Κρατώ τα βράδια μου τρυφερά.
Μόνος φοβάμαι.
Ο κόσμος που σιωπά είναι
ολότελα δικός μου.
Όπως κι ο πόνος
όταν το τηλέφωνο χτυπά
και φαντάζομαι την φωνή σου.

Advertisements

Το ωραίο κλίμα

Σας χρειάζομαι δίπλα μου. Μου είστε αναγκαίοι.
Από νωρίς το πρωί που ντύνομαι αθόρυβα για να μην σας ξυπνήσω.
Έπειτα στη δουλειά, σε κάθε ευκαιρία, να κοιτώ το τηλέφωνο μην τυχόν και καλέσετε.
Πάντα σκέφτομαι τα γούστα σας και πόσο μπορώ να τα ικανοποιήσω.
Να αγοράσω το τυρί που σας αρέσει, να έχω μπόλικες παγωμένες μπύρες
να κατεβάσω, ακόμη, τρεις, τέσσερις καλές ταινίες για το βράδυ.
Τώρα, τελευταία, δεν σας κοιτώ ευθεία στα μάτια γιατί αισθάνομαι πως νιώθετε άβολα.
Πολλές φορές, σας αφήνω μόνους στο σπίτι για να ηρεμήσετε.
Αν χρειαστεί, εννοείται πως μπορώ να κοιμηθώ και στο αμάξι.
Πάντως δεν έχουμε τσακωθεί ποτέ, αυτό να λέγεται.
Ολόκληρη η σχέση μας είναι φτιαγμένη κατ’ αυτόν τον τρόπο.
Είμαι σίγουρος, όμως, πως αν σας συναντούσα ποτέ όλο αυτό το ωραίο κλίμα θα χαλούσε.
Είναι δύσκολο να συντηρήσεις κάτι τόσο καλό αν είναι αληθινό.
Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθω ποιοι είστε και πλέον δεν το θέλω.

υπολόγισε

Είναι γνωστό πως υπάρχουν
Δισεκατομμύρια θύματα στον κόσμο αυτό
Κι άλλοι τόσοι στίχοι που τα υπερασπίζονται
Κι οι δύο κατάλογοι μακραίνουν συνεχώς
Και μοιάζει λες και ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον.
Ελάχιστοι προσπαθούν να κάνουν κάτι πραγματικά
Για να σταματήσει αυτή η ιλαροτραγωδία.
Φυσικά, ούτε κι αυτοί οι στίχοι προσφέρουν κάποια λύση
Μα σε τι μπορείς να ελπίζεις εξάλλου
Αν ακόμη πιστεύεις στην υπόληψή σου;

135

anuooooow

Σαν βασανίζομαι, από κάθε έρωτα που αποκτά το πρόσωπό μου, πλέκω τα δάχτυλά μου μεταξύ τους, έτσι που και να ήθελα να αποδράσω να μην τα κατάφερνα. Είναι πιότερο δύσκολο να ασπαστείς την μοναδικότητα του ξερολιθιού από ότι να καταπιείς την θάλασσα. Σηματοδοτεί ο καπνός το αφερέγγυο της πλάσης μου. Κάθε ελπίδα να σιγοντάρει την έλλειψη οράματος. Ο περιούσιος θόλος σφαδάζει την αναπνοή. Αποπειράσε να επιστρέψεις, μα αυτό απαιτεί ένα συναίσθημα που δεν ορίζεις. Απόκτησε καλύτερα ένα φωνήεν. Απόλαυσε το στην κρυστάλλινη απογοήτευσή του. Εξασκήσου πάνω μου. Δώσε την διαταγή ενός παγωμένου τόπου, σφυρηλατημένου στις μοίρες, στις αυτοσχέδιες επάλξεις, στην επαλήθευση της ηδονής. Γλίτωσε με, από όλους τους πολύτροπους ανθούς, ξεκινώντας τον πόλεμο που μου ταιριάζει. Κρύωνε όσο μπορείς, κρύωνε κι άλλο, κρύωνε μέχρι την εξασθένιση του σήματος. Το σκοτάδι δεν ορέγεται μυστικά και συντρόφους.

 

111

2017-12-06 19.53.08

Απ’ όσες συνθήκες ευνοούσαν την αποχώρηση, προτιμούσα το μίσος. Η δημιουργία της κατάλληλης απόστασης παραχωρεί στον δρόμο τον πρωταρχικό ρόλο. Τέμνεται αναπόφευκτα η ατσάλινη γροθιά μας με τον μαλακό ιστό της νύχτας, στο σημείο απ’ όπου όλες οι ιστορίες εκκινούνται. Θηλάζει σπέρμα η θαλασσα κι ο ήλιος αφοδεύει. Πριν κυριαρχήσει η ευδαιμονία μπορούσες να διακρίνεις καθαρότερα, ανάμεσα στις άναρθρες κραυγές του πλήθους, εκείνο τον ήχο που φρόντιζε το μέλλον να αναπτυχθεί, αυτούσιο, μες στην υδαρή λαμπρότητα που του ταιριάζει. Χρόνια που γέλασαν τον καρπό κι ο καρπός που επέτεινε την θλίξη. Μια αποκορύφωση, υποδόριων αρχών, ενός εγκλήματος. Η πάλη γνέφει τον χαιρετισμό της πληρεξούσιας εντολής θανάτωσης του έργου.

 

Πριν γνωρίσεις οτιδήποτε άλλο
Γνώρισε τον πόνο
Που δικός σου θα γίνει
Γνώρισε τον τρόμο
Που ολοένα ζυγώνει
Αυτός ο διάολος που μας τυρρανά
Αυτός ο θάνατος που πενθούμε
Αυτή η πυρά που κραδαίνει τις νύχτες
Και στροβιλίζει τ’ άστρα
Αυτή η καταστροφή που πλάθει τον κόσμο
Σαν όνειρο παιδιού
Αυτή η αρρώστια που σβήνει τα πρόσωπα μας
Αυτή την μόνη μας ευκαιρία
Να ζήσουμε πραγματικά

 

Ο καθένας να μιλάει για τον εαυτό του
Σαν να είναι εγώ.
Διάολε, πόσο βαρετό.

Ο καθένας να επιθυμεί τον εαυτό του
Σαν να είναι εγώ.
Διάολε, πόσο παλαβό.

Ένα συ, ρε παιδιά, πόσο μου χει λείψει.

Κι ένα αυτός, ακόμη, θα ήταν αρκετό.

 

Ποιος από όλους αυτούς τους άντρες είναι ο πατέρας μου;
Κανείς τους δεν με γνωρίζει και κανέναν τους δεν ξέρω.
Ίσως πριν χρόνια κάποιος από αυτούς να είχε ένα όνομα
που ήταν και δικό μου ή ένα σπίτι απ’ όπου τα βράδια
δραπέτευα, προσπαθώντας να τον ξεχάσω.
Κι αν τα κατάφερα χίλιες φορές τώρα πρέπει να επιστρέψω
για μια τελευταία φορά, μονάχα για να σιγουρευτώ
πως δεν είναι κανείς τους αυτός και δεν πρόκειται να γίνει
κανείς τους, ξανά, αυτός ο άντρας, που η γνώριμη φωνή του
ψιθυρίζει όλα αυτά που ποτέ μου δεν έζησα
και μήτε θέλησα να ζήσω, δίχως αυτόν που ήμουνα
όποιος κι αν ήταν κι αυτός δίχως εμένα, ότι κι αν είμαι,
αφού ποτέ μας δεν αποδεχτήκαμε πως ο μοναδικός μου καημός ήταν
να γίνω κάτι περισσότερο από ότι θα μπορούσαμε ποτέ
να είμαστε ο ένας για τον άλλον.

Γνωρίζεις καλά
Πως έχω ονειρευτεί
Ότι θα γνώριζες
Πως έχω ονειρευτεί
Ότι ονειρεύτηκες
Πως έχω ονειρευτεί
Πως έχω ονειρευτεί
Πως έχω ονειρευτεί

Πόσοι πρώτοι στίχοι χωράνε σε ένα ποίημα;

Καθώς δεν ήθελα να γίνω τίποτα κατάφερα να είμαι ποιητής

Μια τόσο όμορφη βραδιά σε ποιον θάνατο αρκείται

Ευτυχώς έχω τόσα να ανησυχώ που το πιώμα ποτέ δεν τελειώνει

Η ποίηση θα με έκανε λιγότερο βίαιο αν μπορούσα ευθαρσώς να γράψω: Γαμώ το χριστό μου

Περασμένα μεσάνυχτα κι ακόμα να φανταστώ ποιος είμαι

Η αποκάλυψη της λεπτομέρειας συρρικνώνει την έξοδο

Αφότου πεθάνει ο πατέρας ο γιος δεν μπορεί να γεννηθεί

Πρέπει πάντα να είσαι υποδεέστερος της λέξης

Αγαπητή μου Μούσα βγάλε τον σκασμό, πρέπει να κοιμηθώ

Ένα αστείο πάντα υπερισχυεί μιας λύπης

Επεκτείνω την θλίψη με το κατάλληλο χαμόγελο

Κάθε σύγχρονο ποίημα περιλαμβάνει κάμποσους φόνους

Να ελπίζεις να τελειώσουν τα τσιγάρα πριν το ποίημα

Όλες οι λέξεις αντικαθιστούνται από μια αγκαλιά

Fuck off. Νέτα σκέτα.

τόση φλυαρία και τόση πόζα απ’ την μεταπολίτευση είχαμε να δούμε

Κοίτα, οι ζωγράφοι μιλάνε με χέρια και με πόδια.
Άκου, οι μουσικοί μιλάνε με ότι βρουν.
Σκέψου, οι συγγραφείς μιλάνε σε ότι βρουν.
Νιώσε, ακόμη κι οι ποιητές μιλάνε πάνω από κάθε στίχο.
Αν επιζητάς λίγη καρτερική σιωπή προτίμησε
ένα συνοικιακό ουζερί με συνταξιούχους
ή την ουρά μιας τράπεζας.

Μίλα

Σε μια λέξη τυχαία ο καθένας υποκύπτει
Ακριβώς όπως ο έρωτας
Κρέμεται
Στην άκρη κάθε γλώσσας
Έτοιμος να επιβεβαιώσει
Τις δυνάμεις
Μεταξύ των σωμάτων
Η αποκάλυψη
Του ελάχιστου, άπειρου κόσμου
Μια σημείωση
Των όσων ακόμα θα συμβούν
Όπως πάντα συνέβησαν
Ακαριαία
Κι ανελλιπώς.

Δεν προσδοκούσε τα γόητρα της πλατείας.
Η ικανοποίηση του βρίσκονταν στη στιγμή
που ο σκοτεινός κι απόμακρος δρόμος
θέριευε τα βήματά του και δικαίωνε
την ανάσα του, πείθοντας τον πως αυτή
ήταν η μόνη θέση για οποιονδήποτε,
ακριβώς όπως κι αυτός, μπορούσε
να αγαπήσει οποιονδήποτε, μα και να
αγαπηθεί από οποιονδήποτε τύχαινε
να βρεθεί μια τέτοια στιγμή σε μια θέση
σαν κι αυτή. Μέχρι τώρα δεν ήταν λίγες
οι άγνωστες και δυσδιάκριτες φιγούρες
που ερωτεύθηκε παράφορα και που
ένιωσε βαθιά μες στην καρδιά του
να του ορκίζονται αιώνια αγάπη.

απουσιολόγιο

Συνεχίζεται το σύμφωνο πάνω στο σύμφωνο, μια γλώσσα κατακόρυφη, αδιαπέραστη, προμηνύει τον αφανισμό, από νεκρό σε νεκρό, τιτλοφορείται “η απουσία της ενόρασης του επικείμενου τέλους”, όλοι οι νευρώνες που δεν γιορτάσαμε, τα επίθετα που παραλείψαμε για χάρη ενός και μοναδικού ρήματος, η αέναη αποστροφή του βλέμματος, η γη που δεν θερίστηκε, από το μέλλον που δεν επιστρέψαμε σαν από στιγμή σε στιγμή, ανήμερα, ο ορισμός επεκτείνεται ολοένα, είμαστε όλοι ήδη εκεί, ικετεύοντας για ένα ακόμη πρόσωπο, έστω για ένα αναβόσβημα του καταχθόνιου πυροτεχνουργού ουρανού.

αντικαταβολή

Αν υπήρχε έστω κι ένα ποίημα
να πει την αλήθεια
εγώ δεν θα υπήρχα.

Ευτυχώς, υπάρχουν άπειρα ποιήματα που λεν την αλήθεια.

Κι άλλα τόσα, πάλι, που δεν τη λένε.

Εγώ δεν προσπάθησα ποτέ
να πω την αλήθεια
αλλά, φυσικά, μπορεί και να συνέβη.
Σε αυτή την περίπτωση
ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

ατυχίες νο. 4

Τα μεγάλα λόγια απαιτούν μικρούς εγωισμούς.

Το κακό είναι μια απογοήτευση που ρίζωσε.

Ο αποχαιρετισμός είναι ευκολότερος όταν δεν έχει πρόσωπο.

Πόσο δύσκολα προετοιμάζει η αγάπη το μίσος.

Αν θες να σβήσεις ένα χαμόγελο πρέπει να φτιάξεις ένα πρόσωπο.

Οι γνήσιοι συνομιλητές διακρίνονται από την ευγένεια τους και όχι την οξυδέρκεια.

Το κλίμα μιας γιορτής διακρίνεται από τις σιωπές της.

Ο θόρυβος των πόλεων οφείλεται στις αλλεπάληλες προσευχές των κατοίκων τους.

Ο θάνατος είναι μια ιδιαίτερα χρονοβόρα διαδικασία.

Αν έχεις μάθει να πολεμάς έχεις μάθει και να ερωτεύεσαι.

Η γοητεία των ιδεών έγκειται στη θνησιμότητά τους.

Είναι αδύνατον πλέον για την ιστορία να γραφτεί.

 

 

Φοβόταν την επιθυμία της λέξης
να προσδιορίσει το γένος της
ακόμη και στην άχλη του ποιήματος
με τις γλώσσες να συστρέφονται
η μία πάνω στην άλλη
τα κορμιά να διαθλούνται
το ένα μες στ’ άλλο
όταν αυτή είναι απύθμενος
κι αυτός είν’ ασύμμετρη
κι αυτή κυριεύει
κι αυτός είναι αυτή
κι όλα μου μοιάζουν
με το ίδιο που είναι
αυτό που ποθώ
όπως κι αν λέγεται.

zero zero u.f.o.

Καμία κλήση
Καμία λύση
Αναστροφή
Γουτεμβέργιος
Κόρνα
Κορνίζα
Κόντρα
Κοντάρι
Προσμονή
Πλειοδοσία
Πενιχρό
Ωχρό
Σαθρό
Καμία σύλληψη
Καμία σχέση
Καμία περίπτωση
Καμία ευθύνη
Για τυχόν σημασίες

Αγγελία

37χρoνος, ποιητής, πληθωρικός, κληρονόμος μεγάλης σπιτικής παράνοιας, επιθυμεί σωτήρα, για τον ίδιο, κυρίως για τα γραπτά του, με σκοπό την αθανασία. τηλ: 5101520253035…

Τίποτε ποιητικόν

Ήταν ασήμαντη η ώρα της κρίσεως.
Γυμνά κορμιά, ατάραχα, συνέχιζαν τον πλου τους.
Μόνο το φόντο, στους άπειρους χρωματισμούς του
ίσως λιγάκι να σκυθρώπιασε
με κείνη την ενστικτώδη του όραση.
Γυμνά κορμιά, χωρίς επίγνωση
της σήμανσης των ατελών τους χαρακτηριστικών
ή των κυοφόρων τους πληγμάτων.
Και τ’ άκριτο φως και το θαλερό σκοτάδι
επέτειναν, αθελά τους, την πικρία.

πρωινά με εικονίσματα παιδιών

Πρωινά με εικονίσματα παιδιών
που δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει θεός
επαναλαμβάνοντας αδιάλειπτα καλημέρες
ωσότου κάθε μία αποστροφή τους
αποκαλύψει την εξαίρετη στόφα
του ποιητή που δεν είμαι
εξαιρώντας τη φύση
από την αγοραπωλησία
των λυγμών μου
καθιστώντας με ικανό
να επιλέξω
την επερχόμενη
ήττα
των κινήτρων μου
και να την ευλογήσω
σε μια ακόμη αχρειότητα
σαν κι αυτή που παραθέτω
εμπρός σου.

Δεν θα πω την αλήθεια για ότι δεν αγάπησα

Η απώλεια μας είναι η συνείδηση μας
Η συνείδηση μας είναι η απώλεια μας
Υπερβολικά γυμνό, λίγος χρόνος
Ακροτελεύτια υπερσυντέλικος

Το σώμα καμουφλάρει την γεύση

Γνωρίζω ότι καταφέρνω να μισήσω

Χιλιάδες χρόνια υπέπεσαν στην μοιρολατρία μου

Ο η λατρεία μου το ακατάκτητο στιγμιότυπο
Της ζωής που δεν θα ζήσω

Δεν θα πω την αλήθεια για ότι δεν αγάπησα

Αναζητώντας τον κατάλληλο εχθρό

Αναζητώντας τον κατάλληλο εχθρό
Μιας μεγαλειώδους ήττας
Αναγκάζομαι να στραφώ σε σένα
Γιατί γνωρίζω πως με αγαπάς αληθινά
Και δεν θα με λυπηθείς

Αναζητώντας τον κατάλληλο εχθρό
Μιας αλησμόνητης ήττας
Αναγκάζομαι να στραφώ σε σένα
Γιατί γνωρίζω πως με ποθείς πραγματικά
Και δεν θα με λυπηθείς

A.G.A.B.

Όπως πονάς, βαθιά και άγρια
διακρίνονται ξεκάθαρα
οι προσευχές.

Συνθλίψου και νίκα, μωρό μου.

Συντρίψου στα μοναχικά βράχια που είσαι.

Κατάρρευσε στην μοναδική αγάπη που είσαι.

Στην ανάγκη, ψόφα, μωρό μου.

Ψόφα. Απλά και σίγουρα.

Εδώ ο ήλιος σέβεται τα δέντρα
Κι αυτά την σκιά τους
Κι αυτά την σκιά τους

Δεν χωράει ούτε μια λέξη
Μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι μου
Κι αυτό είναι μεγάλη χαρά

Εδώ θα μπορούσα να μάθω
Να σκέφτομαι και να αγαπώ

Εδώ θα μπορούσα να γίνω ότι θελήσω
Δίχως να πρέπει
Δίχως να χρειάζεται
Δίχως εμένα και σένα
Δίχως λάθος ή σωστό
Δίχως τον παραμικρό λόγο για να συμβεί το αντίθετο

Μόνο οι τελευταίοι στίχοι των ποιημάτων
Οι τελευταίες παράγραφοι των αφηγημάτων
Ίσως μονάχα οι τελευταίες τους λέξεις
Μια φευγαλέα εικόνα αυτών και μιας τελείας
Αρκούν για να επιβεβαιώσουν τον θάνατο του αναγνώστη.
Αυτοχειρία ή φόνος;

έρχονται από παντού

Παιδικά χεράκια, μαλακά και νευρωμένα, διαιρούν τον κόσμο, αλύπητα, χτυπώντας ταμπούρλα, υψώνονται, εφοδούν στον ουρανό, να καθυποτάξουν το μαύρο του, να σφαγιάσουν το μαύρο του πάνω στα όμορφα χαμόγελά τους, χτυπάν, χτυπάν, ουρλιάζουν συγκεντρωμένα στην καρδιά του μέλλοντός τους, χτυπάν θανάσιμα, προστάζουν την ζωή να παραδοθεί, στα λειασμένα δόντια, στον φόρο του αίματος, στην απόλυτη ισχύ, καθαγιασμένα καθώς είναι απ’ τις ευχές των γονιών τους, χτυπάν ακαριαία, στρέφουν το πρόσωπο στον τρόμο και τον ερωτεύονται παράφορα, προσπαθούν να του μοιάσουν, χαράζουν το όνομά τους στο μέτωπο των νεκρών, αυτού και κάθε πολέμου, χτυπάν, χτυπάν την ιστορία μέχρι να ξεψυχήσει, μέχρι να σιωπήσουν τα δέντρα κι όλες οι θάλασσες να βουβαθούν, μέχρι να λησμονηθεί κάθε φωνή μες στα ρυθμικά τους χτυπήματα.

ποιος θέλει να είναι ιδιαίτερος;

Το παιδί σε χαιρετάει
Ξανά και ξανά
Με χαρά

Εσύ του ανταποδίδεις τον χαιρετισμό
Όσες φορές μπορείς
Όπως μπορείς

Το παιδί σε χαιρετάει
Αρκετές φορές ακόμη

Δεν ανταποδίδεις
Γιατί δεν μπορείς και δεν θες

Το παιδί σε χαιρετάει
Μια ακόμη φορά και φεύγει

Ανταποδίδεις τον χαιρετισμό
Κάμποσες φορές
Ωσότου χαθεί αισίως
Και η παραμικρή ιδέα του παιδιού

akineton

Γαλήνη, Γαλήνη,
είσαι ένα φυτό
με κομμένα τα καλώδια
γι’ αυτό ποτέ κανείς δεν θα σε καταλάβει
κι όλοι θα σε ονομάζουν επιστροφή.

Γαλήνη, Γαλήνη
πόσο ακριβή η στυφή σου γλώσσα
με μαθαίνει τα επίπεδα
και τα χρώματα απ’ την αρχή.

Γαλήνη, τα περιστέρια γιατί δεν πετάν εδώ;
Οι μοτοσικλετιστές θα πατήσουν ποτέ το πόδι τους κάτω;

Γαλήνη, είσαι πράγματι ο γύψος που μου υποσχέθηκες.

Γαλήνη, δεν μπορώ να σου κρατήσω μυστικά.
Μονάχα εύχομαι έστω κι ένα
κομματάκι της σκιάς μου να επιβιώσει.
Ελπίζω πολλά σε αυτό τώρα που έγινα αγέρωχος.

Η καημένη η αγάπη μου
πείστηκε πως θα ‘μαι πια εγώ αυτός.

ατυχίες νο. 3

Ο χρόνος είναι
Το savoir vivre της
Ανημποριάς

Crash online!
Μήτε τοίνυν ταῦτα φοβοῦ καὶ γὰρ οὐδὲ πολὺ τἀργύριόν
ἐστιν ὃ θέλουσι λαβόντες τινὲς σῶσαί σε καὶ ἐξαγαγεῖν ἐνθένδε.

Επιστροφή σημαίνει πάντα ευκολότερος ορίζοντας.

Οι βάρκες είναι μια καλή ετυμολογία της λέξης πατρίδα.

Ο θεός μόνο ξέρει πως να μην γνωρίζει.

Πολύχρωμοι δισεκατομμυριούχοι
Μαύροι αλήτες
Κάθε σώμα διάφανο

Μάθημα πρώτο μιας σωστής απόδρασης.
Σιωπή.

Μάθημα δεύτερο μιας σωστής ανταρσίας.
Σιωπή.

Ο δρόμος για την κρεβατοκάμαρά μου περνά από την δική σου.
Την επόμενη φορά ας συστηθούμε.

Μόλις ενενήντα λέξεις για τόσες προσευχές.

Αν εκφέρεις καλά ένα φωνήεν έχεις ήδη κατακτήσει την ιστορία του ανθρώπου.

Επίπεδη η γη για όσους παραμένουν άφοβοι.

Υπενθύμιση: Στο επόμενο γαμήσι να μας φανταστώ σε χίλια χρόνια από τώρα.

Κάθε που μας κοιτώ

Κάθε που μας κοιτώ
Κατανοώ
Πως το μαχαίρι στα πλευρά
Είναι ένας σχετικά καλός τρόπος
Να πεις σ’ αγαπώ
Χωρίς υπεκφυγές κι υπονοούμενα
Κι άλλες παρόμοιες σαχλαμάρες
Μα είμαστε ακόμα μωράκι μου
Πολύ ντροπαλοί για κάτι τέτοιο

Αυτολύπηση

Αφού κλέψαν τη σκέψη των επιστημόνων
και δεν λύσαν το πρόβλημα
κι αφού κλέψαν τα χέρια των εργατών
και δεν χτίσαν τον δρόμο
κι αφού κλέψαν το φιλί των εραστών
και δεν αγαπηθήκαν
κι αφού κλέψαν το γάλα των παιδιών
και δεν χορτάσανε
αναγκάστηκαν οι καημένοι να αναθεωρήσουν
την ιδιότητα του ποιητή.

Isolation

Όλοι μιλούσαν σωστά εκείνο το βράδυ παρόλο που κανείς δεν ήξερε τι έλεγε.
Οι συγκινήσεις περιδιάβαιναν τους οφθαλμούς μας κι οι χαρές συντρέχαν τα ποτήρια μας.
Όλοι ήταν υπέρμετρα ικανοποιημένοι τόσο ατομικά όσο και συλλογικά
και κανείς δεν διανοήθηκε ούτε στιγμή να αρπάξει το μαχαίρι
και να μας γαμήσει τον αδόξαστο.

Είπαμε συμφωνώ πως μήτε θεριό μήτε θεός θα γίνω
αλλά τουλάχιστον ας συμφωνήσετε και σεις
πως άνθρωπος δεν είναι κανείς μας.

Όταν ακούω ανθρώπους να συγκινούνται από την ποίηση
τους προτείνω να αγοράσουν τηλεόραση.

Ευτυχώς οι φίλοι μου δεν με εκτιμάν ιδιαίτερα.
Τουλάχιστον έτσι γλιτώνω την ψυχοθεραπεία.

Δύσκολο στις μέρες μας να βρεις ένα καλό χιουμορίστα.
Όλοι προτιμούν να το παίζουν γκόμενοι.
Ή κατά ένα εξόφθαλμο τρόπο υγιείς.

Συγχωρέσετε μου, τούτη την αποδοκιμαστική διάθεση.
Αν δεν θέλετε ονομάζομαι George Bush.

Ποίημα είναι αυτό που εκμυστηρεύεσαι σε μια γυναίκα που αγαπάς
ενόσω αυτή βάφει τα νύχια της.

Ποίημα είναι αυτό που δεν θα εκμυστηρευτείς ποτέ στο φίλο σου
γιατί θα σε πείσει ότι δεν ισχύει.

Πριν χρόνια ο Μιχάλης μου είχε πει να μην προσπαθώ να είμαι αγαπητός.
Από τότε όλοι μοιάζουν να το έχουν καταφέρει εκτός από μένα.

Φίλος είναι οι χιλιάδες συμβουλές που δεν έδωσες στον εαυτό σου.

Ποίημα είναι ένα μάτσο ακατάληπτες εκφράσεις που σου έδωσαν να καταλάβεις
γιατί προτίμησες αυτές από ένα ποτό στο Καλντερίμι.

Ποίημα είναι ένα μάτσο αοριστίες που σε έκαναν να πιστέψεις πως δεν είσαι μόνος.

Όπως λέει κι ο φίλτατος Αντώνης στην σύγχρονη ποίηση έχει πάει η μαλακία σύννεφο.
Με ή χωρίς παντελόνια.

Πέρασαν τρεις ιδεολόγοι από το παζάρι.
Ο ένας αγόρασε ανθρωπισμό.
Ο άλλος αγόρασε όσο ανθρωπισμό είχε μείνει από τον πρώτο.
Ο τρίτος αναγκαστικά αγόρασε ένα μαστίγιο.

Αν θέλετε να γλιτώσετε από τον εαυτό σας βρείτε ανθρώπους να σας αγαπούν.

η κρεμάλα

Οι λέξεις όλο και περισσότερο λέξεις γίνονται. Απόρθητες, τόσο στη γλώσσα όσο και στην καρδιά.

Μια επισήμανση του τέλους των πραγμάτων. Μια ανυπόστατη κραυγή. Μια πατροκτονία.

Οι λέξεις αντιμάχονται τη χαρά μου, μα και τη λύπη μου. Δεν εφησυχάζονται ποτέ.

Ακόμη κι η λήθη οικοδομείται πάνω στις λέξεις.

Υπάρχουν πριν από μένα κι ύστερα κι αν τώρα μόλις κατορθώσω να είμαι κάτι, οτιδήποτε, αυτό θα είναι πρωτίστως δικιά τους κατάκτηση.

Κάθε λέξη παραπέμπει το νου σε μια άλλη. Η πρωτοκαθεδρία του νου έχει τελειώσει, ανεπιστρεπτί. Ο νους πλέον εγκαθιδρύεται στη λέξη. Δίχως αυτήν η νόηση δεν ορίζεται ως τέτοια. Δεν νοείται διάψευση σε αυτό.

Όσο κι αν προσπαθώ για κείνη την άλεκτη σκέψη που θα αναγεννήσει τον κόσμο, ανεξάρτητο κι ελεύθερο από τα δεσμά του λόγου, πάντα σκοντάφτω στον απόηχο ενός άδηλου φωνήεντος και συντρίβομαι, ευθύς, στην αγκάλη ανεξιχνίαστων εκφράσεων κι αγαπημένων ονομάτων.

 

άπελπις ονειροπομπός

Γράμματα που κρύβονται μέσα στη λέξη
ως και λέξεις ολάκερες
μα πάντοτε το όνομα σου,
μια απειλή που άργησε πολύ
να αγαπηθεί και να ριζώσει,
απανωτές έξοδοι
στην ίδια ξανά ιστορία,

ενός άλλου                 .

Για κάθε ποίημα που γράφεται
ένα άλλο ποίημα παραμένει άγραφο.
Με λίγη προσπάθεια
αυτό θεωρείται ποίημα.
Είναι, καλώς η κακώς, ένα ποίημα
που αποτρέπει την σύλληψη
ενός άλλου ποιήματος.

8 και 05

Η ώρα είναι 7 και 20.
Αν αποφασίσω να γράψω κάτι
Θα χρειαστώ ίσως μια καλή ιδέα
Ή έστω ένα γερό συναίσθημα
Ή ακόμη θα μπορούσα να βρω δυο τρεις έξυπνες λέξεις
Και να τις ζαλίσω μέχρι να λιποθυμήσουν
Ή απλά να αποφασίσω πως σήμερα δεν έχω τίποτε να πω
Για όλα αυτά που συμβαίνουν
Ακόμη κι αυτή τη στιγμή ( 7 και 39 )
Και που ίσως αξίζει να μνημονεύσω
Για πολλοστή φορά
Όπως συνηθίζεται να κάνει κάποιος που γράφει
Ή κάποιος που θέλει κάτι να πει
Ακριβώς όπως συνηθίζεται πια
Μα θα αρκεστώ στο ότι πήγε 7 και 44
Με τη νύχτα να έχει έρθει
Και την ελπίδα πως αύριο θα υπάρξει αυτό
Που δεν θα αναβάλλεται
Που θα πρέπει να ειπωθεί
Και που θα καταφέρω να πω
Κι εσύ να το διαβάσεις
Και να πεις η ώρα είναι 7 και 51
Κι αυτό έχει μια ιδιαίτερη σημασία
Ή ακόμη και το ακριβώς αντίθετο.
Η ώρα είναι 7 και 59.

—-

Μα πόσο ανώφελη και κοπιαστική η λέξη αυτή
στης μοναξιάς μας το απαύγασμα.
Κι όμως σε αυτήν πάλι προστρέχω
ως προς την ταυτοποίηση κι αυτού του απογεύματος
σε κάθε δωμάτιο
που ίσως βρίσκομαι
σε κάθε πόλη.
Δίχως την παραμικρή ελπίδα
να στην πω, βεβαίως.
Δίχως καμιά ελπίδα
να την πεις κι εσύ.

αααργκ

Απεγνωσμένος από την χρόνια κομψευόμενη βραδυφλεγία του προετοίμασε την επόμενη λέξη με όση αλήθεια του είχε απομείνει. Μετά από 37 έτη ανούσιας παρουσίας και προσφοράς είχε πλέον κριθεί από καινοφανείς ιδέες ως στάσιμος και δουλικός. Εθελοτυφλία ή σκοπιμότητα άραγε; Σε μια εποχή που οτιδήποτε λέγεται για χιλιοστή φορά αξίζει να ακουστεί ξανά και ξανά, το τίποτα αποτελεί τη μόνη γνώριμη, οικεία και αγαπημένη φωνή. Οπότε δεν του απέμενε παρά να απαρνηθεί κάθε φραστική διάρθρωση, λογική συνέπεια και τεχνική επεξεργασία και να επιχειρήσει να αποδώσει την ακέραια κι αυθεντική έκφρασή του ως τη μοναδική και ουσιώδης αιτιότητα του λόγου του. Άδειασε ένα ποτήρι νερό στη γλάστρα με τα κυκλάμινα και πήδηξε ουρλιάζοντας στο κενό………………….

                               .

                               .

κόβω


δεν είναι που υπάρχεις εσύ
μα είναι ο ήλιος ένα
κάπως έτσι βαρετό πράμα
κι ακριβοπληρωμένο
όμως δεν είναι που υπάρχεις εσύ
δεν είναι, προφανώς, που υπάρχω και γω


 

ούτε μια λέξη


Χτες το βράδυ μέσα στο όνειρο
έπεσε στα χέρια μου
ένα ποίημα του Ρεμπώ.
Τέσσερις στίχοι θα ΄ταν όλοι κι όλοι
γραμμένοι με μαύρο στυλό
σ’ ένα φύλλο χαρτί.
Μόλις έπιασα να το διαβάσω
μια απύθμενη κραυγή
με πέταξε πάνω.
Ο τρόμος μου ξύπνησε κι εσένα.
Αγκαλιαστήκαμε ασθμαίνοντας
φιληθήκαμε αχνά
και κλείσαμε βαριά πάλι τα μάτια
χωρίς ούτε μια λέξη.


 

Αναπλήρωση


Δεν γνωρίζω άλφα μήτε βήτα.
Ένα παιδί παρατηρώ να έρχεται και να φεύγει.
Μαζί του έχω την εντύπωση πως και γω κινούμαι.
Αυτό κάποιες φορές με κάνει χαρούμενο.

Δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό της δικαιοσύνης.
Ξέρω πως κάποιοι δεν θα χωρέσουν ποτέ.
Μαζί τους έχω την εντύπωση πως και γω διαλύομαι.
Αυτό πάντα με κάνει να λυπάμαι.

Δεν γνωρίζω τον τρόπο για να διαρκέσει η μέρα.
Ή η νύχτα.
Αυτή είναι η μόνη μου ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Δεν γνωρίζω ούτε αυτό το ποίημα τι σημασία έχει,
σε ένα κόσμο που ψάχνει συνεχώς τη σημασία του.


 

σχόλιο για την ακόμη μέρα


Πλούσιο ανώφελο ανίκανο καυτό άγουρο αχρείο.
Υπομονετικό επισφαλές σεσημασμένο ανεπιτυχές μικρό ατελές.
Τρύπιο κρύο άγνωστο απέραντο τελεσίδικο αβέβαιο.
Σμιλεμένο κακό ασήμαντο τρομακτικό άγριο.
Υπέροχο πρωταρχικό επίμονο ανεκτικό σωστό καημένο.



Οι επιθυμίες κοινοτοπούν στο πέρασμα του χρόνου, που πιότερο γίνεσαι εσύ, όλοι οι άλλοι, μηδενός εξαιρουμένου, αγωνιώντας να ορίσεις εκείνο το μικρό, αδιόρατο κομμάτι, να το ονομάσεις εγώ, την ευκαιρία να πείσεις και να πειστείς πως ο χρόνος διαιρείται στο κορμί σου, στα μάτια σου οι αιώνες, στα χείλια σου οι στιγμές, καθώς μια οποιαδήποτε ηθική σε διατηρεί ανέπαφο, μα έστω κι έτσι αυτό είναι μία ζωή, μια συμφωνημένη αισθητική διεργασία, η προσφιλέστερη σήψη, η αποστροφή του μέλλοντος προς χάρη της αρμονίας, η αίσθηση του δικαίου σε ένα κατακρεουργημένο σώμα, η αφαλάτωση των ονείρων, η επιστράτευση γαλήνιων μετασχηματισμών της αλήθειας, η όλα και τίποτα κοστολόγηση των ενστίκτων, ένα αμφιλεγόμενο ψίχουλο στην άκρη του τραπεζιού, περιμένει την έλευση των αγώνων, τη βία σαν ηδονή, τη βία σαν το επιστέγασμα του βίου, την έξοδο κινδύνου, την επιστροφή στο προϋπάρχον δέος, στις ανομολόγητες επιφάνειες του κόσμου, στις κατακρημνισμένες κορυφές του θείου, στην παντοτινή έλλειψη.


κρκκκνα


Μια γλώσσα νέα θε’ να βρω
ξανά μήπως και ζήσω.
Όσο η χαρά είναι χαρά
κι όσο η λύπη λύπη
τόσο εγώ να χαίρομαι
και τόσο να λυπάμαι.
Το σώμα μου να μη μετρώ
πιο τυχερός να γίνω.
Ίσως ακόμη γεννηθώ
σε κάποιο άλλο αστέρι.


 

Γνωρίζεις την αρχή κι αυτού του ποιήματος


ακριβώς όπως στα άλλα τόσα ποιήματα
όταν ξεκινά και μακραίνει ο λόγος
και γίνεται ένας σωρόςαπόάχρησταγράμματα
που δεν μπορούν παρά να σημάνουν
την αδιαθεσία σου στις λέξεις
την αδιαφορία σου στο νόημα
αφού γνωρίζεις πια πως τίποτα δεν σώνεται
εδώ άλλος τρόπος να κλείνεις τα μάτια είναι
άλλος τρόπος να αποφεύγεις τον χρόνο είναι
να ονοματίζεις τη ζωή οτιδήποτε άλλο
από ότι πάντα νιώθεις πριν
το ταξίδι θεωρηθεί η επιστροφή
στο τέλος κι αυτού του ποιήματος
που δεν κατάφερε να γίνει τίποτα
περισσότερο από ότι κι οι δύο ελπίζαμε
στο 5% της χρήσης αυτού του χώρου.


 

Άτιτλο και σήμερα


Παρόλο που τα μάτια κλείσανε και τα χέρια άπλωσαν
δεν βρέθηκε τίποτα από αυτό που προσδοκούσα.
Αντ’ αυτού η μητέρα συνέχισε να κλαίει
ο καιρός λυσσάει
και τα πράγματα στέκονται απαράλλαχτα.
Δεν υπάρχει ελπίδα καμιά για τον ποιητή και σήμερα.


 

Εδώ


Αν γράφω για να αγαπήσω εσένα, εκείνη κι εκείνον
ίσως τα κατάφερα. Δεν είστε πια παρά μια λέξη
μια οποιαδήποτε λέξη δίπλα σε μία άλλη
εξίσου σημαντική, εξίσου αναγκαία
εξίσου μοιρασμένη στο ποίημα
που κοπιάζει να συνθέσει
όλο αγωνία και μέθη
την αληθινή ζωή
όταν κανείς
δεν είναι
πλέον
εδώ.


 

δημιουργία


Πάντα βαθιά η πνοή
Πάντα ερημωμένη η σφαίρα
Πάντα γνωστή η λύση
Πάντα να την λοξοκοιτάς
Πάντα να υποψιάζεσαι πως είσαι πάντα εδώ
Πάντα να επιμένεις να βρίσκεσαι εδώ
Πάντα να απορείς αν για
Πάντα θα συμβαίνει αυτό κι αν για
Πάντα θα το αγαπάς


 

κελί δίχως όρια


Υπάρχει πάντα ένα μερίδιο της αλήθειας που πρέπει να είναι ψέμα.
Αλλιώς, πόσο ανώφελο θα ήταν να προσδοκούμε τη ζωή.
Πρόσφερε στον εαυτό σου την αφαίρεση του λόγου
ένα τοπίο δίχως τόπο
ένα όνειρο δίχως ύπνο
την κλοπή της σκέψης από τα ακροδάχτυλά σου
ένα λάθος υπέροχο
ικανό να γλιτώσει τον κόσμο από τη σημασία του.
Σκύψε προσεκτικά στον ουρανό και
ξερίζωσε κάθε κατεύθυνση, κάθε πορεία
κάθε ευκαιρία για ανασύνταξη.
Μίλα ολομόναχος με τον καθένα
ωσότου όλοι μας χριστούμε κανείς.


 

άτιτλο


Αν ήμουν η πρώτη ανάμνηση του χρόνου
ίσως εσύ είσαι η τελευταία.
Εξάλλου, την αγάπη, το μίσος και το φως
μπορείς μονάχα να φανταστείς
πως υπήρξαν
και πως ίσως ξαναυπάρξουν.
Ακριβώς όπως εμείς και το άπειρο.
Από ένα σημείο κι έπειτα όλα είναι ίδια.
Ακριβώς όπως εμείς και το άπειρο.
Μια ενδελεχής πρόσπτωση στο ασήμαντο.
Μια ανάστροφη φθορά της όψης.
Ακριβώς όπως εμείς και το άπειρο.


 

ο χρόνος;


Ο χρόνος οργανώθηκε για να μας αφανίσει.
Ο χρόνος με έστεψε βασιλιά αυτού του κόσμου.
Ο χρόνος γέννησε τους Θεούς για να τον προστατεύουν.
Ο χρόνος είναι μεγαλομανής και εγωμανής.
Ο χρόνος είναι η φωλιά του κούκου.
Ο χρόνος είναι η προμετωπίδα κάθε λέξης.
Ο χρόνος είναι ο Υιός του Ανθρώπου.
Ο χρόνος είναι μια ανίερη εστίαση του Κόσμου.
Ο χρόνος επιβουλεύεται τον χώρο.
Ο χρόνος μετουσιώνεται σε χρόνο.
Ο χρόνος βαθαίνει τα χρώματα.
Ο χρόνος θέτει σε λειτουργία τα χρώματα.
Ο χρόνος είναι ο κακός πατριός μας.
Ο χρόνος επιβραβεύεται με θάνατο.
Ο χρόνος είναι ο θηριοδαμαστής του μέτρου.
Ο χρόνος είναι ανέραστος.
Ο χρόνος κατακτά το άγνωστο.
Ο χρόνος δεν διαμαρτύρεται ποτέ.
Ο χρόνος βράζει και χύνεται.
Ο χρόνος μισεί ότι είναι.
Ο χρόνος μισεί ότι έγινε και θα γίνει.
Ο χρόνος αγαπά την λήθη και το τίποτα.
Ο χρόνος είναι το έμφυτο ελάττωμά μας.
Ο χρόνος δεν γιατρεύεται αλλά πενθείται.
Ο χρόνος είναι όλη η κόλαση σε ένα παράδεισο.
Ο χρόνος απαγορεύεται στους μη έχοντες ψυχή.
Ο χρόνος λατρεύεται καθ’ ομοίωσίν.
Ο χρόνος είναι η σαγήνη των διαστάσεων.
Ο χρόνος πάσχει απ’ τον καθένα μας.
Ο χρόνος παραδόθηκε στους θεούς από εμένα.
Ο χρόνος είσαι εσύ όταν είσαι εγώ.
Ο χρόνος αρκείται σε κάθε στιγμή.
Ο χρόνος διατίθεται να πάψει να υπάρχει.
Ο χρόνος είναι αυτές οι προτάσεις.
Ο χρόνος είναι κάθε πρόταση.


 

υπάρχουν εκατομμύρια λέξεις


Ευτυχώς, υπάρχουν εκατομμύρια λέξεις
να σε γλιτώσουν από ότι θες να πεις
σε κανέναν τους
ειδικά όταν όλοι τους ακούνε
με μάτια, με χέρια, με πόδια
χωρίς να γνωρίζουν
τη φωνή σου
ή το πως μοιάζεις στις 6:00 π.μ.
ή το σημείο απ’ όπου ποτέ δεν έφυγες
όταν κι ο τελευταίος άνθρωπος
αποχώρησε
αναζητώντας σε.


 

Λίγες ώρες πάντα


Η Κυριακή δεν μιλάει πολύ.
Όλο το πρωί κάθεται ήσυχα δίπλα σε μια γυναίκα
πίνοντας καφέ και καπνίζοντας.
Η γυναίκα συγυρίζει και μαγειρεύει. Μια δυο
κουβέντες όλες κι όλες για τις υποχρεώσεις του νοικοκυριού.
Μετά το μεσημεριανό η γυναίκα φεύγει.
Η Κυριακή πίνει έναν ακόμη καφέ.
Έπειτα όλα παραμένουν αδιάφορα, βουβά
και σκοτισμένα. Που και που αναρωτιέται
αν έχει ξεχάσει κάτι να κάνει. Ποτέ δεν βρίσκει κάτι.
Λίγες ώρες πάντα μέχρι το βράδυ και πέφτει να κοιμηθεί.


 


Now and then
I use to stand in front of the sun
for the secrets to depart.
It is awkward not ever being anyone
there to witness
how close I can come
to nearly love you.
So, maybe there isn’t a way
for someone to be
the person he intends.
Maybe it’s the way things are.
Broken and hostile.
Separate from each other.
Knowing only how to perish.


τυχερή μέρα


Τυχερή μέρα,
με ένα πόνο στο στήθος, ένα άλφα
με τίποτα που μπορεί να διακριθεί, ένα σίγμα
με μια μικρή δόνηση, ένα κάπα
με σένα χιλιόμετρα μακριά, ένα ταφ
με μένα να ακροβατώ στο χείλος του μπουκαλιού, ένα άλφα ακόμα
κι ωμέγα και πι κι ωμέγα και πι κι ωμέγα και πι,
μια μέρα τυχερή.


 

Το καθήκον


Επανειλημμένως έγραφε
αυτά που δεν ήθελε,
αυτά που μήτε πίστευε, μήτε αισθανόταν.
Έφτιαχνε ποιήματα και κείμενα,
για αρκετούς σπουδαία.
Ελάχιστοι, ίσως, κατάλαβαν
πως πάσχιζε να προφυλάξει
φίλους, κοινό και κριτικούς
από αυτό που όλοι τους ποθούσαν.
Ήταν τίμια μα σκληρή δουλειά.


 

Κανείς


Αν εντέλει αποδεχτούμε πως κανείς μας δεν ξέρει να μιλά ας συμφωνήσουμε επιπλέον πως η μετάφραση των λεγόμενών μας απαιτεί τουλάχιστον την παραδοχή πως αυτή θα είναι πάντα ελλιπής. Ιδιαιτέρως όταν πρόκειται για την μετάφραση κάποιου στον ίδιο του τον εαυτό.

                                                        ////////////////——–////////////////

Υπάρχει ένα σημείο στο οποίο οι λέξεις χάνουν κάθε τους σημασία. Από καθαρή ειρωνεία η άφιξη στο σημείο αυτό διέρχεται μέσω μιας τελευταίας λέξης. Πολλοί ισχυρίζονται πως ξέρουν ποια είναι η λέξη αυτή. Κανείς τους δεν τολμώ να πιστέψω πως μπορεί να την πει.


Μπερπ


Από τα εκατομμύρια μότο της πόλης
Διάλεξα ένα στην τύχη
Και το ‘στερψα εναντίον σου
Με όση αγάπη σου ‘χα
Κι όσο φόβο μπορούσα να υπομείνω
Μα εσύ συνέχισες να με κοιτάς
Βουβός κι απύθμενος
Λες κι είχαμε συμφωνήσει από κοινού
Πως θα ζήσουμε για πάντα.
Δεν υπήρχε λόγος για περαιτέρω περιστροφές.
Μονάχα δίψα.
Δίψα, γαμημένη, δίψα.


 

Πανηγυρικός


Σε αντίθεση με τους περισσότερους, απόψε ήπια μπύρες απ’ τα Lidl με κάτι αποτελειωμένους και κατά κύριο λόγω μισητούς ανθρώπους, κυρίως μόνος, μην έχοντας τίποτα να πούμε ο ένας στον άλλον κι ακόμη κι όταν τύχαινε να ανοίξουμε το στόμα μας απλά να χασμουριόμαστε, αποδεικνύοντας περίτρανα την απέχθεια που τρέφουμε αναμεταξύ μας, ακούγοντας έναν εξίσου βαριεστημένο ραδιοσταθμό, του οποίου αγνοώ την συχνότητα κι οποίος έπαιζε κατ’ επανάληψη πανηγυριώτικα σουξέ, αδιαφορώντας για το αν ο διπλανός έχει όνομα και αν αυτό σημαίνει κάτι, ελπίζοντας σε μια γενικευμένη σύρραξη η οποία θα μας λύτρωνε από αυτή την απάθεια, με λίγο σάλιο στην άκρη των χειλιών μας και μια υγρασία ανώφελη στα σκέλια μας, μηρυκάζοντας φωνήεντα και στραπατσάροντας σύμφωνα, εκκωφαντικά βουβοί, απρόσμενα τελεσίδικοι στην ήττα που διαχειριζόμασταν, επιμελέστατα οφείλω να τονίσω, κρύβοντας συχνά τα πρόσωπα μας κάτω απ’ την παλάμη μας κι ανοίγοντας τα δάχτυλα για να επιβεβαιώσουμε την αδικία, που συντελούνταν από μέρους μας, εκ μέρους, καμία υποτυπώδης συνάφεια, καμία έκφραση, κανένα σοφό τσιτάτο, κανένα προσδόκιμο, υπερμεγέθης μηδενικό, περίτρανο μηδενικό, ούτε ένας από μας δεν θα διεκδικήσει ένα κομματάκι της ιστορίας, οποιασδήποτε ιστορίας, η αφήγηση συνεχίζει πανομοιότυπα, χωρίς άρθρωση, χωρίς νόημα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς ψυχή, χωρίς διέξοδο. Κανένας δεν γλιτώνει της θέασης του εαυτού του. Κάποιοι από εμάς δεν νιώθουμε την παραμικρή ενοχή γι’ αυτό.


ατυχίες νο. 2


Η φαντασία είναι νόθο τέκνο της αθανασίας.

Η αθανασία δεν έχει πρόσωπο κι όμως φιλάει υπέροχα.

Το φιλί διέρχεται πάντα μέσω του αέρα.

Ο αέρας δεν σημαίνει τίποτα σε όσους δεν το έχουν ανάγκη να σημαίνει κάτι.

Η ανάγκη επιβεβαιώνει τη φύση μας.

Η φύση μας δεν επιδέχεται βελτιώσεις αλλά περισσότερες παρακαταθήκες.

Η παρακαταθήκη είναι το ίδιο το μέσο.

Το μέσο επιβολής κάθε εξουσίας είναι η επιβολή στο μέσο.

Μέσα στο χρόνο υπάρχει πολύς περισσότερος χρόνος.

Ο χρόνος μας εγκαθιδρύει ως είδος.

Το είδος μας ανήκει ήδη στην χειρότερη ανάμνηση του πλανήτη.

Ο πλανήτης μας πλανήθηκε για χάρη ενός χαμόγελου.

Ένα χαμόγελο ισοπέδωσε τους Θεούς.

Οι θεοί αδημονούν την λήθη μας.

Η λήθη τέχνες κατεργάζεται.

Το κάτεργο του σοφού η ελευθερία του ανόητου.

Ο ανόητος δεν επιδέχεται συμβουλές μα δύναται να συμβουλέψει.

Η συμβουλή είναι ένας φίλος που μπορεί να σε προδώσει.

Ο φίλος δεν αγωνιά για την ακεραιότητά σου.

Ο φίλος δεν αποτιμά την ακεραιότητά σου.

Ο φίλος επιθυμεί ένα μερίδιο της ακεραιότητάς σου.

Ο φίλος σου είμαι εγώ όταν όλοι στέκουν απέναντί σου.

Ο φίλος μου είσαι εσύ όταν η νύχτα πέφτει.


 

ξέρουν λόγια


Ξέρουν λόγια
που όταν τα ακούσεις
γίνεσαι θεός.

Μία αίσθηση
πάντα μια αίσθηση
να αισθάνεσαι.

Από χρόνια
ποτέ σου δεν έλειψες
αυτή τη στιγμή.

Ήρεμος τόπος
ξέρει να ξεκρεμάει
σημαίες νεκρές.

Πικρός ο πόνος
εκείνης της αγάπης
και μιας άλλης.

Μάρτυς ο φόβος
όλων όσων πεθυμώ
χωρίς εσένα.

Αστέρι πικρό
μικρή η συμβουλή σου
στο φεγγαρόφως.

Ότι έμαθα
ποτέ μου δεν ξέχασα
να λησμονήσω.

Πέντε αλήθειες
είναι πιο δύσχρηστες
από ένα ψέμα.


 

Αγαπήστε αυτή την ανάρτηση στο όνομα της δικαιοσύνης


Δυστυχώς, ( θα έπρεπε ήδη να έχω οπισθοχωρήσει ) είναι πολύ πιο εύκολο να σβήσεις αυτό που δεν έγραψες ποτέ, παρά εκείνο που κατάφερες να αγαπήσεις. Ακριβώς, όπως η απουσία ήχου δεν θα γλιτώσει αυτή την συντέλεια ή ακόμη και την αηδία που οφείλει να προκύψει. Ακριβώς, γιατί σε τι θα αποσκοπούσα αν όχι στην αντανάκλαση της δικής σου σημασίας ως το επιστέγασμα της δικής μου ονειροβασίας εις τους πεπτώτοκους ουρανούς. Ναι! Μα και φυσικά ήταν μια δύσκολη μέρα, με απόνερους λογισμούς κι ασύλληπτες διαλείψεις. Μονάχα η λέξη εκείνη, που από την φτέρνα ξεκαρφώθηκε, δικαιολογεί τον αποτροπιασμό αυτού του κλαυσίγελου. Ένα χιόνι, μονάχο κι ασυναίσθητο, εν τέλει κατακρεουργημένο. Μια σκιά που σφυρίζει την έφοδο του ταξιδιού της. Κατακλύζει ο φθόνος την εκπαίδευση της ανυπαρξίας. Το μερτικό μου παράταιρό μου.


Σύνταξη


Δεν πιστεύεις στις αφηγήσεις οποιασδήποτε λέξης.
Η ιστορία έχει ήδη υπάρξει. Κι όμως εξακολουθεί
να συμβαίνει. Είναι, πράγματι, πολύ πιο όμορφη η ζωή
απ’ ότι λέξεις θα αφηγούνταν. Συνεχίζεις να γράφεις
μόνο και μόνο για να καταλαγιάζει η μοναξιά μας.
Συνεχίζεις να γράφεις δίχως την παραμικρή υποψία
πως υπάρχει κάτι να πεις. Συνεχίζεις να γράφεις
ακριβώς επειδή έτσι ίσως καταστρέψεις τη γλώσσα.
Αν υπάρχει μια ελπίδα δεν πρέπει με κανέναν τρόπο
να συνταχθεί. Προσπάθησε, σε παρακαλώ, να μην
εκφράσεις οτιδήποτε θα μας την μαρτυρούσε.


 

Η νεκρή μου στάση

 


Πέθανα όταν ήμουν μόλις 9 χρονών. Μου το ανακοίνωσαν οι συμμαθητές μου κατά την διάρκεια ενός σχολικού περιπάτου. Με δέος μου περιέγραψαν το πτώμα μου, τα χαρακτηριστά του και τον ιδιαίτερο τρόπο που κείτονταν. Ήταν, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, γερμένο μπρούμυτα και το αριστερό του πόδι ήταν ελαφρά διπλωμένο πίσω από το δεξί. Αν και δεν γνώριζαν ότι πρόκειται για μένα εγώ δεν χρειαζόμουν περαιτέρω αποδείξεις. Η άβολη αυτή στάση θανάτου με υποψιάζει πως πιθανώς να δολοφονήθηκα. Ακόμα διστάζω να προχωρήσω μες στο δασύλλιο που διαδραματίστηκε η αποκάλυψη του τέλους μου και να αντικρίσω το νεκρό μου σώμα, αν και νομίζω πως το μέρος μπαζώθηκε εδώ και χρόνια, χωρίς βέβαια αυτό να είναι μείζονος σημασίας. Από τότε πολλά είναι τα βράδια που καθώς ξαπλώνω φέρνοντας το ένα μου πόδι πίσω από το άλλο στοχάζομαι μήπως αυτή είναι η στιγμή που πεθαίνω. Μέχρι στιγμής δεν το έχω εξακριβώσει για κάποιο συγκεκριμένο βράδυ. Συνεχίζω, αδιαλείπτως, να το ψάχνω.


τώρα


Η αλήθεια είναι μίμηση του εαυτού.
Το απεχθές όριο του κόσμου.
Η ανελέητη σωτηρία της πρώτης θλίξης.
Η διαρκώς ετοιμόρροπη πύλη των αισθήσεων.
Η φθονερή εποπτεία του λόγου.
Η αλήθεια είναι τα πάντα.
Τίποτα δεν επιτρέπεται.


 

Πρωινή διερώτηση


Εξαρχής, υπάρχουν οι ιδέες κι οι αισθήσεις που ευνοούν την αντίληψη της δημιουργίας ως τέτοιας. Θα ήταν άφρων εκ μέρους μου να πω πως ποτέ δεν συμμετείχα σε τέτοιου είδους δοσοληψίες με την πεποίθηση πως έτσι θα κατορθώσω να συμπεριληφθώ και να συμπεριλάβω τον μακρύ κατάλογο των αδιαμφισβήτητων οντοτήτων που η πρακτική αυτή γεννά και εγκαθιδρύει. Μα κάποτε, είτε από ατυχία ή απαράμιλλο φθόνο, απέσυρα το βλέμμα μου από την βασιλεύουσα τάξη κι αναγκάστηκα να αυτονοηθώ συνηγορώντας τα άδηλα, ανεξιχνίαστα κομμάτια μιας εικόνας που παραμένει εσαεί άγνωστη, τόσο σε μένα όσο και σε οποιονδήποτε άλλο. Δίχως αρχικές επιδιώξεις και μονάχα με την δικαίωση που η περιπέτεια επιβάλλει, εν συντομία, αποσπάστηκα από τον σωφρονισμό των αδιάρρηκτων αναγνώσεων κι ισοσκελίστηκα στο πάνδημο σύμπαν κάθε φωνής που δύναται να συμβεί ή συνέβη ανεπίδεκτα, πέραν των λογισμών του μικρού μου αδιόρατου σώματος. Από μια τέτοια θέση, μια τέτοια στιγμή σου εξιστορώ το ακρότατο στερέωμα ενός ήρωα που έλειπε διαπαντός από τα κατορθώματά του, χάριν ευδαιμονίας όπως συνήθιζε να λέει. Κάλλιστα ο ήρωας αυτός θα μπορούσε να ήσουν εσύ, μα ούτως ή άλλως αυτό μας είναι παντελώς αδιάφορο.


 

 

Η ποίηση δεν θα σώσει παρά μονάχα τον εαυτό της


Μην περιμένεις να τελειώσει το ποίημα
για να δικαιωθεί ο κόσμος.
Μην περιμένεις για τον στίχο
που θα ανασύρει τον ήλιο.
Μην περιμένεις για την λέξη
που θα σε επαναφέρει.
Μην περιμένεις να ξεκινήσει το ποίημα
για να δικαιωθεί ο κόσμος.
Η ποίηση απώλεσε, πια, τέτοιου είδους δικαιοδοσίες.
Δυστυχώς, προς όφελός της.
( Ο _ Ο κόσμος εξάλλου έχει, ήδη, κριθεί.)


 


Η παράνοια είναι μια επιλογή που έχεις ήδη κάνει.
Αρκεί, εντέλει, να το αποδεχτείς κι όλα θα πάνε καλά.