Οι περιπέτειες του Φάνη του σκουπιδοφάγου


Ακολουθώ ότι με βρίσκει,
πρωτίστως όταν το μάτι λαλήσει
και η φωνή εφεύρει τον τόνο,
διακαώς και με ένα πόνο,
σαν σαράντα μαύρα μαντάτα,
πως ξεφλουδίζεται μια πατάτα,
να ξέρεις, να βλέπεις, μα να μην λες,
όπως και αύριο έτσι προχθές,
χρόνια να φεύγουν κι αγύριστα να ‘ναι,
πάμε και εμείς όπου μας πάνε,
μωρό μου μην κλαις, δεν σε φοβάμαι,
ήπια ότι είχα, πλέον κοιμάμαι,
σε ένα βουνό παρέα με λύκους,
όλοι πιστέψαν πως έχουμε φίλους,
χρόνια που βρήκαν μία αιτία,
να ΄ναι το όνομα η απουσία,
πέρδεσαι, ρεύεσαι κι ονειροπράττεις,
είσαι το νόημα μιας απάτης.


 

τεχνική


Υπάρχουν επιφανείς τεχνικές για να πειστείς πως δικαιούσαι να υπάρχεις, σε ένα κόσμο που το δικαίωμα είναι κάτι παραπλήσιο της δυνατότητας. Η ποίηση είναι μια απ’ αυτές.


Υπεροχή είναι η στιγμή με τη στιγμή


Ρε πως μας κατάντησαν έτσι;
Γνωστές φυσιογνωμίες και η
κατανόηση του προσδόκιμου λάθους.
Ρε δεν ήθελα το όνειρο
μα την ευκαιρία να το πιστέψω.
Σε είδα και δεν θυμόμουν
δεν θα μπορούσα ποτέ να θυμηθώ
πως ήμασταν αυτοί.
Όπως ο χρόνος αναδιπλώνεται
σε μια ανάμνηση αυτού που είναι.
Χίλια χρόνια θα ζήσεις
μα πρέπει ένα διάλειμμα για να σε φιλήσω.
Ξανά όπως το φιλί
είναι αυτό που σε θέλει.
Δεν θα υπερβώ ποτέ
όσα σε χρονογράφησαν.
Ιστορίες από το ποτέ στο τίποτα
που τώρα πάλι θα σημάνει.
Υπέροχες ασυνόδευτες χρονικές ακολουθίες
ενός προσώπου που κάλλιστα θα μπορούσε
να υπάρχει
μιλώντας για όλα και κάνοντας κάτι
που κάλλιστα θα μπορούσε
να υπάρχει.
Μα έχε υπόψιν πως πρέπει να σταματήσω
γοργά τον υπερσυντέλικο
της αγάπης μου
και επιτέλους να σε αγκαλιάσω
σε ότι μπορέσω να πειστώ
πως σε αγκαλιάζω.


 

Στιγμιότυπο 21/9/16


Απονενοημένες
οι κατακλείδες των δρόμων και των σεντονιών
υπερθεματίζουν τις επερχόμενες θυσίες.
Το μάτι που γυρίζει να κοιτάξει τον ίσκιο του
ποτέ δεν φανερώνεται.
Αιωρούμενα ίχνη καύσης
εκείνων
που μπορούν να πουν πως σε ονειρεύτηκα
σε ένα μακρύ διάδρομο έξω απ’ τον κόσμο.
Κι εμείς που τους αγαπήσαμε;


 

Δεν γράφω, 9 – 14


9.
Δεν γράφω. Στα νιάτα μου είχα προσευχηθεί να μην επαναλάβω ποτέ την ίδια πρόταση. Αν και ποτέ δεν πίστεψα πραγματικά σε οτιδήποτε υποθέτω πως η ευχή πραγματοποιήθηκε. Το καταλαβαίνω κάθε στιγμή, να σαν κι αυτή, που ότι κι αν γράψω δεν το γνωρίζω εκ των προτέρων. Κυριολεκτικά δεν έχω την παραμικρή ιδέα του τι θα προκύψει, παρά μονάχα ίσως μια κάποια διάθεση του ποιος είμαι την προκειμένη στιγμή. Δηλαδή δεν κάνω τίποτα περισσότερο από το να πετάω λέξεις ψηλά με την ελπίδα πως δεν θα πέσουν στο κεφάλι μου.

10.
Δεν γράφω. Ποιος θα μπορούσε άλλωστε να γράφει σήμερα. Να υφαίνει δηλαδή την αλληλουχία των πραγμάτων. Να δίνει στην ιδέα την ευκαιρία να υπάρξει και μαζί της κι όλοι εμείς. Να προσδίδει τις αισθήσεις, ολόφρεσκες και νέες, στην ιστορία. Να σφραγίζει την επανάληψη του έρωτα ως την τελευταία άκρη της νύχτας που έρχεται. Νομίζω πως έχω στο μυαλό μου κάνα δυο.

11.
Δεν γράφω. Ξυπνάω αργά το μεσημέρι, πίνω πολλούς καφέδες και καπνίζω πολύ, λατρεύω το γάλα, ζω σε ένα διαμέρισμα πίσω απ’ το πάρκο με τη γυναίκα μου, δουλεύω ενίοτε, κάποια βράδια μεθοκοπώ με φίλους, τραγουδώ σε μια μπάντα, κατεβαίνω σε πορείες, παλιότερα ζωγράφιζα. Μα δεν γράφω.

12.
Δεν γράφω. Αν απλώσω όσες λέξεις έχω πραγματικά υπερασπιστεί στη ζωή μου ίσως καταφέρω να φτιάξω ένα δαχτυλίδι.

13.
Δεν γράφω. Αν έγραφα δεν θα ‘μουν εγώ. Θα ‘μουν αυτός που θα ‘γραφε ποιος είμαι.

14.
Δεν γράφω. Όποιος θελήσει να υπερασπιστεί το αντίθετο ας σκεφτεί προηγουμένως σε τι μπελάδες θα μας βάλει.


Υποψήφιος


Ανυπολόγιστος, ο χρόνος κι ο τόπος,
που προσμένει
τη δική μου χαρά.
Ένα και μόνο ένα,
όνομα, πρόσωπο,
με ένα μόνο σκοπό.
Να μην αρνηθεί πως
δύο και πάλι δύο,
και τρείς και τέσσερις κι ακόμα
εκατομμύρια
και πάλι εκατομμύρια
και πάλι,
με τον ίδιο σκοπό.


 

Πρόγραμμα


Αδημονία,
σκουριασμένο,
ένταξη,
δεκαεπτά,
πτώση,
χαραυγή,
σημαία,
καμίνι,
εννέα,
ήπιος,
απόσταση,
χρέος,
πεδιάδα,
επιστροφή,
ένα,
φορτηγό βαγόνι.
Καλημέρα, αναγνώστη.
Έτοιμος να πειθαρχήσεις!


 

μαθητεία


Δυο ώρες διάβαζα
κάτι πουλιά
σ’ ένα κατάστρωμα
παράλληλος
απ’ τα πόδια ως το κεφάλι
όταν μια στιγμή
βεβαίωσε την ιδέα
πως διάβασα αρκετά.
Ευτυχώς.


 

παγκόσμιος πόλεμος


Καθενός η ταυτότητα ορίζεται ανάλογα με το τι θα σκοτώσει ή πως θα σκοτωθεί. Κάποιοι ελάχιστοι βεβαίως καταφέρνουν αισίως να πεθάνουν μονάχοι τους. Πάραυτα η ατελεύτητη θλίψη της a priori εντολοδοσίας μας δεν ωφελεί να προσμετράτε πλέον. Ποιος δύναται να διαφωνήσει στο ότι εδρεύουμε στην αέναη διαμάχη των πάντων με τα πάντα και να πείσει πως ένα αντίθετο όραμα μπορεί να υπερβεί τα γενεσιουργά αίτιά της. Αν κι ο χρόνος αρέσκεται στην λατρεία των πολεμικών ιαχών κι ίσως ακόμα επιβιώνει χάρης αυτών, οι άνθρωποι εξακολουθούν να στέκουν ανυπεράσπιστοι είτε ως θύτες είτε ως θύματα. Κανείς δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πως εξακολουθεί να ζει. Αυτός που το καταφέρνει ξέρει πως δεν υπάρχει υπεκφυγή. Αυτός ξέρει πως τα πάντα πληρώνονται με θάνατο. Με την απροσπέλαστη διάθεση της κατάκτησης και της επιβολής. Όλα εναγκαλίζονται προσδοκώντας μερίδιο στην ύφανση της κυριαρχίας. Έως ότου αυτό το ένα, απόλυτο και υπέρτατο, συμβεί για μια στιγμή, ατενίσει τον εαυτό του κι ευθύς καταρρεύσει ξανά στην αρχή των πάντων.


Ο γνώμονας


Σε ένα και συμπεριέλαβε όλη την ιστορία της ποίησης. Κανείς δεν τόλμησε να το διαψεύσει. Οτιδήποτε είχε κιόλας συμβεί και συνέχισε να συμβαίνει. Απαλά τα μαλλιά του σκέπασαν τον μηρό μου. Δεν θα καταλάβω ποτέ ξανά. Το υπόσχομαι.


Εμετός στο πρόσωπο της αγάπης


Είναι μεγάλο βάρος αυτός ο άλλος που οφείλω να γίνω, αυτός που τουλάχιστον διορθώνει τα σφάλματα του, αυτός που πραγματικά μπορείς να ζήσεις μαζί του, καθώς αυτόν τον άλλον δεν τον ξέρω, παρά μονάχα μια ιδέα υπάρχει γι αυτόν και τώρα που το σκέφτομαι μου φαίνεται κάπως περίεργος τύπος. Αυτός ο άλλος που τα πάντα ορίζει και τα πάντα διαχειρίζεται, αυτός που μπορεί να νιώθει τι θες και να στο προσφέρει, ω μα πόσο δυσθεώρητος είναι, αυτός αδυνατώ να ‘μαι εγώ. Εγώ που ‘μαι μια στιγμή,
η ευκαιρία της υπόστασης,
ο χρόνος που δεν μεσολαβεί,
η σημασία όπως είναι,
το σκίρτημα ενός απροσδιόριστου σκιρτήματος το σκίρτημα,
πόσα χρόνια να προσπαθώ να πω,
πως τα χρόνια αυτά υπήρξαν,
πως σε είδα και σένα και θέλω να σε ξαναδώ,
μέχρι να καταλάβω πως όλα αυτά συνέβησαν,
να πειστώ πως δεν γεννήθηκα τώρα,
πως αυτός ο προσδιορισμός υπόκειται σε νόμους,
πως όσα αγάπησα δεν είναι σκοτάδι,
πως εξακολουθεί ο αέρας,
πως απ’ το γαμημένο αδιέξοδο έμαθα να επιστρέφω και να συνεχίζω την περιπλάνηση, να σε φιλώ όπως αυτός που αδιαφορεί για το σύμπαν, αυτός που δεν θέλει να γνωρίζει την ταυτότητα των πλήκτρων που σηματοδοτούν την αποστολή κάθε αφορμής να σ’ αγαπώ να σ’ αγαπώ ολωσδιόλου ανέφικτα εις του αιώνες των αιώνων ετοιμόρροπος εις του αιώνες των αιώνων ετοιμόγεννος τους αιώνες των αιώνων ανήμερα εκεί.


Η σχολική χρονιά αρχίζει


Κριτική υπέρβαση της υποκειμενικότητας, διάθλαση διαμέσου της ιστορίας, υπερώνυμη της αλήθειας, αντίδραση στην επικυριαρχία του εκάστοτε πολιτισμού, υποκείμενη στην καθαυτού ζωή, διαρρηγνύοντας αποφασιστικά κάθε σημείο στον απανταχού ορίζοντα του.

Κοιτάζοντας απ’ το παράθυρο της τάξης στο προαύλιο, είδα μαθητές και μαθήτριες να παίζουν μπάλα με το κεφάλι του διευθυντή.


Όταν επιτέλους


Όταν βαριανασαίνεις
μέσα στο πλήθος
συνειδητοποιώντας πως
θες να αγαπήσεις και να αγαπηθείς
με ακατανίκητη ορμή πως
θες να αγγίξεις όλα τα κορμιά
θες να φιλήσεις όλα τα χείλια
θες να σαγηνεύσεις όλα τα μυαλά
με όσες λέξεις βρεις
κι όσες κινήσεις
και με ότι καταφέρει να συμβεί
αφήνοντας επιτέλους
το σώμα σου να


 

κτλ. , κτλ.


Η αποχώρηση είναι απολαυστική μονάχα όταν είναι οριστική, είπε αυτός που ένιωσε ό,τι εγώ δεν μπορούσα, αφού μόνος δεν υπήρξε κανείς και μια μικρή ανάσα ωφελεί που και που κτλ., κτλ.

Ένα περίεργο συνονθύλευμα,
δύο περίεργα συνονθυλεύματα,
τρία κτλ., κτλ.

Οι γραμμές επεκτείνονται, έστω κι αποσιωπητικά…


Δεν γράφω, 1- 8


 

1.
Δεν γράφω. Όλα τούτα είναι μικροί σβόλοι ψωμιού που σε αντίθεση με το παραμύθι δεν σηματοδοτούν κάποια συγκεκριμένη πορεία. Απλά περίσσεψε κάμποσο απ’ το καρβέλι του τραπεζιού μου και παρορμητικά άρχισα να το σκορπάω εδώ κι εκεί. Χωρίς την παραμικρή προσπάθεια κατανόησης αυτής μου της πράξης, την θεωρώ πλέον μια ιδιαιτέρως προσφιλή συνήθεια. Εξάλλου παρατήρησα ότι αυτά τα μικροσκοπικά μεζεδάκια τρώγονται συνήθως από περιπλανώμενα ζωάκια. Αυτό μου δίνει επιπλέον ευχαρίστηση.

 

2.
Δεν γράφω. Πως θα μπορούσα άλλωστε αφού οι αιτίες της γραφής μου διαφεύγουν. Πιθανώς να εξαντλώ τις δυνατότητες του πολιτισμού μου. Θεωρώ τις αράδες μου καθαρή τύχη. Ούτως ή άλλως παραμένουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο προνόμιο. Αναντίρρητο κι ως τέτοιο αναπόδεκτο κριτικής ή οποιασδήποτε πνευματικής θεώρησης. Απλά κι ακατανόητα, όπως και κάθε ευκαιριακή χαρά, συντάσσονται λέξεις δίπλα σε λέξεις προσδοκώντας τίποτα περισσότερο από την ύπαρξη τους. Σε αυτή την παράγραφο, σε αυτό το μπλογκ, σε αυτή τη ζωή.

 

3.
Δεν γράφω. Ιδού κι ένα παράδειγμα. Πρόσφατα κάποιος με ολόγιομο πάθος μου ανέλυε την σημασία της προσωπικής επιλογής κι ακολούθως την σημασία της υπεράσπισης της. Αν και η εκφορά του λόγου του μα κι οι απόψεις του κατάφεραν να επιταχύνουν τον παλμό μου, ήξερα εξ αρχής πως δεν θα τολμούσα επουδενί να υπερασπιστώ την παραμικρή διαφωνία μου μαζί του.

 

4.
Δεν γράφω. Καθότι πισθάγκωνα δεμένος, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να χαράζω είτε με το κεφάλι είτε με τα πόδια λίγες λέξεις πάνω στο χώμα. Ενίοτε κατορθώνω να σκίζω και κομμάτια σελίδων από βιβλία κι εφημερίδες με το στόμα κι έπειτα να τα τοποθετώ το ένα δίπλα στ’ άλλο. Δίχως συγκεκριμένο κριτήριο. Αποτελούν κι οι δύο ομολογουμένως πολύ κοπιαστικές διαδικασίες.

 

5.
Δεν γράφω. Οι τέσσερις μαθηματικές πράξεις εξαντλούν όποιο απόθεμα χρόνου ή χώρου διαθέτω, με αποτέλεσμα οι λέξεις να αποτελούν μικρές συνοπτικές σημειώσεις σε κάποια διάσπαρτα σημεία των τετραδίων μου. Συνήθως συνίσταντο σε υποδείξεις για περαιτέρω πράξεις.

 

6.
Δεν γράφω. Από μικρό παιδί οι γονείς κι οι συγγενείς, το σχολείο κι άλλοι πολλοί και διάφοροι παλεύουν με νύχια και με δόντια να με μάθουν να γράφω το όνομα μου, τις ιδέες και τα πρέπει μου λες κι απαιτείται να απεικονίζονται σε χαρτιά, οθόνες και ταμπλό, λες κι έτσι μονάχα μπορούν να υπάρξουν. Η γραφή τους λες κι είναι αυτό που τα πραγματοποιεί. Οπότε κι εγώ δεν μπορώ παρά να εναντιωθώ στην επιβολή της πρωτοκαθεδρίας της γραφής. Για το λόγο αυτό αποκηρύττω ότι κι αν έχω γράψει και προπάντων ότι κι αν στο μέλλον γραφεί από μένα. Αν τυχόν παρατυπήσω ας κριθώ με κατανόηση. Υπήρξα αυστηρά και βίαια εκπαιδευμένος.

 

7.
Δεν γράφω. Όλα τούτα δεν μπορούν να θεωρηθούν γραφή. Αν παρόλα αυτά τα εκλάβεις ως τέτοια, το πιο πιθανό συμπέρασμα είναι πως ούτε εσύ γράφεις.

 

8.
Δεν γράφω. Με τον καιρό πείθομαι ολοένα και πιο πολύ πως οι λέξεις αυτές δεν υπόκεινται στην δική μου πνευματική λειτουργία, αλλά σε κάποιου άλλου. Άγνωστου μα και συγχρόνως συγγενή. Κάθε μια απ’ αυτές δεν είναι παρά μια ακόμη προσπάθεια να τον γνωρίσω.


 

νομοθεσία


Έτσι λειτουργούν τα πράγματα στην ποίηση. Κάθε φορά που νομίζεις ότι βρήκες την απάντηση σε μια ερώτηση, ανακαλύπτεις ότι η ερώτηση είναι χωρίς νόημα.


εγώ, εσύ κι οποιοσδήποτε άλλος


κάποτε το τηλέφωνο και κάποτε η καμπάνα κατάφερναν να μου προσδίδουν την αίσθηση πως ο κόσμος αγρυπνά κρυφά κι υπόκωφα θέλοντας να με τρομοκρατήσει να μου επιβληθεί όπως θυμάμαι φωνή βαριά κι αποπνικτική συνονθύλευμα μηρυκασμένων φωνηέντων και στραπατσαρισμένων συμφώνων να αδυνατώ να καταλάβω το νόημα ενώ ακατάπαυστη κι επιβλητική η φωνή απορροφούσε εμένα κι ολόκληρο το περιβάλλον μου βαθιά μες στην ακρόαση της όλο σαστιμάρα να αγωνιώ να αποφανθώ το λάθος το μπέρδεμα τη σύγχυση θυμάμαι να εκνευρίζομαι αφόρητα να της ζητώ ολοένα και πιο επιτακτικά να ταυτοποιηθεί όταν πια η διαίσθηση της διαστροφικής υπόστασης της προσταγής μου με έπεισε να τερματίσω οριστικά και αμετάκλητα κάθε επικοινωνία πολύ πριν οποιαδήποτε απάντηση δοθεί αν υποτεθεί βέβαια πως επρόκειτο να υπάρξει μία κι έκτοτε η ζωή ορίζεται ως ύλη ανόθευτη αυτούσια εξ ολοκλήρου ανήκει στην κρίση μου καταφέρνοντας να είμαι ό,τι διαλέγω να είμαι ακόμη κι αν αυτό είναι κάτι που αδυνατώ να διαχειριστώ ή να γνωρίζω μα πρωτίστως ειλικρινά κι ηθελημένα απορρίπτοντας ριζικά κάθε υποψήφιο μεσάζοντα του αναπόφευκτου χάσματος.


εξομολόγηση


Ακούω τις λέξεις, βλέπω τις λέξεις, γεύομαι τις λέξεις, μέχρι που τις μυρίζω κιόλας μα έλα που όταν τις χρησιμοποιώ καταλήγουν πάντα κάτι λιγότερο από ψέμα.


ο στίχος



Απέναντι στις διάφορες υποψίες πως ο χρόνος εν τέλει με σκότωσε, είσαι εσύ το τέλειο μου άλλοθι. Οι σφυγμοί μου διαρκώς μετράν τον ερχομό σου κι ο νους μου υφαίνεται εξ ολοκλήρου στην υποδοχή σου και στη βέλτιστη ικανοποίηση σου. Μου αρκεί που γνωρίζω πως εξακολουθείς να με επισκέπτεσαι κι ας είναι μονάχα για μια στιγμή κι έστω για μια δυο λεξούλες. Μα όλοι απορούν πως μπορεί να νοηματοδοτείται μια ζωή από λίγες φράσεις σε μια οθόνη ή ακόμη πως αυτές μπορούν να αποτελούν τη βεβαίωση μιας ζωής. Προτείνω η κρίση τους να περιμένει κάμποσα χρόνια ακόμα, προκειμένου να με συναντήσει ξανά οριστικά νεκρό πια και διαλεκτικότατο.



αποδείξεις


όμορφα τα μάτια
στα όμορφα τα στήθια
αποδεικνύουν
το φως του ήλιου
το φως του ήλιου
όμορφο το φως του ήλιου
στα όμορφα τα στήθια
αποδεικνύει
τα μάτια
τα μάτια
όμορφα


 

Ναι όλο


Τώρα το καταλαβαίνεις
Μόλις που καταλαβαίνεις
Ναι κάπως σαν το νιώθεις
Ναι ο ήχος
Ναι το βάθος
Ναι ο αέρας
Ναι το φως
Ναι εσύ
Ναι εσύ κι όλοι αυτοί
Κι όλο αυτό
Όλο
Ναι όλο


 

σε πλευρά


ο ουρανός γυρίζει κουβέντες
κάθε που στέκομαι κι απορώ
που βρίσκομαι και πως βρέθηκα εκεί
σπάζει σε βρισιές
κι όλο μαυρίζει κι ωρύεται
σώπα επιτέλους σώπα.


 

μηδέν μηδέν άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενη μαλακία


η ορθογραφία προσεταιρίζεται το βίο μας.
η ομοιογένεια εστί σύμπτυξη.
η συγχώρεση εστί αναπροσαρμογή.
Μεσολαβούμε ως περίτεχνα ανυπόστατες εικασίες.
ακολούθως οι εποχές φθίνουν ως το αναπότρεπτο
σημείο. υπήρχε από τώρα ξανά ότι θα υπάρξει.
σώμα εστί προτεραιότητα.
χρόνος εστί ενσωμάτωση.
ακολούθως εκκρεμεί η πιθανότητα αποστασίας.


 

oh yo yo yo


δεν θα ανταπεξέλθω ποτέ στην ποίηση
όπως κανένα παιδί δεν ξέρει τι θέλει
κι αν μη τι άλλο η διασκέδαση υπονοείται
π.χ. όλο ξεχνώ πως μας σιχαίνομαι
κι είμαι ολομόναχος με ένα θαυμασμό που δεν μιλάει


 

a summer wasting


my right footmount no count

 

I spent the summer wasting
The time was passed so pleasantly
Say cheerio to books now
The only things I’ll read are faces
I spent the summer wasting
Under a canopy of …

Seven weeks of reading papers
Seven weeks of river walkways
Seven weeks of feeling guilty
Seven weeks of staying up all night

Summer in winter
Winter is springtime
You heard the bird say
Everything will be fine


 

αποτύπωμα


η αλήθεια είναι πάντα μισή
αφού το άλλο μισό είναι η αλήθεια
κι είναι όταν συνταιριαστούν
το ψέμα
αφού προφανώς
δεν υπάρχει η παραμικρή ιδέα
και μπορώ να σ’ αγαπώ


 

σε θέλω χωρίς εμένα


Καταγγέλλοντας τον εαυτό μου δεν αλληγορώ ως μια απέλπιδα προσπάθεια να σε συμπεριλάβω. Πρωτίστως αντιτίθεμαι στην κυρίαρχη διαδρομή της κριτικής, που τις μέρες αυτές τείνει να γίνει κάτι παραπάνω από κανόνας. Αν αυτό που εγώ ορίζω δεν καθοδηγείται από την αυτόβουλη θέληση μου να κατανοήσω, να διερευνήσω και να πειραματιστώ με τον ορισμό, πως θα μπορούσα να είμαι έστω και ελάχιστα πεπεισμένος ότι αυτός δύναται να επικρίνει ή ακόμη και να αποκλείει διαφορετικούς ορισμούς. Πέραν της ηθικής διάστασης που πιθανώς μια τέτοια οπτική προσδίδει στο υποκείμενο, κατά κύριο λόγο πολλαπλασιάζει, εκ των υποψήφιων υποστηρικτών της, τις αναγνώσεις των φαινομένων. Δημιουργεί μια πλουραλιστική και ισχυρή βάση δεδομένων που συνδυαστικά οδηγούν σε μια εγκυρότερη κριτική θέση, σε πλήρη αντιδιαστολή με τον σύνηθες και πανομοιότυπα κατευθυνόμενο, πάντα προς τον εκάστοτε άλλο, καταγγελτικό λόγο. Οι μαγικοί καθρέπτες που δίνουν απαντήσεις στις ερωτήσεις των ειδώλων τους, συνιστούν την εξασφαλισμένη απόδραση από κάθε διάθεση αυτογνωσίας, ικανοποιώντας ένα λογισμό ακαταμάχητης ετεροπάθειας.


εγώ ο εχθρός


Δεν γνωρίζεις ποιος είναι
ο εχθρός
όταν δεν ξέρεις εμένα
που γνωρίζω πως ο εχθρός
είμαι εγώ.

Θα μπορούσε να είμαι
οποιοσδήποτε
αρκεί που πάντα είμαι εγώ.

Όπως κανείς δεν πείθεται πια
πως είμαι κάτι άλλο.


 

Η μητέρα των λεξικών


Η μητέρα των λεξικών ολοένα και πιο άξαφνα μου αποκαλύπτει πως οι αγαθές μου προθέσεις να την συμπεριλάβω στους επιστήθιους φίλους μου είναι πιθανόν ότι καλύτερο μου έχει συμβεί. Ποτέ άλλοτε ο χρόνος δεν θα μπορούσε να είναι τόσο διττός. Όταν η καθημερινότητα κεφαλαιοποιεί την υπεραξία μου προς όφελος της, μονάχα αυτή καταφέρνει να παράξει τις αναγκαίες πρώτες ύλες, ώστε το οριστικό προσωπικό ισοζύγιο της μέρας να κλείσει θετικό και ευοίωνο. Υπάρχουν φορές θαρρώ που κι η δική σου μέρα επιμερίζεται τα οφέλη της απρόσκοπτης και ανέξοδης διακίνησης αυτών.

Η μητέρα των λεξικών προσυπογράφει την απεριόριστη χρήση της. Επιζητά την απόλυτη μεταχείριση της, την ασυνήθιστη, την μυθική. Σε προτρέπει να πεις ότι ποθείς, να μην λογαριάσεις θεσμούς και ήθη, να απαγκιστρωθείς από ότι γνωρίζεις, ακατάληπτος να γίνεις στον ίδιο σου τον εαυτό και χωρίς ανάσα να προφέρεις τη νέα ζωή. Υπέρτερη και πασίχαρη νέα ζωή που λαμπαδηδρομεί με όλες τις πρόσφορες νέες ζωές προς το άπειρο. Αυτή ως συντονίστρια του κοσμικού ορίζοντα και ως καλή μητέρα επιμελείται όλες τις γέννες των τέκνων της και προϋποθέτει την αναντίρρητη αθανασία τους.

Η μητέρα των λεξικών είναι όποιος έστω και για μια στιγμή πιστέψει στην πραγματοποίηση του απίθανου. Σε ένα νεύμα στο πάντοτε, σε μια ικεσία στο τίποτε, στις δυνατότητες που προσδίδει η καταγγελία της αλήθειας, στην αυτόβουλη και θαρραλέα καινοφάνεια όλων μας.


κακό ποίημα


Κακό ποίημα
πολύ κακό ποίημα
μην τολμήσεις και πεις λέξη
μωρέ θα ’πρεπε να ντρέπεσαι
που πίστεψες μωρέ εσύ
πως θα μιλήσεις εσύ
για τόσους αιώνες πόνου κι ομορφιάς
πως θα ’σουνα μωρέ εσύ
δυο τρεις στίχοι ισάξιοι του γένους σου
αδαές και πενιχρό μωρέ είσαι
και θα παραμείνεις
καταραμένο
που να μην σώσει και σε δει ανθρώπου μάτι
μωρέ μόνο ξετσιπωσιά έχεις
κακό ποίημα
που δεν ζυγώνεις ούτε τα πρώτα άρθρα
των αληθινών ποιητών
μωρέ μήτε τέχνη μήτε στυλ κατέχεις
μωρέ μόνο κακομοιριά και φούμαρα
κακορίζικο κατακάθι
μωρέ παράδειγμα πνευματικής κατάπτωσης
μωρέ τι παγίδες κρύβει η ψυχή
ντροπή σου μόνο αυτό
ντροπή σου
κακό ποίημα
κακό ποίημα
πολύ κακό ποίημα.


 

μονοπάτι


Αυτάρεσκα εφήμερος
δεν περίμενες τον καθρεπτισμό
της ώρας
πάνω στο σώμα της αγάπης μου
εκπληρώνονται
οι αρχέγονες κατάρες
ως το τέλειο άλλοθι
η διευθέτηση του σταυρού
η σήμανση
οι σκιές
η επιτάχυνση
η κάθε σου λέξη σφραγίζει
την φορά του κόσμου
απαραίτητα ψιθυρίζουν
το βλέμμα χαμηλώνω
και περνώ.


 

Πολύ


Πολύ τεμπέλης για εραστής.
Πολύ κυνικός για ήρωας.
Πολύ αδέξιος για φίλος.
Πολύ αστός για εργαζόμενος.
Πολύ νέος για αγάπη.
Πολύ απλός για λάθη.
Πολύ δειλός για όνειρα.
Πολύ πονηρός για ιδέες.
Πολύ σίγουρος για ποιητής.
Πολύ σίγουρος για ποιητής.


 

the queen is dead


Κάμποσα γαμήσια στην κρυογονική.
Μύθος ζωή σημειώσατε Χ.
Θα με διευκόλυνε μια προκαταβολή.

Ρωτώντας θα ’ρθει μια πόλη.
Ένα σπίτι κι ένα όνομα
καθάριο βιτριόλι.

Εν τούτοις ευχαριστώ θερμά όλους τους υποβολείς που με εμπιστευτήκαν.
Γλυτώσαμε αλλήλοις.


 

Η καταμέτρηση των αισθήσεων υπό την σκέπη της φιλίας μας


Όπου υπάρχει καπνός ήλιος θάλασσα μουσική εμείς. Εκκίνηση αέναη απειράριθμων στιγμών, η μια μες την άλλη εξαίσια πραγματικά. Όπως η πραγματικότητα είναι ό,τι με σθένος και διαχρονικά υπερασπίζεσαι μες το κορμί σου. Αναγιγνώσκοντας ξανά και ξανά την ηχώ του ονόματος σου στα στόματα αυτών που αγάπησες. Αμοιβαία διεσταλμένοι καταφέραμε να εφεύρουμε το χώρο όπου θα ζήσουμε μαζί για πάντα.


πεθαίνουν τα blogs


Πεθαίνουν τα blogs.
Γερνάν οι ημερομηνίες, σταματάνε οι σύνδεσμοι
και πώς να ακολουθήσεις ένα νεκρό.
Περιστρέφονται γύρω απ’ την καρδιά του κυβερνοχώρου,
ώσπου η τροχιά να σπάσει και καταλήξουν
μια λάθος επιλογή μιας περίεργης αναζήτησης.
Πεθαίνουν τα blogs,
τόσο απλά όσο γεννηθήκαν.
Πεθαίνουν τα blogs
κι ίσως αυτό να μεταφράζεται
σε θάνατο των bloggers.


 

Θέλει κωλοβάρεμα και θέα η ελευθερία

στο Νίκο


Θέλει κωλοβάρεμα
και θέα η ελευθερία.
Καλλιτεχνική ανάληψη
του ανυπέρθετου χρόνου.
Επινόηση πάσης φύσεως σημασίας
και εν ταυτώ προσήλωση
στην επωφελή ανιχνευσιμότητα
του τίποτα.
Όσο για το βαρύ χέρι του φόβου
μπορεί κάλλιστα να σε ξύνει
όπου δεν φτάνεις.


 

Αστείο


Είμαι ο νεκρός της γειτονίας σας.
Είστε το μέρος που μου ’λαχε να ζω.
Υπάρχουν ευτυχώς αρκετά ερεθίσματα
για να περνάει κάπως ο χρόνος.
Το αγαπημένο μου είναι να σας παρατηρώ
όταν βρίσκεστε σε κατάσταση ακινησίας
μπροστά στην τηλεόραση ή στο κρεβάτι
ή στο αυτοκίνητο στην πυλωτή.
Είναι πραγματικά τόσο μα τόσο αστείο
που εκείνες τις στιγμές αναρωτιέστε
αν κάπως έτσι είναι ο θάνατος.


 

Κρίση


Δεν έκανα τίποτα που να μην
το ’κανα μα
δεν έκανα και τίποτα που να
έχει γίνει.
Δεν ήμουν τίποτα που να μην
ήμουν μα
δεν ήμουν και τίποτα που να
έχω γίνει.

Έτσι
δεν έκανες τίποτα που να μην
το ’κανες μα
δεν έκανες και τίποτα που να
έχει γίνει.
Δεν ήσουν τίποτα που να μην
ήσουν μα
δεν ήσουν και τίποτα που να
έχει γίνει.

Έτσι
δεν έκανε τίποτα που να μην
το ’κανε μα
δεν έκανε και τίποτα που να
έχει γίνει.
Δεν ήταν τίποτα που να μην
ήταν μα
δεν ήταν και τίποτα που να
έχει γίνει.

Έτσι…


 

Ντελίριο πρώιμου αποχαιρετισμού στο καλοκαίρι που έρχεται


Έστεκε ανέκφραστος απέναντι μου. Σβηστά μάτια, μύριες αλήθειες σφιγμένες πάνω σε άγνωστο τοπίο.

Σύγκρουση Σύγκρουση Σύγκρουση

Χορδή που καθώς σπάει χώνεται με ορμή μες στη σάρκα. Ψυχαπάτες.

Ήθελα να πιστεύω πως χάθηκα.

Εμφύλιος μέσα σε βαρύ χειμώνα.

Ένα παιδί κοιτά από παράθυρο αυτοκινήτου ένα αδέσποτο σκύλο να ψαχουλεύει κουνώντας την ουρά του σακούλες σκουπιδιών.

Ξέρω πως έπρεπε να τρελαθώ. Ίσως να πέτυχε. ΄/ένας αχινός λάμπει μες στα πνευμόνια μου ΄/μάτια που είδαν αυτιά που άκουσαν ΄/τσιτωμένο βήμα ΄/ένα ακόμη κομμάτι ουρανού, από κείνα που μένουν πάντα για το τέλος.

Λάθος Λάθος Λάθος

Σταματάω. Κλειδώνω.

 

ΥΓ: William it was really nothing.

                                                                                                         

                                                                                                    Αγρίνιο 6/6/1999


 

η ατραπός


Ασήμι κεντούν τα κορίτσια
πάνω στο πρόσωπο μου.
Ό,τι δεν ζει
δεν μπορεί να πεθάνει.
Οι νύχτες σιγοψιθυρίζουν
τα μονοπάτια
που προσπερνώ
λοξοκοιτώντας
καθοδόν
για το αποπνικτικό λευκό
των σεντονιών μου.


 

απερίσπαστα


Οι προφητείες του τέλους οφείλουν μια ανανέωση ως προς την καταστροφική τους δεινότητα, προκειμένου να συμπεριλάβουν την αγάπη μου για σένα.

Πίστεψα πως μπορεί πράγματι να ΄ναι μια όμορφη μέρα, ειδικά αφότου έχει προ πολλού περάσει.

Πρότεινε τη συμφωνία, πως αν εκείνος  τον βοηθούσε να δοξαστεί, αυτός με την σειρά του θα τον τιμούσε μεγαλοπρεπώς, μα το πρόβλημα που ευθύς ανέκυψε ήταν πως δεν ήξερε καν με ποιον συνδιαλεγόταν.

Η μοίρα του κοντοστάθηκε, μουρμούρισε κάπως νευριασμένα και χάθηκε, καθώς εκείνος συνέχιζε να αυνανίζεται βαριεστημένα.


η μοναξιά μου είναι πιο όμορφη μακριά σας


Το κοινό αίσθημα αναζητώντας την απόλαυση κοινοτοπεί επικίνδυνα. Η τέρψη του αναγκαστικά θα αναμασηθεί από όσο το δυνατόν περισσότερα στόματα, προκειμένου να καταποθεί με τη δέουσα ευχέρεια ενός συναισθήματος καλοζωίας. Αυτόματα τα κριτήρια της εξομοιώνονται, ως απαραίτητη αρχή σύγκλισης, προς τον μέσο όρο.

Εξαιρώντας αυτούς που ανήκουν ή αρέσκονται να ανήκουν στην μετριότητα, όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζουν πως αυτή η κατάσταση συνιστά μια απολυταρχία λογισμού των αισθήσεων και των επακόλουθών τους.

Αναπόφευκτα η άπαρση της προσωπικής διάθεσης και οπτικής του καθενός περιορίζεται σε ενδεχόμενη ψηφίδα διάνθισης της κυρίαρχης εικόνας, αν φυσικά αυτή το επιτρέψει. Εφόσον όλοι οφείλουν, έστω και φαινομενικά, να ταιριάξουν με όλους, όλο και περισσότεροι θα αισθάνονται και θα παραμένουν μόνοι, καθώς η ποικιλία της διάνοιας δεν μπορεί υπό κανένα όρο ή σκοπό να χειραγωγηθεί ολοκληρωτικά.

Παντού και πάντα τα πλήθη θα συσφίγγουν τις αναμεταξύ τους σχέσεις, ως απαραίτητο διάβημα επιβίωσης, μα ποτέ δεν πρόκειται  να εκλείψουν τα αποκλίνοντα βλέμματα  που με σθένος προσκολλούνται στο κενό, γνωρίζοντας πως αυτή είναι ίσως η μόνη τους διέξοδος προς την ζωή που πραγματικά επιθυμούν.


χλιαρά κι ανέσωστα


Tο φως ψάχνει τόπο να ορίσει, το σκοτάδι υπεράνω, πειστικό, λέξεις κορδελάκια για τους εκάστοτε ιθαγενείς, ξεράσματα ο σκοπός της διαδρομής, καθώς προσκολλήθηκες στη θέα, ενώ η απολυτότητα της ευθείας θα μπορούσε ίσως να σε γιατρέψει, μα που να ψάχνεις τώρα για μυαλό και σώμα, καλύτερα θόλωνε το τζάμι με ότι βρεις, ανάσα, δάκρυ, μίσος, μπόλικο άσε χρόνο να αποσιωπήσει όνομα κι επίθετο, πρωτίστως εκείνη την υποψία πως θα μπορούσες να σταματήσεις έστω και για λίγο εκεί, μια ταιριαστή απάντηση στις χίλιες τόσες ακατάληπτες ερωτήσεις που κομματιάζουν την ευκαιρία για  ένα τόσο δα σημαδάκι, να κάτσω να σε περιμένω


στην επόμενη χιλιάδα


Η απαγγελία του αίματος λογίζεται ως είδηση μονάχα για όσους είτε γεννηθήκαν σήμερα, είτε δε θα πεθάνουν ποτέ. Οι υπόλοιποι γνωρίζουμε πως ανήκουμε στην στιχομυθία της. Στην καλύτερη περίπτωση με μια μικρή αναφορά αλλά κυρίως ως ένας ακόμη αριθμός, ένας οποιοσδήποτε αριθμός μέσα στην επόμενη χιλιάδα.  

Στιγμές θηριώδεις κι απόκοσμες, συνθέτουν την ιστορία των ιστοριών. Με ακατάπαυστη ορμή κομμένα κεφάλια διαδέχονται εκατόμβες, ξεβρασμένα σώματα, διαμελισμένα σώματα, απαγχονισμούς, καμένη σάρκα, μαστιγώματα, ξυλοδαρμούς.

Ο υιός του ανθρώπου προσδόκησε τον νεκρό άνθρωπο. Συνταίριαξε το αίμα αυτού με την ύποσχεση της επιβίωσης του. Με την γονιμότητα της γης, με την εύνοια των θεών, με το βέλτιστο δυνατό κέρδος.

Στο πέρασμα των σελίδων η έξης των λέξεων αποσιωπά κάθε διάθεση τερματισμού της ανάγνωσης. Αδιάλειπτα και ομοφώνως απαγγέλουμε το αίμα μέχρι την στιγμή που κάποιος θα απαγγείλει το δικό μας. Αγωνιώντας υποδόρια και συνάμα συνεπαρμένοι με τις μελλοντικές προσθήκες.


Όλο λένε


λένε λένε
σπουδαία κι όμορφα
κι όλο λένε
πολλά όλο λένε
και παρόλο που καθημερινά
μου αρέσει πολύ να τους ακούω
δεν έχω πειστεί ακόμη
πως πράγματι υπάρχουν.


 

Άλλος


Περιθάλπω τους σφυγμούς μιας αλλοπρόσαλλης φύσης μες στην μικρή μου κάμαρα. Κι υπερασπίζομαι με ευχέρεια και πυγμή ερωτευμένου την συνύπαρξη μας. Είναι που καθώς πλαταίνει το άγγιγμα μας, ανακαλύπτω όλο και περισσότερο το στιγμιότυπο της πλάσης στα σώματα μας. Απερίφραστη ως ηδονή, ομολογείται η ενσάρκωση της ταυτοσημίας μας. Μπορώ επιτέλους να σημάνω το νόημα του πολέμου. Μπορώ ξαφνικά να ενστερνιστώ ότι από πάντα γνώριζα, πολύ πριν μάθω ότι κι αν έμαθα. Μια χαραυγή ενόρασης του βάθους της σάρκας, της ενορχήστρωσης των ενστίκτων, της ενδελεχούς φοράς του νου. Συνδαιτυμόνες όλων όσων κατόρθωσαν να φανταστούν τις δυνατότητες της γεύσης. Πως αλλάζουν χρώματα οι ήχοι και πως αναπνέει το φως. Πόσες ισοδυναμίες έχει ο θάνατος και πως γλυκαίνουν τα χείλια στον πόνο. Καταλαβαίνω πως αυτός είναι που αγάπησα.  


κατακάθι


Δεν υπάρχει το ποίημα
δεν υπάρχουν οι λέξεις
παρά μονάχα η διαδρομή
μέχρι την αποδοχή της ήττας
και την υποταγή.
Όσα κατορθώνω να γράφω
προκειμένου τα μάτια να κλείνουν
κι όσα πια ξέρω
πως ποτέ δεν θα πω
είναι αυτό το μεμψίμοιρο
πικρόχολο και βδελυρό κατακάθι
που βρίσκεται στην οθόνη.


όλα


Η λέξη αποσκοπεί την φωνή της.
Η φωνή αποσκοπεί την ερμηνεία της.
Η ερμηνεία είσαι εσύ.
Εσύ όταν είσαι εγώ.
Εγώ που δεν είμαι.
Όλα σαν γίνονται.


 

εφεύρεση


                                                                                        Στον Θανάση

Κάποτε πρέπει να μιλήσουμε πραγματικά
χωρίς φωνή
χωρίς γνώση
Αν δεν τα καταφέρουμε, ας ισχυριστούμε
τουλάχιστον
πως αυτή είναι η ζωή


 

ΑΑΑ


Η καύλα απαλλοτριώνει τη γλώσσα. Της ενθυμίζει τον πρωταρχικό της σκοπό. Διαγράφει με μια φωνή το από αιώνες συσσωρευμένο της χρέος. Η καύλα δεν ισορροπεί τεχνηέντως, δεν ζυγιάζεται ποικιλοτρόπως. Υπερτερεί των αισθητικών σου κριτηρίων, της προτιμώμενης συνείδησης σου. Η καύλα συντάσσει το απροσδιόριστο, στεγάζει το ανυπολόγιστο. Κορώνει τις ύλες, τις πρωτεύει. Υπερδρομεί τον εγκέφαλο σε μια αλυσιδωτή σχάση μανιφέστων. Εφευρίσκει το απατηλό ως γεύση, μυρωδιά και πράξη. Είναι το υπέρλαμπρο άστρο της δημιουργίας. Είναι η απόσβεση των εννοιών ως κυριαρχικά θέσφατα. Είναι το καζάνι που βράζει, βράζει και χύνεται. Είναι η ακρόαση των ουρανών καθώς στάζουν αίμα. Είναι η μάνα μας κι η αδερφή. Είναι όλα ή τίποτα. Είναι τώρα ή ποτέ. Παντού ή πουθενά. Είναι η απασφάλιση της πραγματικότητας. Η μόνη δυνατή πραγματικότητα.


 

Σωθικά


Της χρυσοποίκιλτης σημαίας του θεού, το αντίβαρο είναι ο θάνατος. Ανεμίζει ανά τους αιώνες με τον βρόγχο των καταραμένων. Υφαίνεται απ’ το τρεμάμενο χέρι όσων επιβιώνουν. Στον ίσκιο της καταστρώνεται η διάταξη των αστεριών. Στα σχέδια της αναγράφεται ο χρόνος. Στα χρώματα της χειροτονούνται τα όνειρα. Σχολαστικά, οι ιερείς της εγκαθιδρύουν την απαρίθμηση του απείρου, ως γεγονός αυταπόδεικτο και μοναδικό. Ως χρέος υπερούσιο και προπατορικό. Είναι το κλειδί που έφτιαξε την πόρτα. Ο δείκτης κάθε κατεύθυνσης που οδηγεί στον δείκτη. Η εφεύρεση της μοίρας και η ταυτόχρονη αποσύνδεση της από το κάθε τι. Η ζωή στο επέκεινα. Ο μυροβόλος ουρανός σαν γελοιογραφία. Ο τρόμος, ο πόνος, η εξαθλίωση ως θεματοφύλακες της ύπαρξης μας. Είναι το στομάχι του ψαριού, μέσα στο στομάχι ενός άλλου ψαριού, όπως κι αυτό με την σειρά του. Η θάλασσα παραμένει αυστηρά απροφήτευτη, μια αναπόφευκτη εικασία.


ασύρματη αγάπη


Τότε χαμηλώνω τα φώτα
Γδύνομαι σιγά σιγά
Ερωτικά
Στέκομαι απαλά μπροστά στον καθρέφτη
Κοιτώ το κορμί μου
Χαϊδεύομαι
Απαγγέλλω την φαντασία μου
Αυτή ανταποδίδει την πυρά
Ποζάρω θριαμβευτικά
Με την στύση μου θαυμάσια
Ανασαίνω βαθιά
Ανασαίνω χαρμόσυνα
Και χύνω.
Καθώς πλένομαι
Συνειδητοποιώ ξανά
Πως σ’ αγαπώ.
Νιώθω πως και συ
Με αγαπάς.


 

Ήτανε ένας δύο τρείς


Ήτανε ένας δύο τρείς
και τέσσερις και πέντε.
Γέμιζαν οι δρόμοι
κάποιες φορές.
Έφυγε
και δεν ξέρω
ποιος ήμουν
και ποιος είμαι.
Έφυγε
και δεν ξέρω κανέναν.
Θα φύγω.


 

ανοησίες


Ανόητη να λες την αλήθεια
που αντιτίθεται στη σιωπή.
Τυγχάνω βεβαίως αρίστης διαγωγής
ως προς τους εξευτελισμούς.
Κι αν είναι η αγάπη μαλακία
όλοι το φωνάζουν με λατρεία
βγαίνουν να φωνάξουν να το πουν
πως είναι μαλακία να αγαπούν.


 

αυτό το ποίημα


Αυτό το ποίημα
είναι ο πρόμαχος της φωνής
της φωνής της φωνής μου
και γράφεται κάτω κι άλλοτε πάνω
απ τη λίστα με τα ψώνια μου
είναι η παράταιρη ευδαιμονία μου
είναι η καλή μου ευκαιρία
μήπως απόψε κοιμηθώ
είναι ο απόηχος της φωνής
της φωνής της φωνής σου
είναι κι η μαλακία που δεν πέτυχε
είναι που μαι κουφός και τυφλός
είναι που χω μονάχα εμένα
είναι η αναπότρεπτη ήττα
αυτή που καθένας μου οφείλει
είναι η φαντασίωση πως κάποιος
σπάει την πόρτα του διαμερίσματος μου
και φεύγει χωρίς να προλάβω να τον δω
είναι ένα μυστικό
είναι το μάθημα που δεν διάβασα
είναι κοπριά στο χωράφι του
είναι η πρέπουσα ψευδομαρτυρία
είναι ένα υποτυπώδες σχεδιάγραμμα των συνόρων
είναι χρόνος παρελθοντικός εν τη γενέσει
είναι το τετράγωνο του Πολυβίου
είναι η απαρχή της θνησιγενείας μου
είναι πνιγμός
είναι συκώτι
είναι πρωί
είναι και δεν είναι
κι ίσως γίνει
αυτό το ποίημα
και κάθε ποίημα.


 

έρημος κλίση και συνεπαγωγή


Δεν έμεινε αλήθεια
Καθώς από καιρό
Φοβάμαι να δω
Φοβάμαι να ακούσω
Φοβάμαι να μιλήσω.
Σκόρπια στοιχεία
Αντανακλούνται στο φως
Κι οι ιστορίες φθίνουν.
Δεν βρίσκω και σένα πια.
Μάλλον θα βρέξει.


 

το στοίχημα


Ανίκανος να στοιχηματίσω τη ζωή μου,
σε κάποια εξαίσια ιδέα,
σε μια διαφορετική εκδοχή των ημερών,
σε ένα αίσθημα για οποιονδήποτε άνθρωπο,
εμπίπτω στην συνειδητή και αυστηρή επανάληψη
των ίδιων διαδρομών, των ίδιων συνηθειών,
ακόμη και των ίδιων ασφαλών λαθών,
δημιουργώντας μια καθημερινή αδιάσπαστη
πορεία διαβίωσης πλήρως και απόλυτα εθελούσια.

Αποζητώ την κατανόηση σας,
για την πενιχρή συγκομιδή προσωπικών μου στοιχείων,
την έλλειψη οποιονδήποτε ιδιαίτερων χαρακτηριστικών
που θα μπορούσαν ίσως κάπως να εμπνεύσουν τις ιστορίες σας
και την αποφορά της στυγερά ανυπέρβλητης γραφικότητας
που αναδίδω στο διάβα μου
και σας παρακαλώ να φανείτε εγκρατείς και λογικοί
και μην στοιχηματίσετε με τη σειρά σας
το παραμικρό στην δική μου ζωή.


 

πλούσιες μέρες


Χαίρομαι να επιβεβαιώνω την αθλιότητα των ενστίκτων μου. Όπως ο προσωποπαγής μου οίκτος και η επιλεκτική και συντεταγμένη με το συμφέρον μου συναίσθηση. Έτσι γίνεται πλήρως αντιληπτός ο κόσμος μου. Επικεντρωμένος στην απολυταρχία του ωφελιμισμού. Αναγιγνώσκοντας τον πόνο, την αδικία, τον θάνατο ως κεντρικό προσευχητάρι της ευελπιστίας μας. Διαφοροποιούμενοι, βέβαια, στις διαστάσεις που θα προσδώσουμε στην ψυχική μας διέγερση όλοι στοχεύουμε προς την ίδια μεριά. Την σχετική με τις προδιαγραφές κάθαρση, που θα υπερασπίσει την ευγνωμοσύνη μας για την ζωή, υποθάλποντας την κρίση μας και τουναντίον ενισχύοντας την σωφροσύνη μας για τις απαραίτητες ενέργειες διατήρησης της. Ω, τι πλούσιες μέρες μας έτυχαν. Ξεχειλίζει η κακή μοίρα από όλες τις γωνιές. Για μετά το μεσημεριανό θα διαλέξω μια άτυχη τηλεπερσόνα, το απογευματάκι θα το περάσω με τα κηδειόχαρτα του στύλου και το βράδυ που με πιάνουν οι διαόλοι μου, ευτυχώς υπάρχουν τα προσφυγόπουλα.


η μόνη λογική


Αν και με όποιο στίχο ξεκινήσω
ξέρω πως στο τέλος θέλω να χύσω.
Ή στη χειρότερη να σου δώσω μια σφαλιάρα
να χεις λόγο και συ
όταν με ξαναδείς να με χτυπήσεις.
Άστοχοι να πεις οι συνειρμοί του
και αποκαθηλωμένοι
από βόλτες σκύλων
κι απ’ τα μπούτια μιας παρθένας
καθώς εγώ θα μετουσιώνομαι
στην παντοδύναμη εφηβική μου στύση
που η σολομώντεια σοφία της
όλα τα σφάζει
κι όλα τα μαχαιρώνει
προκαλώντας
τη μόνη λογική αυτής της διαμάχης
ενώ παρεμπιπτόντως
ο γόρδιος δεσμός
θα αποκαθιστά την φήμη του
μεταξύ των βαρβάρων.


 

ποιός απέμεινε ζωντανός


Τον τρόμο σου μην φυλάς για αργότερα.
Η κατάσταση ολοένα θα χειροτερεύει.
Τώρα είναι η στιγμή να ουρλιάξεις.
Να ακουστεί η φρίκη σου.
Να μάθουμε επιτέλους
ποιος απέμεινε
ζωντανός.


 

πριν έρθεις


Πριν έρθεις πρέπει να βεβαιωθώ πόσο μόνος
μπορώ να είμαι.
Πριν έρθεις πρέπει να βεβαιωθώ πόσο μόνος
θέλω να είμαι.
Πριν έρθεις πρέπει να ξεδιαλύνω
τη μοναξιά μου
απ’ τις δολοπλοκίες της εναντίον σου
και τα συμφωνηθέντα αντίτιμα της.
Πριν έρθεις πρέπει οπωσδήποτε να βεβαιωθώ
πως θα ξαναφύγεις.


 

ασχήμια


Οι απόψεις σου, σου μοιάζουν. Τα χείλη σου, σφιχτά μαγκωμένα και ξερά επιβεβαιώνουν την πίστη σου στο θεό. Τα μάτια σου που πάντα κοιτούν χαμηλά, θλιμμένα και κουρασμένα μαρτυρούν την προσκόλληση σου στην οικογένεια. Το σώμα σου, ισχνό και νευρικό, σπασμωδικά καθώς κινείται κι άτσαλα μες στο χώρο φανερώνει την λατρεία σου για το έθνος. Οι απόψεις σου είναι τόσο άσχημες όσο κι εσύ. Ελπίζω, τουλάχιστον, η ιστορία της καλαισθησίας να μην σε δικαιώσει ποτέ.