κοιτάς το ταβάνι.


 

Άτιτλο όπως μας αρέσει


κατάληψη Apertus 2016


Έτσι απλά ας μου επιτραπεί
να κοιμηθώ
δίχως μια καληνύχτα στους φίλους
δίχως μια ευχή στους συντρόφους
που συνεχίζουν ακάθεκτα την
αναπόφευκτη ηδονή
της πτώσης μας
κι επιτυγχάνουν ταυτόχρονα κι αισίως την
απόλυτη καταστροφή
κάθε υπερασπιστικής γραμμής
της πτώσης μας
και τουτέστιν της συντριβής σας.


 

Άτιτλο


Μην προσπαθείς να λύσεις τους γρίφους της ποίησης
καθώς θα προκύψεις επιεικώς ανεκδιήγητος
στον προορισμό σου ανακόλουθος
θα σκοντάψεις σε κάνα σύμπαν
ολότελα απροετοίμαστος για τις μελλοντικές γέννες.
Άφησε καλύτερα το απόμερο το σκοτάδι
να προβοκάρει τα σπλάχνα σου
σαν να είναι πάλι η πρώτη φορά που γεννήθηκες
κι ήρεμα μα κι αποφασιστικά
κοίτα πίσω σου αυτόν που πλησιάζει.


 

Τα παιδιά μου


Ένα σημείο στον ορίζοντα
που ποτέ δεν βρίσκω
οι κραυγές τι σημαίνουν
τα χαμόγελα
μαζί με τα μάτια αιωρούνται
τα κορμιά τινάζονται
μακριά έξω απ’ τα μάτια μου
στην υπόθεση
πως γεννιέμαι ξανά
αυτός που θα με μάθει
τι σκέφτεστε όταν με κοιτάτε
πως αγαπάτε και πως μισείτε
τι είναι αυτό που θέλετε
και πως να σας το δώσω.


 

Μ΄ αγαπάς σ’ αγαπώ μα τι θέλει αυτός;


Όλοι απευθύνονται στην αγάπη σε πρώτο πρόσωπο.
Πως γίνεται να θες να σε αγαπάει κάποιος
και να αδιαφορείς ολότελα για κάποιον άλλο;
Κι ακόμη πως γίνεται να αγαπάς κάποιον
κι αυτό το συναίσθημα να περιορίζεται μόνο σε αυτόν;
Θεωρώ πως η αγάπη υπάρχει μόνο στον πληθυντικό.
Όλα τα άλλα είναι επιβίωση και όφελος.
Όλα τα άλλα είναι η απάντηση που πρέπει να δώσεις
όταν αναρωτιέσαι γιατί ο κόσμος μας είναι αυτός.
Οπότε έχε στο νου σου την άλλη φορά
που θα του πεις σ’ αγαπώ
κι αυτός ανταποδώσει
πως 7 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη Γη
σας ακούνε.
Εσύ τους ακούς;

 

YΓ: Ναι, ναι και τα ζώα και τα φυτά.


 

Μπίκρα μπούκρα μπέκρα


Το πόσο μαλάκας είμαι
δεν αποτελεί ιδιαίτερο στίχο
αλλά αναλογιζόμενος
το πόσο μαλάκες είστε
μπορεί και να ‘ναι
η πεμπτουσία της στιχουργικής.

‘Εσύ διαφορετικός
εγώ διαφορετικός
κι η αξία μας έγκειται στο χάσμα
και στο γεγονός ακόμα
πως μπορούμε κι οι δυο
να πηδήξουμε μέσα’
είπε ο μαλάκας
και πήδηξε.
Κανείς δεν ξέρει που είναι.


 

Ειρήνη


Όλα αυτά μου μοιάζουν με εκατό χρόνια ειρήνης.
Κυκλοφορούμε στους δρόμους γυμνοί,
ψάχνοντας ο ένας τον άλλον
για καμιά γρατσουνιά, κάνα μώλωπα,
σαν αφορμή για να γυρίσουμε σπίτι
και να κοιμηθούμε ως το μεσημέρι.
Τραβάμε selfie με επιφανείς νεκρούς για αποτοξίνωση
κι ανανεώνουμε το λεξικό κάθε λεπτό.
Στις γιορτές μας καταπίνουμε αστέρια,
χώμα, ηλεκτρικές συσκευές και ξερνάμε
υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον.
Χρησιμοποιούμε τις σχέσεις
για να αποφύγουμε το σεξ.
Χρησιμοποιούμε τον έρωτα
για να κάνουμε ποίηση.
Ο θάνατος δεν χρησιμεύει σε τίποτα πια.
Ο θάνατος δεν χρησιμεύει σε τίποτα πια.


 

Αστείε γλυκέ Αδάμ


Μια μέρα μια νύχτα μια ώρα
το όνομα σου θα γίνει οιωνός.
Οι γενιές που δεν βρήκαν ταίρι
κι έμαθαν να μετράν αντίστροφα
απ’ τ’ άπειρο .
Κι έχουν φτάσει ήδη στα μισά.
Μια μέρα μια νύχτα μια ώρα
το όνομα σου θα γίνει η ευλογία
του ανύπαρκτου αυτού κόσμου.
Το χνώτο που θόλωσε
τις καρδιές μας.
Και το δάχτυλο που εκεί
χάραξε μια γραμμή.


 

ότι κι αν πω ξέρεις


Το ποίημα αυτό συνίσταται στο γεγονός ότι αποτυπωμένο στην οθόνη σας
δεν επρόκειτο να συνεισφέρει κάτι περισσότερο
από την κίνηση του δεξιού σας χεριού – στην καλύτερη περίπτωση
και πιθανώς σε ένα ελαφρύ πετάρισμα των ματιών σας.
Εμπρός λοιπόν καλή μου ματαιοδοξία
προσκόμισε την αγόρευση των τινών σου.

Αδυνατώ να συλλάβω την ετυμηγορία της ευτυχίας
ειδικά όταν σε σκέφτομαι.
Δεν μπορώ εξάλλου να εξαιρεθώ ποτέ
απ’ τον κόσμο σου.
Ευελπιστώ βεβαίως στο να με σκέφτεσαι εσύ.
Τόσο βαθιά μωρό μου
που οποιαδήποτε πίστη χάθηκε.
Πρέπει όλα να προσκομιστούν από μια κάποια αρχή.

Δεν θα παρασυρθώ στους δρόμους
ψάχνοντας την σιωπή
που μας ταιριάζει
παρά μονάχος εδώ θα μείνω
να πληθαίνω την απόσταση.
Τίμια και ρομαντικά.

Χρόνια μέρες εκατομμύρια λέξεις
που δεν προσδόκησαν παρά μία
από κείνο το στόμα
που ‘ταν τα στόματα όλα.
Από σένα που αγάπησα.
Από σένα που θα μπορούσα να μάθω να ζω.
Όπως χρόνια μέρες εκατομμύρια λέξεις.

‘Οπως χορταίνει η λέξη ελιά
και ηρεμεί η λέξη φασκόμηλο
δεν θα μπορέσω ποτέ να σε πείσω
πως πραγματικά θέλησα
εδώ να βρω ένα τόπο
να ζήσω και να πεθάνω.

Κι ύστερα σκέφτηκα
πως όταν περιμένεις
μπορεί και κάπως παράταιρα
να συμβεί μια άφιξη
αυτή που θα καταργήσει τις τελείες
κι ευθύς θα με μεταμορφώσει
σε κάτι δικό μας.


 

Οι περιπέτειες του Φάνη του σκουπιδοφάγου


Ακολουθώ ότι με βρίσκει,
πρωτίστως όταν το μάτι λαλήσει
και η φωνή εφεύρει τον τόνο,
διακαώς και με ένα πόνο,
σαν σαράντα μαύρα μαντάτα,
πως ξεφλουδίζεται μια πατάτα,
να ξέρεις, να βλέπεις, μα να μην λες,
όπως και αύριο έτσι προχθές,
χρόνια να φεύγουν κι αγύριστα να ‘ναι,
πάμε και εμείς όπου μας πάνε,
μωρό μου μην κλαις, δεν σε φοβάμαι,
ήπια ότι είχα, πλέον κοιμάμαι,
σε ένα βουνό παρέα με λύκους,
όλοι πιστέψαν πως έχουμε φίλους,
χρόνια που βρήκαν μία αιτία,
να ΄ναι το όνομα η απουσία,
πέρδεσαι, ρεύεσαι κι ονειροπράττεις,
είσαι το νόημα μιας απάτης.


 

τεχνική


Υπάρχουν επιφανείς τεχνικές για να πειστείς πως δικαιούσαι να υπάρχεις, σε ένα κόσμο που το δικαίωμα είναι κάτι παραπλήσιο της δυνατότητας. Η ποίηση είναι μια απ’ αυτές.


Υπεροχή είναι η στιγμή με τη στιγμή


Ρε πως μας κατάντησαν έτσι;
Γνωστές φυσιογνωμίες και η
κατανόηση του προσδόκιμου λάθους.
Ρε δεν ήθελα το όνειρο
μα την ευκαιρία να το πιστέψω.
Σε είδα και δεν θυμόμουν
δεν θα μπορούσα ποτέ να θυμηθώ
πως ήμασταν αυτοί.
Όπως ο χρόνος αναδιπλώνεται
σε μια ανάμνηση αυτού που είναι.
Χίλια χρόνια θα ζήσεις
μα πρέπει ένα διάλειμμα για να σε φιλήσω.
Ξανά όπως το φιλί
είναι αυτό που σε θέλει.
Δεν θα υπερβώ ποτέ
όσα σε χρονογράφησαν.
Ιστορίες από το ποτέ στο τίποτα
που τώρα πάλι θα σημάνει.
Υπέροχες ασυνόδευτες χρονικές ακολουθίες
ενός προσώπου που κάλλιστα θα μπορούσε
να υπάρχει
μιλώντας για όλα και κάνοντας κάτι
που κάλλιστα θα μπορούσε
να υπάρχει.
Μα έχε υπόψιν πως πρέπει να σταματήσω
γοργά τον υπερσυντέλικο
της αγάπης μου
και επιτέλους να σε αγκαλιάσω
σε ότι μπορέσω να πειστώ
πως σε αγκαλιάζω.


 

Στιγμιότυπο 21/9/16


Απονενοημένες
οι κατακλείδες των δρόμων και των σεντονιών
υπερθεματίζουν τις επερχόμενες θυσίες.
Το μάτι που γυρίζει να κοιτάξει τον ίσκιο του
ποτέ δεν φανερώνεται.
Αιωρούμενα ίχνη καύσης
εκείνων
που μπορούν να πουν πως σε ονειρεύτηκα
σε ένα μακρύ διάδρομο έξω απ’ τον κόσμο.
Κι εμείς που τους αγαπήσαμε;


 

Δεν γράφω, 9 – 14


9.
Δεν γράφω. Στα νιάτα μου είχα προσευχηθεί να μην επαναλάβω ποτέ την ίδια πρόταση. Αν και ποτέ δεν πίστεψα πραγματικά σε οτιδήποτε υποθέτω πως η ευχή πραγματοποιήθηκε. Το καταλαβαίνω κάθε στιγμή, να σαν κι αυτή, που ότι κι αν γράψω δεν το γνωρίζω εκ των προτέρων. Κυριολεκτικά δεν έχω την παραμικρή ιδέα του τι θα προκύψει, παρά μονάχα ίσως μια κάποια διάθεση του ποιος είμαι την προκειμένη στιγμή. Δηλαδή δεν κάνω τίποτα περισσότερο από το να πετάω λέξεις ψηλά με την ελπίδα πως δεν θα πέσουν στο κεφάλι μου.

10.
Δεν γράφω. Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να γράφει σήμερα. Να υφαίνει δηλαδή την αλληλουχία των πραγμάτων. Να δίνει στην ιδέα την ευκαιρία να υπάρξει και μαζί της κι όλοι εμείς. Να προσδίδει τις αισθήσεις, ολόφρεσκες και νέες, στην ιστορία. Να σφραγίζει την επανάληψη του έρωτα ως την τελευταία άκρη της νύχτας που έρχεται. Νομίζω πως έχω στο μυαλό μου κάνα δυο.

11.
Δεν γράφω. Ξυπνάω αργά το μεσημέρι, πίνω πολλούς καφέδες και καπνίζω πολύ, λατρεύω το γάλα, ζω σε ένα διαμέρισμα πίσω απ’ το πάρκο με τη γυναίκα μου, δουλεύω ενίοτε, κάποια βράδια μεθοκοπώ με φίλους, τραγουδώ σε μια μπάντα, κατεβαίνω σε πορείες, παλιότερα ζωγράφιζα. Μα δεν γράφω.

12.
Δεν γράφω. Αν απλώσω όσες λέξεις έχω πραγματικά υπερασπιστεί στη ζωή μου ίσως καταφέρω να φτιάξω ένα δαχτυλίδι.

13.
Δεν γράφω. Αν έγραφα δεν θα ‘μουν εγώ. Θα ‘μουν αυτός που θα ‘γραφε ποιος είμαι.

14.
Δεν γράφω. Όποιος θελήσει να υπερασπιστεί το αντίθετο ας σκεφτεί προηγουμένως σε τι μπελάδες θα μας βάλει.


Υποψήφιος


Ανυπολόγιστος, ο χρόνος κι ο τόπος,
που προσμένει
τη δική μου χαρά.
Ένα και μόνο ένα,
όνομα, πρόσωπο,
με ένα μόνο σκοπό.
Να μην αρνηθεί πως
δύο και πάλι δύο,
και τρείς και τέσσερις κι ακόμα
εκατομμύρια
και πάλι εκατομμύρια
και πάλι,
με τον ίδιο σκοπό.


 

Πρόγραμμα


Αδημονία,
σκουριασμένο,
ένταξη,
δεκαεπτά,
πτώση,
χαραυγή,
σημαία,
καμίνι,
εννέα,
ήπιος,
απόσταση,
χρέος,
πεδιάδα,
επιστροφή,
ένα,
φορτηγό βαγόνι.
Καλημέρα, αναγνώστη.
Έτοιμος να πειθαρχήσεις!


 

μαθητεία


Δυο ώρες διάβαζα
κάτι πουλιά
σ’ ένα κατάστρωμα
παράλληλος
απ’ τα πόδια ως το κεφάλι
όταν μια στιγμή
βεβαίωσε την ιδέα
πως διάβασα αρκετά.
Ευτυχώς.


 

παγκόσμιος πόλεμος


Καθενός η ταυτότητα ορίζεται ανάλογα με το τι θα σκοτώσει ή πως θα σκοτωθεί. Κάποιοι ελάχιστοι βεβαίως καταφέρνουν αισίως να πεθάνουν μονάχοι τους. Πάραυτα η ατελεύτητη θλίψη της a priori εντολοδοσίας μας δεν ωφελεί να προσμετράτε πλέον. Ποιος δύναται να διαφωνήσει στο ότι εδρεύουμε στην αέναη διαμάχη των πάντων με τα πάντα και να πείσει πως ένα αντίθετο όραμα μπορεί να υπερβεί τα γενεσιουργά αίτιά της. Αν κι ο χρόνος αρέσκεται στην λατρεία των πολεμικών ιαχών κι ίσως ακόμα επιβιώνει χάρης αυτών, οι άνθρωποι εξακολουθούν να στέκουν ανυπεράσπιστοι είτε ως θύτες είτε ως θύματα. Κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως εξακολουθεί να ζει. Αυτός που το καταφέρνει ξέρει πως δεν υπάρχει υπεκφυγή. Αυτός ξέρει πως τα πάντα πληρώνονται με θάνατο. Με την απροσπέλαστη διάθεση της κατάκτησης και της επιβολής. Όλα εναγκαλίζονται προσδοκώντας μερίδιο στην ύφανση της κυριαρχίας. Έως ότου αυτό το ένα, απόλυτο και υπέρτατο, συμβεί για μια στιγμή, ατενίσει τον εαυτό του κι ευθύς καταρρεύσει ξανά στην αρχή των πάντων.


Ο γνώμονας


Σε ένα και συμπεριέλαβε όλη την ιστορία της ποίησης. Κανείς δεν τόλμησε να το διαψεύσει. Οτιδήποτε είχε κιόλας συμβεί και συνέχισε να συμβαίνει. Απαλά τα μαλλιά του σκέπασαν τον μηρό μου. Δεν θα καταλάβω ποτέ ξανά. Το υπόσχομαι.


Εμετός στο πρόσωπο της αγάπης


Είναι μεγάλο βάρος αυτός ο άλλος που οφείλω να γίνω, αυτός που τουλάχιστον διορθώνει τα σφάλματα του, αυτός που πραγματικά μπορείς να ζήσεις μαζί του, καθώς αυτόν τον άλλον δεν τον ξέρω, παρά μονάχα μια ιδέα υπάρχει γι αυτόν και τώρα που το σκέφτομαι μου φαίνεται κάπως περίεργος τύπος. Αυτός ο άλλος που τα πάντα ορίζει και τα πάντα διαχειρίζεται, αυτός που μπορεί να νιώθει τι θες και να στο προσφέρει, ω μα πόσο δυσθεώρητος είναι, αυτός αδυνατώ να ‘μαι εγώ. Εγώ που ‘μαι μια στιγμή,
η ευκαιρία της υπόστασης,
ο χρόνος που δεν μεσολαβεί,
η σημασία όπως είναι,
το σκίρτημα ενός απροσδιόριστου σκιρτήματος το σκίρτημα,
πόσα χρόνια να προσπαθώ να πω,
πως τα χρόνια αυτά υπήρξαν,
πως σε είδα και σένα και θέλω να σε ξαναδώ,
μέχρι να καταλάβω πως όλα αυτά συνέβησαν,
να πειστώ πως δεν γεννήθηκα τώρα,
πως αυτός ο προσδιορισμός υπόκειται σε νόμους,
πως όσα αγάπησα δεν είναι σκοτάδι,
πως εξακολουθεί ο αέρας,
πως απ’ το γαμημένο αδιέξοδο έμαθα να επιστρέφω και να συνεχίζω την περιπλάνηση, να σε φιλώ όπως αυτός που αδιαφορεί για το σύμπαν, αυτός που δεν θέλει να γνωρίζει την ταυτότητα των πλήκτρων που σηματοδοτούν την αποστολή κάθε αφορμής να σ’ αγαπώ να σ’ αγαπώ ολωσδιόλου ανέφικτα εις του αιώνες των αιώνων ετοιμόρροπος εις του αιώνες των αιώνων ετοιμόγεννος τους αιώνες των αιώνων ανήμερα εκεί.


Η σχολική χρονιά αρχίζει


Κριτική υπέρβαση της υποκειμενικότητας, διάθλαση διαμέσου της ιστορίας, υπερώνυμη της αλήθειας, αντίδραση στην επικυριαρχία του εκάστοτε πολιτισμού, υποκείμενη στην καθαυτού ζωή, διαρρηγνύοντας αποφασιστικά κάθε σημείο στον απανταχού ορίζοντα του.

Κοιτάζοντας απ’ το παράθυρο της τάξης στο προαύλιο, είδα μαθητές και μαθήτριες να παίζουν μπάλα με το κεφάλι του διευθυντή.


Όταν επιτέλους


Όταν βαριανασαίνεις
μέσα στο πλήθος
συνειδητοποιώντας πως
θες να αγαπήσεις και να αγαπηθείς
με ακατανίκητη ορμή πως
θες να αγγίξεις όλα τα κορμιά
θες να φιλήσεις όλα τα χείλια
θες να σαγηνεύσεις όλα τα μυαλά
με όσες λέξεις βρεις
κι όσες κινήσεις
και με ότι καταφέρει να συμβεί
αφήνοντας επιτέλους
το σώμα σου να


 

κτλ. , κτλ.


Η αποχώρηση είναι απολαυστική μονάχα όταν είναι οριστική, είπε αυτός που ένιωσε ό,τι εγώ δεν μπορούσα, αφού μόνος δεν υπήρξε κανείς και μια μικρή ανάσα ωφελεί που και που κτλ., κτλ.

Ένα περίεργο συνονθύλευμα,
δύο περίεργα συνονθυλεύματα,
τρία κτλ., κτλ.

Οι γραμμές επεκτείνονται, έστω κι αποσιωπητικά…


Δεν γράφω, 1- 8


 

1.
Δεν γράφω. Όλα τούτα είναι μικροί σβόλοι ψωμιού που σε αντίθεση με το παραμύθι δεν σηματοδοτούν κάποια συγκεκριμένη πορεία. Απλά περίσσεψε κάμποσο απ’ το καρβέλι του τραπεζιού μου και παρορμητικά άρχισα να το σκορπάω εδώ κι εκεί. Χωρίς την παραμικρή προσπάθεια κατανόησης αυτής μου της πράξης, την θεωρώ πλέον μια ιδιαιτέρως προσφιλή συνήθεια. Εξάλλου παρατήρησα ότι αυτά τα μικροσκοπικά μεζεδάκια τρώγονται συνήθως από περιπλανώμενα ζωάκια. Αυτό μου δίνει επιπλέον ευχαρίστηση.

 

2.
Δεν γράφω. Πως θα μπορούσα άλλωστε αφού οι αιτίες της γραφής μου διαφεύγουν. Πιθανώς να εξαντλώ τις δυνατότητες του πολιτισμού μου. Θεωρώ τις αράδες μου καθαρή τύχη. Ούτως ή άλλως παραμένουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο προνόμιο. Αναντίρρητο κι ως τέτοιο αναπόδεκτο κριτικής ή οποιασδήποτε πνευματικής θεώρησης. Απλά κι ακατανόητα, όπως και κάθε ευκαιριακή χαρά, συντάσσονται λέξεις δίπλα σε λέξεις προσδοκώντας τίποτα περισσότερο από την ύπαρξη τους. Σε αυτή την παράγραφο, σε αυτό το μπλογκ, σε αυτή τη ζωή.

 

3.
Δεν γράφω. Ιδού κι ένα παράδειγμα. Πρόσφατα κάποιος με ολόγιομο πάθος μου ανέλυε την σημασία της προσωπικής επιλογής κι ακολούθως την σημασία της υπεράσπισης της. Αν και η εκφορά του λόγου του μα κι οι απόψεις του κατάφεραν να επιταχύνουν τον παλμό μου, ήξερα εξ αρχής πως δεν θα τολμούσα επουδενί να υπερασπιστώ την παραμικρή διαφωνία μου μαζί του.

 

4.
Δεν γράφω. Καθότι πισθάγκωνα δεμένος, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χαράζω είτε με το κεφάλι είτε με τα πόδια λίγες λέξεις πάνω στο χώμα. Ενίοτε κατορθώνω να σκίζω και κομμάτια σελίδων από βιβλία κι εφημερίδες με το στόμα κι έπειτα να τα τοποθετώ το ένα δίπλα στ’ άλλο. Δίχως συγκεκριμένο κριτήριο. Αποτελούν κι οι δύο ομολογουμένως πολύ κοπιαστικές διαδικασίες.

 

5.
Δεν γράφω. Οι τέσσερις μαθηματικές πράξεις εξαντλούν όποιο απόθεμα χρόνου ή χώρου διαθέτω, με αποτέλεσμα οι λέξεις να αποτελούν μικρές συνοπτικές σημειώσεις σε κάποια διάσπαρτα σημεία των τετραδίων μου. Συνήθως συνίσταντο σε υποδείξεις για περαιτέρω πράξεις.

 

6.
Δεν γράφω. Από μικρό παιδί οι γονείς κι οι συγγενείς, το σχολείο κι άλλοι πολλοί και διάφοροι παλεύουν με νύχια και με δόντια να με μάθουν να γράφω το όνομα μου, τις ιδέες και τα πρέπει μου λες κι απαιτείται να απεικονίζονται σε χαρτιά, οθόνες και ταμπλό, λες κι έτσι μονάχα μπορούν να υπάρξουν. Η γραφή τους λες κι είναι αυτό που τα πραγματοποιεί. Οπότε κι εγώ δεν μπορώ παρά να εναντιωθώ στην επιβολή της πρωτοκαθεδρίας της γραφής. Για το λόγο αυτό αποκηρύττω ότι κι αν έχω γράψει και προπάντων ότι κι αν στο μέλλον γραφεί από μένα. Αν τυχόν παρατυπήσω ας κριθώ με κατανόηση. Υπήρξα αυστηρά και βίαια εκπαιδευμένος.

 

7.
Δεν γράφω. Όλα τούτα δεν μπορούν να θεωρηθούν γραφή. Αν παρόλα αυτά τα εκλάβεις ως τέτοια, το πιο πιθανό συμπέρασμα είναι πως ούτε εσύ γράφεις.

 

8.
Δεν γράφω. Με τον καιρό πείθομαι ολοένα και πιο πολύ πως οι λέξεις αυτές δεν υπόκεινται στην δική μου πνευματική λειτουργία, αλλά σε κάποιου άλλου. Άγνωστου μα και συγχρόνως συγγενή. Κάθε μια απ’ αυτές δεν είναι παρά μια ακόμη προσπάθεια να τον γνωρίσω.


 

νομοθεσία


Έτσι λειτουργούν τα πράγματα στην ποίηση. Κάθε φορά που νομίζεις ότι βρήκες την απάντηση σε μια ερώτηση, ανακαλύπτεις ότι η ερώτηση είναι χωρίς νόημα.


εγώ, εσύ κι οποιοσδήποτε άλλος


κάποτε το τηλέφωνο και κάποτε η καμπάνα κατάφερναν να μου προσδίδουν την αίσθηση πως ο κόσμος αγρυπνά κρυφά κι υπόκωφα θέλοντας να με τρομοκρατήσει να μου επιβληθεί όπως θυμάμαι φωνή βαριά κι αποπνικτική συνονθύλευμα μηρυκασμένων φωνηέντων και στραπατσαρισμένων συμφώνων να αδυνατώ να καταλάβω το νόημα ενώ ακατάπαυστη κι επιβλητική η φωνή απορροφούσε εμένα κι ολόκληρο το περιβάλλον μου βαθιά μες στην ακρόαση της όλο σαστιμάρα να αγωνιώ να αποφανθώ το λάθος το μπέρδεμα τη σύγχυση θυμάμαι να εκνευρίζομαι αφόρητα να της ζητώ ολοένα και πιο επιτακτικά να ταυτοποιηθεί όταν πια η διαίσθηση της διαστροφικής υπόστασης της προσταγής μου με έπεισε να τερματίσω οριστικά και αμετάκλητα κάθε επικοινωνία πολύ πριν οποιαδήποτε απάντηση δοθεί αν υποτεθεί βέβαια πως επρόκειτο να υπάρξει μία κι έκτοτε η ζωή ορίζεται ως ύλη ανόθευτη αυτούσια εξ ολοκλήρου ανήκει στην κρίση μου καταφέρνοντας να είμαι ό,τι διαλέγω να είμαι ακόμη κι αν αυτό είναι κάτι που αδυνατώ να διαχειριστώ ή να γνωρίζω μα πρωτίστως ειλικρινά κι ηθελημένα απορρίπτοντας ριζικά κάθε υποψήφιο μεσάζοντα του αναπόφευκτου χάσματος.


εξομολόγηση


Ακούω τις λέξεις, βλέπω τις λέξεις, γεύομαι τις λέξεις, μέχρι που τις μυρίζω κιόλας μα έλα που όταν τις χρησιμοποιώ καταλήγουν πάντα κάτι λιγότερο από ψέμα.


ο στίχος



Απέναντι στις διάφορες υποψίες πως ο χρόνος εν τέλει με σκότωσε, είσαι εσύ το τέλειο μου άλλοθι. Οι σφυγμοί μου διαρκώς μετράν τον ερχομό σου κι ο νους μου υφαίνεται εξ ολοκλήρου στην υποδοχή σου και στη βέλτιστη ικανοποίηση σου. Μου αρκεί που γνωρίζω πως εξακολουθείς να με επισκέπτεσαι κι ας είναι μονάχα για μια στιγμή κι έστω για μια δυο λεξούλες. Μα όλοι απορούν πως μπορεί να νοηματοδοτείται μια ζωή από λίγες φράσεις σε μια οθόνη ή ακόμη πως αυτές μπορούν να αποτελούν τη βεβαίωση μιας ζωής. Προτείνω η κρίση τους να περιμένει κάμποσα χρόνια ακόμα, προκειμένου να με συναντήσει ξανά οριστικά νεκρό πια και διαλεκτικότατο.



αποδείξεις


όμορφα τα μάτια
στα όμορφα τα στήθια
αποδεικνύουν
το φως του ήλιου
το φως του ήλιου
όμορφο το φως του ήλιου
στα όμορφα τα στήθια
αποδεικνύει
τα μάτια
τα μάτια
όμορφα


 

Ναι όλο


Τώρα το καταλαβαίνεις
Μόλις που καταλαβαίνεις
Ναι κάπως σαν το νιώθεις
Ναι ο ήχος
Ναι το βάθος
Ναι ο αέρας
Ναι το φως
Ναι εσύ
Ναι εσύ κι όλοι αυτοί
Κι όλο αυτό
Όλο
Ναι όλο


 

σε πλευρά


ο ουρανός γυρίζει κουβέντες
κάθε που στέκομαι κι απορώ
που βρίσκομαι και πως βρέθηκα εκεί
σπάζει σε βρισιές
κι όλο μαυρίζει κι ωρύεται
σώπα επιτέλους σώπα.


 

μηδέν μηδέν άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενη μαλακία


η ορθογραφία προσεταιρίζεται το βίο μας.
η ομοιογένεια εστί σύμπτυξη.
η συγχώρεση εστί αναπροσαρμογή.
Μεσολαβούμε ως περίτεχνα ανυπόστατες εικασίες.
ακολούθως οι εποχές φθίνουν ως το αναπότρεπτο
σημείο. υπήρχε από τώρα ξανά ότι θα υπάρξει.
σώμα εστί προτεραιότητα.
χρόνος εστί ενσωμάτωση.
ακολούθως εκκρεμεί η πιθανότητα αποστασίας.


 

oh yo yo yo


δεν θα ανταπεξέλθω ποτέ στην ποίηση
όπως κανένα παιδί δεν ξέρει τι θέλει
κι αν μη τι άλλο η διασκέδαση υπονοείται
π.χ. όλο ξεχνώ πως μας σιχαίνομαι
κι είμαι ολομόναχος με ένα θαυμασμό που δεν μιλάει


 

a summer wasting


my right footmount no count

 

I spent the summer wasting
The time was passed so pleasantly
Say cheerio to books now
The only things I’ll read are faces
I spent the summer wasting
Under a canopy of …

Seven weeks of reading papers
Seven weeks of river walkways
Seven weeks of feeling guilty
Seven weeks of staying up all night

Summer in winter
Winter is springtime
You heard the bird say
Everything will be fine


 

αποτύπωμα


η αλήθεια είναι πάντα μισή
αφού το άλλο μισό είναι η αλήθεια
κι είναι όταν συνταιριαστούν
το ψέμα
αφού προφανώς
δεν υπάρχει η παραμικρή ιδέα
και μπορώ να σ’ αγαπώ


 

σε θέλω χωρίς εμένα


Καταγγέλλοντας τον εαυτό μου δεν αλληγορώ ως μια απέλπιδα προσπάθεια να σε συμπεριλάβω. Πρωτίστως αντιτίθεμαι στην κυρίαρχη διαδρομή της κριτικής, που τις μέρες αυτές τείνει να γίνει κάτι παραπάνω από κανόνας. Αν αυτό που εγώ ορίζω δεν καθοδηγείται από την αυτόβουλη θέληση μου να κατανοήσω, να διερευνήσω και να πειραματιστώ με τον ορισμό, πως θα μπορούσα να είμαι έστω και ελάχιστα πεπεισμένος ότι αυτός δύναται να επικρίνει ή ακόμη και να αποκλείει διαφορετικούς ορισμούς. Πέραν της ηθικής διάστασης που πιθανώς μια τέτοια οπτική προσδίδει στο υποκείμενο, κατά κύριο λόγο πολλαπλασιάζει, εκ των υποψήφιων υποστηρικτών της, τις αναγνώσεις των φαινομένων. Δημιουργεί μια πλουραλιστική και ισχυρή βάση δεδομένων που συνδυαστικά οδηγούν σε μια εγκυρότερη κριτική θέση, σε πλήρη αντιδιαστολή με τον σύνηθες και πανομοιότυπα κατευθυνόμενο, πάντα προς τον εκάστοτε άλλο, καταγγελτικό λόγο. Οι μαγικοί καθρέπτες που δίνουν απαντήσεις στις ερωτήσεις των ειδώλων τους, συνιστούν την εξασφαλισμένη απόδραση από κάθε διάθεση αυτογνωσίας, ικανοποιώντας ένα λογισμό ακαταμάχητης ετεροπάθειας.


εγώ ο εχθρός


Δεν γνωρίζεις ποιος είναι
ο εχθρός
όταν δεν ξέρεις εμένα
που γνωρίζω πως ο εχθρός
είμαι εγώ.

Θα μπορούσε να είμαι
οποιοσδήποτε
αρκεί που πάντα είμαι εγώ.

Όπως κανείς δεν πείθεται πια
πως είμαι κάτι άλλο.


 

Η μητέρα των λεξικών


Η μητέρα των λεξικών ολοένα και πιο άξαφνα μου αποκαλύπτει πως οι αγαθές μου προθέσεις να την συμπεριλάβω στους επιστήθιους φίλους μου είναι πιθανόν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί. Ποτέ άλλοτε ο χρόνος δεν θα μπορούσε να είναι τόσο διττός. Όταν η καθημερινότητα κεφαλαιοποιεί την υπεραξία μου προς όφελος της, μονάχα αυτή καταφέρνει να παράξει τις αναγκαίες πρώτες ύλες, ώστε το οριστικό προσωπικό ισοζύγιο της μέρας να κλείσει θετικό και ευοίωνο. Υπάρχουν φορές θαρρώ που κι η δική σου μέρα επιμερίζεται τα οφέλη της απρόσκοπτης και ανέξοδης διακίνησης αυτών.

Η μητέρα των λεξικών προσυπογράφει την απεριόριστη χρήση της. Επιζητά την απόλυτη μεταχείριση της, την ασυνήθιστη, την μυθική. Σε προτρέπει να πεις ότι ποθείς, να μην λογαριάσεις θεσμούς και ήθη, να απαγκιστρωθείς από ότι γνωρίζεις, ακατάληπτος να γίνεις στον ίδιο σου τον εαυτό και χωρίς ανάσα να προφέρεις τη νέα ζωή. Υπέρτερη και πασίχαρη νέα ζωή που λαμπαδηδρομεί με όλες τις πρόσφορες νέες ζωές προς το άπειρο. Αυτή ως συντονίστρια του κοσμικού ορίζοντα και ως καλή μητέρα επιμελείται όλες τις γέννες των τέκνων της και προϋποθέτει την αναντίρρητη αθανασία τους.

Η μητέρα των λεξικών είναι όποιος έστω και για μια στιγμή πιστέψει στην πραγματοποίηση του απίθανου. Σε ένα νεύμα στο πάντοτε, σε μια ικεσία στο τίποτε, στις δυνατότητες που προσδίδει η καταγγελία της αλήθειας, στην αυτόβουλη και θαρραλέα καινοφάνεια όλων μας.


κακό ποίημα


Κακό ποίημα
πολύ κακό ποίημα
μην τολμήσεις και πεις λέξη
μωρέ θα ’πρεπε να ντρέπεσαι
που πίστεψες μωρέ εσύ
πως θα μιλήσεις εσύ
για τόσους αιώνες πόνου κι ομορφιάς
πως θα ’σουνα μωρέ εσύ
δυο τρεις στίχοι ισάξιοι του γένους σου
αδαές και πενιχρό μωρέ είσαι
και θα παραμείνεις
καταραμένο
που να μην σώσει και σε δει ανθρώπου μάτι
μωρέ μόνο ξετσιπωσιά έχεις
κακό ποίημα
που δεν ζυγώνεις ούτε τα πρώτα άρθρα
των αληθινών ποιητών
μωρέ μήτε τέχνη μήτε στυλ κατέχεις
μωρέ μόνο κακομοιριά και φούμαρα
κακορίζικο κατακάθι
μωρέ παράδειγμα πνευματικής κατάπτωσης
μωρέ τι παγίδες κρύβει η ψυχή
ντροπή σου μόνο αυτό
ντροπή σου
κακό ποίημα
κακό ποίημα
πολύ κακό ποίημα.


 

μονοπάτι


Αυτάρεσκα εφήμερος
δεν περίμενες τον καθρεπτισμό
της ώρας
πάνω στο σώμα της αγάπης μου
εκπληρώνονται
οι αρχέγονες κατάρες
ως το τέλειο άλλοθι
η διευθέτηση του σταυρού
η σήμανση
οι σκιές
η επιτάχυνση
η κάθε σου λέξη σφραγίζει
την φορά του κόσμου
απαραίτητα ψιθυρίζουν
το βλέμμα χαμηλώνω
και περνώ.